Η πρόνοια του Θεού όταν δεν φαίνεται καμία διέξοδος: πώς φτάνει εκεί που εσύ δεν φτάνεις;

I.Όταν οι τοίχοι κλείνουν: η σκηνή του αδιεξόδου

Φαντάσου ένα μικρό κελί, μήνες απομόνωσης, μερίδες ρυζιού τόσο φτωχές που το σώμα γίνεται κόκαλα. Η Νταρλίν είχε φτάσει εκεί. Είχε χάσει τον άντρα της, τον Ράσελ, που πέθανε σε άλλο στρατόπεδο, και η είδηση την βρήκε σαν χτύπημα που της πήρε τον αέρα. Δεν θα ωραιοποιήσουμε αυτή τη στιγμή. Όταν έμαθε ότι ήταν ήδη τρεις μήνες νεκρός, ένιωσε, με δικά της λόγια, σαν ο Κύριος να την είχε εγκαταλείψει. Ο κόσμος της κατέρρευσε.

Πράγματι, αυτή η ειλικρίνεια έχει σημασία. Δηλαδή η πίστη δεν είναι το να μην πονάς. Αντίθετα, είναι το να κρατιέσαι από τον Θεό ακριβώς εκεί που ο πόνος σε ξεριζώνει. Και να, μέσα στη συντριβή της, της ήρθε ένας λόγος της Γραφής σαν χέρι στον ώμο: όταν περνάς μέσα από τα νερά, Εκείνος είναι μαζί σου (Ησαΐας 43:2).

Ωστόσο η σκηνή του κελιού δεν τελειώνει με τη θλίψη. Αντίθετα, από κει αρχίζει κάτι. Δηλαδή, όταν ο άνθρωπος φτάνει στο τέλος των δυνάμεών του, αρχίζει συχνά η παρέμβαση του Θεού. Επομένως, η αδυναμία μας δεν είναι εμπόδιο για την πρόνοια του Θεού. Αντίθετα, είναι ο τόπος όπου φανερώνεται καθαρότερα.

II.Τι λέει η Γραφή: ο Πατέρας που μετράει τα πουλιά

Αρχικά, πριν προχωρήσουμε στο θαύμα που έζησε η Νταρλίν, ας ακούσουμε τι λέει ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς. Δηλαδή μας καλεί να κοιτάξουμε τα πουλιά (Ματθαίος 6:26). Ωστόσο, αυτά ούτε σπέρνουν ούτε θερίζουν ούτε αποθηκεύουν. Κι όμως τρέφονται. Γιατί; Επειδή υπάρχει Πατέρας στον ουρανό που τα φροντίζει. Συνεπώς, αν Εκείνος νοιάζεται για ένα σπουργίτι, πόσο μάλλον για σένα.

Πράγματι, αυτό δεν είναι ποιητική παρηγοριά. Αντίθετα, είναι θεμέλιο. Δηλαδή η φροντίδα του Θεού δεν εξαρτάται από το πόσο ικανός είσαι να επιβιώσεις. Ωστόσο, εξαρτάται από τον χαρακτήρα Του. Επομένως, όταν τα δικά σου χέρια είναι άδεια, αυτό δεν σημαίνει ότι ο ουρανός είναι άδειος.

Εξάλλου, ο απόστολος Παύλος το λέει με άλλον τρόπο, γράφοντας μάλιστα από φυλακή. Δηλαδή δηλώνει με βεβαιότητα ότι ο Θεός θα εκπληρώσει κάθε ανάγκη μας (Φιλιππησίους 4:19). Όμως όχι σύμφωνα με το ταμείο μας, αλλά σύμφωνα με τον πλούτο Του. Συνεπώς, η πηγή δεν στερεύει ποτέ, γιατί δεν είναι δικιά μας.

III.Η πρόνοια του Θεού μέσα από κλειστές πόρτες

Έρχομαι τώρα στην ιστορία που μου ραγίζει την καρδιά κάθε φορά. Αρχικά, μια μέρα, μέσα από το παράθυρο του κελιού, η Νταρλίν είδε μια γυναίκα να κρύβει στα ρούχα της ένα τσαμπί μπανάνες. Δηλαδή η πείνα της ξύπνησε σαν θηρίο. Έπεσε στα γόνατα και προσευχήθηκε ταπεινά: Κύριε, δεν ζητάω ολόκληρο τσαμπί. Μόνο μία μπανάνα. Μία και μόνο.

