«Ο Κύριος είναι η μερίδα της κληρονομιάς μου και του ποτηριού μου· Εσύ διαφυλάττεις τον κλήρο μου.»
Ψαλμοί 16:5
Ο γάμος ως δώρο είναι μια ιδέα που, αν την αφήσεις να ριζώσει μέσα σου, αλλάζει τον τρόπο που περιμένεις, που προσεύχεσαι, ακόμη και τον τρόπο που κοιτάς τον άλλον. Οι περισσότεροι μεγαλώσαμε νομίζοντας το αντίθετο. Δηλαδή ότι ο γάμος είναι ένα δικαίωμα, κάτι που μας οφείλεται, μια στάση που αργά ή γρήγορα θα έρθει το τρένο μας. Κι όταν αργεί, θυμώνουμε.
Σκέψου, ωστόσο, πόσο διαφορετικά νιώθεις όταν κάποιος σου δίνει ένα δώρο, σε σύγκριση με το να εισπράττεις κάτι που θεωρείς δικαίωμά σου. Το δικαίωμα το απαιτείς. Το δώρο το λαμβάνεις με ευγνωμοσύνη. Επομένως, το ερώτημα του τίτλου δεν είναι θεωρητικό. Είναι το ερώτημα που καθορίζει αν θα ζεις την αναμονή σου με αγανάκτηση ή με ειρήνη.
Σε αυτό το άρθρο θα δούμε, αρχικά, γιατί τόσο η αγαμία σήμερα όσο και ο γάμος αύριο είναι δύο όψεις του ίδιου δώρου. Έπειτα θα γνωρίσουμε δύο αληθινές ιστορίες ανθρώπων που σταμάτησαν να διεκδικούν και άρχισαν να εμπιστεύονται. Τέλος, θα δούμε πρακτικά πώς αυτή η αλλαγή οπτικής σε ελευθερώνει - όχι με ηθικολογίες, αλλά με χάρη.
Ο γάμος ως δώρο και όχι ως δικαίωμα: η ρίζα της διαφοράς
Αν είσαι ανύπαντρος σήμερα, ο κλήρος που σου έχει δοθεί για σήμερα είναι η αγαμία. Δεν είναι πρόβλημα προς λύση. Αντίθετα, είναι δώρο, ακριβώς όπως δώρο είναι και ο γάμος. Πράγματι, ο Θεός, μέσα στη σοφία και την αγάπη Του, χαρίζει και τα δύο σαν δώρα. Δηλαδή ούτε την αγαμία ούτε τον γάμο τα κερδίζεις· κανένα δεν σου το οφείλει.
Πρόσεξε, εξάλλου, πώς το λέει ο ψαλμωδός. Ο Κύριος είναι η μερίδα της κληρονομιάς μου και του ποτηριού μου (Ψαλμοί 16:5). Δηλαδή δεν λέει «ο σύντροφός μου είναι η μερίδα μου» ούτε «η σχέση είναι το ποτήρι μου»· η μερίδα είναι ο ίδιος ο Θεός. Συνεπώς, όταν τοποθετείς εκεί την ασφάλειά σου, ο γάμος παύει να είναι όρος ευτυχίας και γίνεται ένα πιθανό, υπέροχο δώρο επιπλέον.
Εδώ κρύβεται, λοιπόν, η μεγάλη επιλογή. Στέκεσαι σαν παιδί που πεισμώνει και ουρλιάζει, πεπεισμένος ότι ο Θεός σου κρατάει ένα νόμιμο δικαίωμα; Ή μήπως απλώνεις τα χέρια σου να δεχτείς αυτό που Εκείνος, μέρα τη μέρα, σου μετρά ως μερίδα; Στην πρώτη περίπτωση γεννιέται πικρία. Αντίθετα, στη δεύτερη γεννιέται ειρήνη.