Κι όμως, αμέσως μετά, άρχισε να λογαριάζει. Δηλαδή, πώς θα μπορούσε ο Θεός να της στείλει μπανάνα μέσα από τοίχους φυλακής; Ωστόσο δεν υπήρχε άνθρωπος να το τολμήσει χωρίς να κινδυνέψει η ζωή του. Δεν υπήρχε δρόμος. Έτσι παραδέχτηκε στον εαυτό της ότι δεν το πίστευε. Πράγματι, πόσο μας μοιάζει αυτό. Δηλαδή ξέρουμε ότι ο Θεός μπορεί τα πάντα, όμως στα δικά μας αδιέξοδα δυσκολευόμαστε να Του το εμπιστευτούμε.

Το επόμενο πρωί, λοιπόν, ο διοικητής του στρατοπέδου, ένας άνθρωπος στον οποίο εκείνη είχε κάποτε μιλήσει για τον Χριστό, ήρθε και την είδε άρρωστη. Έπειτα ο φρουρός άνοιξε την πόρτα κι ακούμπησε κάτι στα πόδια της. Μπανάνες. Πράγματι, η Νταρλίν τις μέτρησε βουβή από έκπληξη. Ήταν ενενήντα δύο. Δηλαδή όχι μία, αλλά σχεδόν εκατό. Έσπρωξε τις μπανάνες στη γωνία κι έκλαψε από ντροπή και ευγνωμοσύνη. Έτσι λειτουργεί συχνά η πρόνοια του Θεού (Ψαλμοί 23:5): ξεπερνάει το αίτημά μας τόσο πολύ που μας αφήνει άφωνους.

Επομένως, στη σιωπή του σκοτεινού κελιού της, ένιωσε τον Κύριο να την παρηγορεί με τα λόγια ότι μπορεί να κάνει πολύ περισσότερα από όσα ζητάμε ή σκεφτόμαστε (Εφεσίους 3:20). Συνεπώς, από εκείνη τη μέρα ήξερε με βεβαιότητα: για τον Θεό της τίποτα δεν ήταν αδύνατο.

IV.Νέοι οικτιρμοί κάθε πρωί: η πιστότητα που δεν στερεύει

Ίσως πεις: ωραία η ιστορία της, όμως εμένα η μπανάνα δεν ήρθε. Η δουλειά δεν ήρθε. Ο άνθρωπός μου δεν γύρισε. Σε ακούω, και δεν θα σου πω ψέματα. Πράγματι, η πρόνοια του Θεού δεν είναι πάντα ενενήντα δύο μπανάνες. Αντίθετα, καμιά φορά είναι απλώς η δύναμη να σηκωθείς ακόμα ένα πρωί. Και αυτό, αδελφέ μου, δεν είναι λίγο. Δηλαδή είναι κι αυτό θαύμα.

Εξάλλου, ο προφήτης Ιερεμίας έγραψε τους Θρήνους μέσα σε ερείπια, βλέποντας την πόλη του γκρεμισμένη. Κι όμως, καταμεσής στον πόνο, βρήκε τη δύναμη να πει κάτι εκπληκτικό: ότι το έλεος του Κυρίου δεν τελείωσε, και οι οικτιρμοί Του είναι νέοι κάθε πρωί (Θρήνοι 3:22). Πρόσεξε, λοιπόν, πού το είπε. Όχι σε γιορτή. Αντίθετα, μέσα στα χαλάσματα.

Αυτό σημαίνει, επομένως, ότι η χάρη του Θεού δεν είναι ένα απόθεμα που ξοδεύεις και τελειώνει. Αντίθετα, κάθε αυγή έχει καινούρια. Δηλαδή δεν χρειάζεται να κουβαλάς το αυριανό βάρος σήμερα, γιατί η αυριανή πρόνοια του Θεού θα σε περιμένει αύριο το πρωί, φρέσκια, ανέγγιχτη. Συνεπώς, σήμερα αρκεί το σημερινό έλεος. Κι αυτό φτάνει.

V.Μη φοβάσαι: η παρηγοριά για όσους πενθούν και κουράστηκαν

Αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές με δάκρυα, θέλω να ξέρεις ότι η Γραφή δεν σου ζητάει να προσποιηθείς πως είσαι δυνατός. Αντίθετα, σου δίνει κάποιον να κρατηθείς. Δηλαδή, όταν η Νταρλίν έμαθε για τον θάνατο του άντρα της, οι φίλες της δεν της είπαν κούφια λόγια. Ωστόσο ήρθαν κοντά της με ένα σφίξιμο χεριού, ένα βλέμμα, τα δάκρυά τους. Έτσι αγγίζει ο Θεός τον πενθούντα: συχνά μέσα από τα χέρια άλλων ανθρώπων.

Εξάλλου, ο Θεός μιλάει στον προφήτη Ησαΐα με λόγια που μοιάζουν γραμμένα για τη δικιά σου νύχτα. Δηλαδή σου λέει να μη φοβάσαι, γιατί Εκείνος είναι μαζί σου (Ησαΐας 41:10). Να μην τρομάζεις, γιατί Εκείνος είναι ο Θεός σου. Επιπλέον σου υπόσχεται ότι θα σε ενισχύσει και θα σε κρατήσει με το δεξί Του χέρι. Ωστόσο δεν σου λέει ότι ο δρόμος θα είναι εύκολος. Αντίθετα, σου λέει ότι δεν θα τον περπατήσεις μόνος.

Και τελικά, αυτή είναι η καρδιά του ευαγγελίου. Δηλαδή ο Καλός Ποιμένας δεν αφήνει το πρόβατό Του στην ερημιά. Πράγματι, ο Δαβίδ το ομολόγησε με μια φράση που εδώ και χιλιάδες χρόνια παρηγορεί τους κουρασμένους: ο Κύριος είναι ο ποιμένας μου, τίποτα δεν θα μου λείψει (Ψαλμοί 23:1). Επομένως η πρόνοια του Θεού δεν είναι μια τύχη που ελπίζεις. Αντίθετα, είναι ένα Πρόσωπο που σε ποιμαίνει, ακόμη και μέσα από την κοιλάδα της σκιάς του θανάτου.

VI.Πώς ζούμε εμπιστευόμενοι την πρόνοια του Θεού σήμερα

Πώς μεταφέρεται όλο αυτό στη δική σου καθημερινότητα, εκεί που δεν έχεις κελί αλλά έχεις λογαριασμούς, αρρώστια ή μοναξιά; Αρχικά, με μια απλή πράξη ειλικρίνειας. Δηλαδή, πες στον Θεό ακριβώς αυτό που σου λείπει, όπως η Νταρλίν είπε για τη μία μπανάνα. Πράγματι, δεν Τον προσβάλλει η μικρότητα του αιτήματός σου. Αντίθετα, τον τιμά η εμπιστοσύνη σου (Φιλιππησίους 4:19).

Έπειτα, μάθε να ξεχωρίζεις την πρόνοια όταν έρχεται με ταπεινό ρούχο. Δηλαδή σπάνια κατεβαίνει με κεραυνούς. Αντίθετα, πιο συχνά μοιάζει με έναν φίλο που χτυπάει την πόρτα, μια απρόσμενη βοήθεια, μια δύναμη που δεν ήξερες ότι είχες. Επομένως ο Θεός φροντίζει συνήθως μέσα από τα συνηθισμένα. Εξάλλου, αν θέλεις να εμβαθύνεις στο πώς η Γραφή θεμελιώνει αυτή την ελπίδα, το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος προσφέρει μελέτες που σε βοηθούν να σταθείς στον λόγο Του.

Τέλος, κράτα τη μνήμη ζωντανή. Δηλαδή η Νταρλίν έγραψε αυτή την ιστορία δεκαετίες αργότερα, για να θυμίζει σε άλλους ότι ο Θεός είναι πιστός. Κάνε, λοιπόν, κι εσύ το ίδιο. Σημείωσε κάπου τις φορές που Εκείνος σε κράτησε, ώστε στην επόμενη σκοτεινή νύχτα να έχεις αποδείξεις, όχι μόνο συναισθήματα. Έτσι, συνεπώς, η ελπίδα μέσα στη δοκιμασία γίνεται βράχος κάτω από τα πόδια σου.