Η αγαμία ως δώρο: η εργασία του σήμερα, όχι η αγωνία του αύριο
Πολλοί μπερδεύουν την αγαμία ως δώρο με κάποιον όρκο μόνιμης αγαμίας. Ωστόσο δεν είναι το ίδιο. Όταν μιλάμε για όρκο, δηλαδή, εννοούμε κάποιον που δεσμεύτηκε επίσημα να μην παντρευτεί ποτέ. Αν εσύ δεν είσαι δεσμευμένος έτσι, τότε δεν είναι δουλειά σου σήμερα να αγχώνεσαι για το αν θα έρθει αύριο ο γάμος.
Ποια είναι, λοιπόν, η εργασία του σήμερα; Να εμπιστευτείς τον ζωντανό Θεό, που σου μετρά ακριβώς τη δική σου μερίδα κάθε μέρα (Ψαλμοί 16:5). Αυτή η εμπιστοσύνη στον Θεό δεν είναι παθητικότητα. Αντίθετα, είναι ενεργή απόφαση να παραδοθείς στην ασφάλεια των «αιώνιων βραχιόνων» Του, αντί να σφίγγεσαι σαν δύστροπο παιδί που νομίζει ότι το αδικούν.
Σκέψου, για παράδειγμα, πόση ενέργεια ξοδεύουμε προσπαθώντας να ελέγξουμε ένα αύριο που δεν μας ανήκει. Ο Θεός, ωστόσο, δεν μας δίνει χάρτη ούτε προεπισκόπηση της διαδρομής. Μας λέει μόνο να Τον ακολουθήσουμε. Είναι ο Ποιμένας. Κι ένα πρόβατο που βρίσκεται στην κοιλάδα της σκιάς δεν οδηγήθηκε λάθος· απλώς πρέπει να περάσει το σκοτάδι για να μάθει να μη φοβάται, γιατί ο Ποιμένας είναι ακόμη δίπλα του.
Όταν παραδίδεις τη λίστα: η ιστορία ενός άντρα που σταμάτησε να διαλέγει
Ο Τσαρλς Άλεξαντερ ήταν ένας νεαρός τραγουδιστής και διευθυντής χορωδίας που, γύρω στο 1900, ταξίδευε σε όλο τον κόσμο μαζί με έναν φημισμένο ευαγγελιστή. Τα χρόνια περνούσαν και πουθενά δεν έμενε αρκετά ώστε να γνωρίσει τη γυναίκα των ονείρων του. Είχε, μάλιστα, μια ολόκληρη λίστα με τις ιδιότητες που έπρεπε να έχει εκείνη - κι όμως καμία δεν τις συγκέντρωνε όλες.
Τα Χριστούγεννα του 1903, μόνος στο Λονδίνο, έκανε κάτι απλό αλλά τεράστιο. Δηλαδή παρέδωσε όλο το ζήτημα του γάμου στον Θεό. Δεν φανταζόταν, ωστόσο, ότι η απάντηση θα ερχόταν τόσο γρήγορα. Λίγες εβδομάδες αργότερα, σε μια συνάθροιση, πρόσεξε μια νεαρή κυρία στις μπροστινές θέσεις. Παρ' όλα αυτά, δεν τον τράβηξε πρώτα η εμφάνισή της, αλλά το ότι την έβλεπε να μένει ως αργά, δουλεύοντας με σοβαρότητα ανάμεσα στις πιο φτωχές και παραμελημένες γυναίκες.
Όσο περισσότερο την παρακολουθούσε, τόσο πιο σίγουρος γινόταν - όχι για την ομορφιά της, αλλά για τον χαρακτήρα της. Σαν τον υπηρέτη του Αβραάμ που στεκόταν σιωπηλός θαυμάζοντας, για να καταλάβει αν ο Κύριος είχε ευοδώσει τον δρόμο του (Γένεση 24:21), έτσι κι εκείνος παρατηρούσε και προσευχόταν. Παρ' όλα αυτά, συνέχιζε να ζητά από τον Κύριο να πάρει Εκείνος το θέμα στα χέρια Του. Όταν αργότερα έμαθαν ότι, χωρίς να ξέρει ο ένας για τον άλλον, είχαν προσευχηθεί την ίδια βραδιά για την καθοδήγηση του Θεού, η σιγουριά τους έγινε φωτεινή σαν τον ήλιο το μεσημέρι. Σε πέντε λεπτά κουβέντας, όλα είχαν τακτοποιηθεί - και γονάτισαν μαζί ευχαριστώντας.
Όταν η ανυπομονησία χτυπά: εμπιστοσύνη στον Θεό αντί για αρπαγή
Ας πάμε, ωστόσο, και στη δύσκολη πλευρά, γιατί η αναμονή σπάνια είναι ήρεμη. Ένας φοιτητής μακριά από την πατρίδα του προσευχόταν χρόνια για γάμο. Κάθε μήνα περνούσε χωρίς απάντηση, ώσπου τον κατέλαβε ανυπομονησία και φόβος. Ο πειραστής, όπως έγραψε ο ίδιος, έβαζε τα δυνατά του ώστε εκείνος να παρατήσει την πίστη του και να ψάξει μόνος του γυναίκα.
Εκείνο που τον συγκράτησε ήταν μια ανάμνηση από τη Γραφή. Συγκεκριμένα, θυμήθηκε την Άγαρ και τον Ισμαήλ. Δηλαδή τι συμβαίνει όταν προσπαθούμε να εκπληρώσουμε μια υπόσχεση του Θεού με τα δικά μας μέσα, βιαστικά, εκτός του θελήματός Του. Έτσι, αντί να αρπάξει, παραδόθηκε ολοκληρωτικά και αποφάσισε να δεχτεί μόνο τη γυναίκα που θα του έδινε Εκείνος. Αμέσως, ωστόσο, επέστρεψαν η ειρήνη και η χαρά.
Η Γραφή, εξάλλου, δεν μας λέει «βιάσου». Μας λέει το αντίθετο. Αναπαύσου στον Κύριο και πρόσμενέ Τον· μην αγανακτείς για εκείνον που ευημερεί στον δρόμο του (Ψαλμοί 37:7). Πρόσεξε, λοιπόν, τη σειρά. Πρώτα στηρίζεσαι στον Κύριο μ' όλη σου την καρδιά και δεν βασίζεσαι στη δική σου σύνεση (Παροιμίες 3:5). Έπειτα, μέσα από αυτή την εμπιστοσύνη, οι ίδιες σου οι επιθυμίες ηρεμούν και διορθώνονται.
Ο γάμος ως δώρο ενός κυρίαρχου Θεού που σε βρίσκει σε όλα τα έθνη
Ίσως σκέφτεσαι: «Μα εγώ δεν συναντώ κανέναν κατάλληλο εκεί που ζω.» Εδώ ακριβώς μπαίνει η αλήθεια ενός κυρίαρχου Θεού. Πράγματι, τα μάτια του Κυρίου περιτρέχουν όλη τη γη, για να δείξει τη δύναμή Του σε όσους έχουν την καρδιά τους ολόκληρη δοσμένη σ' Εκείνον (Β' Χρονικών 16:9). Επομένως, αν ο γάμος είναι δώρο που ορίζει Εκείνος, δεν περιορίζεται καθόλου στον δικό σου στενό κύκλο.
Σκέψου, για παράδειγμα, πώς ο Αβραάμ έστειλε τον έμπιστο υπηρέτη του να βρει σύζυγο για τον Ισαάκ. Ο υπηρέτης πήγε στο πηγάδι, στάθηκε και προσευχήθηκε, παρατήρησε με προσοχή όχι μόνο την ομορφιά αλλά τον χαρακτήρα, και ζήτησε από τον Θεό να επιβεβαιώσει την επιλογή. Όταν είδε την προθυμία της Ρεβέκκας, στάθηκε σιωπηλός θαυμάζοντας, για να καταλάβει αν ο Κύριος είχε ευοδώσει τον δρόμο του (Γένεση 24:21).
Ο φοιτητής που αναφέραμε έζησε κάτι παρόμοιο. Όταν τελικά παραδόθηκε, μια κλήση στη μητέρα του τον οδήγησε σε μια κοπέλα που βρισκόταν - απ' όλα τα μέρη - στη Βραζιλία, μια χώρα εντελώς ξένη γι' αυτόν. Δεν είναι θαυμαστός ο Θεός; Μπορεί να βρει τον σύντροφό σου ανάμεσα σε δισεκατομμύρια ανθρώπους και να ξέρει ποιος είναι ο καλύτερος για σένα. Αυτό είναι το θέλημα Θεού στις σχέσεις: όχι μια στενή φόρμουλα, αλλά ένας Πατέρας που οδηγεί από δρόμους που εσύ δεν γνωρίζεις.
Το ποτήρι, ο σταυρός και η ελευθερία του να λαμβάνεις
Υπάρχει, ωστόσο, και μια δύσκολη αλήθεια που η χάρη δεν την κρύβει. Μερικές φορές ο διά βίου ανύπαντρος βίος μπορεί να είναι η επιλογή του Θεού για κάποιον. Θα Τον αγαπήσουμε, θα Τον εμπιστευτούμε και θα Τον δοξάσουμε ακόμη και τότε; Αυτό είναι το ποτήρι του Ψαλμού 16, και είναι το ίδιο ποτήρι που ο Ιησούς δέχτηκε από το χέρι του Πατέρα: τον σταυρό.
Σε κάθε μαθητή Του ο Κύριος λέει τα ίδια λόγια. Δηλαδή όποιος θέλει να έρθει πίσω Μου, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει τον σταυρό του και ας Με ακολουθεί (Μάρκος 8:34). Δεν είναι, ωστόσο, λόγια κατάθλιψης. Αντίθετα, είναι λόγια ελευθερίας. Επιπλέον, όταν παραδίδεις και τις φυσικές σου επιθυμίες στον Θεό, παύεις να είσαι όμηρός τους.
Κι αν, διαβάζοντας όλα αυτά, νιώθεις ενοχή για παρελθόντα λάθη ή για βιαστικές επιλογές, άκουσε κάτι σημαντικό. Κάθε καλό δόσιμο και κάθε τέλειο δώρο κατεβαίνει από πάνω, από τον Πατέρα των φώτων, στον οποίο δεν υπάρχει αλλοίωση (Ιακώβου 1:17). Ο Πατέρας που δεν αλλάζει είναι ο ίδιος που σε δέχεται πίσω με χάρη. Δεν στέκεσαι μπροστά σε δικαστή που μετρά τα σφάλματά σου, αλλά μπροστά σε Πατέρα που σου χαρίζει νέα αρχή κάθε πρωί. Αν θες να εμβαθύνεις στη βιβλική στάση για την αγνότητα και την αναμονή, ένας καλός τόπος είναι το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος.
Βασικά σημεία
- 01Ο γάμος ως δώρο και όχι ως δικαίωμα αλλάζει τα πάντα: το δικαίωμα το απαιτείς με αγανάκτηση, το δώρο το λαμβάνεις με ευγνωμοσύνη και ειρήνη.
- 02Η αγαμία ως δώρο σημαίνει ότι η μερίδα σου σήμερα είναι αυτή· η εργασία του σήμερα δεν είναι το άγχος για το αύριο, αλλά η εμπιστοσύνη στον Θεό που μετρά τον κλήρο σου κάθε μέρα.
- 03Όταν η ανυπομονησία σε σπρώχνει να «αρπάξεις» μια σχέση με τα δικά σου μέσα, θυμήσου την Άγαρ και τον Ισμαήλ: ο βιαστικός δρόμος εκτός του θελήματος του Θεού κοστίζει.
- 04Ένας κυρίαρχος Θεός μπορεί να βρει τον σύντροφό σου ανάμεσα σε όλα τα έθνη· το θέλημα Θεού στις σχέσεις δεν είναι μια στενή φόρμουλα αλλά ένας Πατέρας που οδηγεί από άγνωστους δρόμους.
- 05Αν έχεις πέσει ή βιαστεί στο παρελθόν, ο αναλλοίωτος Πατέρας σε δέχεται με χάρη· δεν στέκεσαι μπροστά σε δικαστή αλλά σε Πατέρα που χαρίζει νέα αρχή κάθε πρωί.