«Όταν περνάς μέσα από τα νερά, θα είμαι μαζί σου, και όταν περνάς μέσα από τα ποτάμια, δεν θα σε πλημμυρίσουν. Όταν περπατάς μέσα στη φωτιά, δεν θα καείς, ούτε η φλόγα θα σε κατακάψει.»
Ησαΐας 43:2
Υπάρχουν στιγμές που η ζωή σπάει στα δύο και κανένα λόγο δεν αρκεί για να γεμίσει το κενό. Πώς, όμως, να πιστέψεις ότι το χέρι του Θεού στον πόλεμο εξακολουθεί να είναι παρόν, όταν γύρω σου ακούγονται μόνο σειρήνες, χωρισμοί και θάνατοι; Αυτό ακριβώς το ερώτημα κουβάλησε μέσα της η Ντάρλιν Ντάιμπλερ Ρόουζ, μια νεαρή ιεραπόστολος που βρέθηκε αιχμάλωτη στα στρατόπεδα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Η ιστορία της δεν είναι ένα εύκολο παραμύθι με χάπι εντ. Είναι, ωστόσο, μια μαρτυρία ότι ακόμη και στο πιο σκοτεινό κελί, ο Θεός δεν απουσιάζει. Πράγματι, έχασε τον άντρα της πίσω από τα κάγκελα, πείνασε, αρρώστησε και ανακρίθηκε. Παρ' όλα αυτά, βρήκε τον Κύριο να στέκεται δίπλα της, όχι ως θεατής, αλλά ως καταφυγή.
Σε αυτό το άρθρο, λοιπόν, θα δούμε τι σημαίνει πρακτικά να εμπιστεύεσαι τον Θεό όταν ο πόνος δεν βγάζει νόημα. Καταρχήν, θα ακουμπήσουμε σε γερές βιβλικές αλήθειες, για να καταλάβουμε πώς η πίστη μένει όρθια ακόμη και μέσα στη φρίκη. Επιπλέον, θα δούμε πώς η κυριαρχία του Θεού δεν ακυρώνεται από τη βαρβαρότητα των ανθρώπων.
Όταν ο κόσμος καταρρέει: το χέρι του Θεού στον πόλεμο δεν λείπει
Το πρώτο πράγμα που μαθαίνουμε από τη Ντάρλιν είναι μια αλήθεια που αντιστέκεται στη λογική του φόβου. Πρώτον, η φρίκη ενός στρατοπέδου δεν αποδεικνύει την απουσία του Θεού. Αντίθετα, πολλοί άνθρωποι συναντούν τον Θεό πιο ζωντανά μέσα στον πόνο παρά μέσα στην άνεση.
Όταν η Ντάρλιν έμαθε για τον θάνατο του άντρα της, μια περίεργη, ανεξήγητη ειρήνη απλώθηκε μέσα της (Ησαΐας 43:2). Δηλαδή, δεν ήταν αναισθησία. Ήταν, αντίθετα, η παρουσία Εκείνου που υποσχέθηκε να είναι κοντά μας όταν περνάμε μέσα από τα νερά και μέσα από τη φωτιά. Πράγματι, η Γραφή δεν λέει «αν» περάσεις, αλλά «όταν» περάσεις. Επομένως, οι δοκιμασίες είναι βέβαιες, η συντροφιά Του όμως επίσης.
Επιπλέον, η αλήθεια αυτή δεν είναι αφηρημένη. Όταν αναρωτιέσαι πού βρίσκεται το χέρι του Θεού στον πόλεμο, η απάντηση δεν είναι ένας τύπος, αλλά ένα Πρόσωπο που στέκεται μέσα στη φλόγα μαζί σου. Συνεπώς, ο φόβος χάνει την τελευταία λέξη, γιατί δεν είσαι ποτέ μόνος.
Ο Θεός δεν απουσιάζει: καταφυγή μέσα στη θλίψη
Στο στρατόπεδο Καμπίλι, η Ντάρλιν φρόντιζε άλλες γυναίκες, καθάριζε πληγές και κουβαλούσε νερό για τις πιο αδύναμες. Από πού, όμως, έβρισκε αυτή τη δύναμη; Όχι από τον εαυτό της. Αντίθετα, την έβρισκε σε έναν Θεό που η ίδια η Γραφή ονομάζει καταφυγή και άμεση βοήθεια στις θλίψεις (Ψαλμοί 46:1).
Αρχικά, αυτό ακούγεται απλό. Όταν, ωστόσο, το ζεις στην πράξη, αλλάζει τα πάντα. Η καταφυγή δεν σημαίνει ότι ο πόνος εξαφανίζεται, αλλά ότι υπάρχει ένα μέρος όπου μπορείς να κρυφτείς και να ξαναβρείς ανάσα. Για τη Ντάρλιν, αυτό το μέρος δεν ήταν ένας τόπος, αλλά μια σχέση.
Πολλοί από εμάς νομίζουμε ότι ο Θεός μάς ακούει μόνο όταν τα έχουμε καταφέρει. Η αλήθεια, όμως, είναι αντίθετη. Ο Θεός δεν απουσιάζει στις πιο μαύρες μας ώρες. Αντίθετα, πλησιάζει περισσότερο. Γι' αυτό, λοιπόν, η Ντάρλιν δεν λύγισε, αν και ο φόβος χτυπούσε την πόρτα της κάθε νύχτα.
Το χέρι του Θεού στον πόλεμο φτάνει ως το κελί των μελλοθανάτων
Ήρθε η στιγμή που η Ντάρλιν μεταφέρθηκε στο κελί των μελλοθανάτων, ανακρινόμενη από τη μυστική αστυνομία. Της πήραν ακόμη και τη Βίβλο της. Παρ' όλα αυτά, ανακάλυψε ότι ο λόγος του Θεού ζούσε μέσα στην καρδιά της, εδάφια που είχε αποστηθίσει από παιδί. Επομένως, κανείς δεν μπορούσε να της τα αφαιρέσει.
Καθώς περπατούσε στο μικρό της κελί για να μην παραλύσει, επαναλάμβανε ψαλμούς. Πράγματι, ένας από αυτούς μιλούσε για την κοιλάδα της σκιάς του θανάτου (Ψαλμοί 23:4). Η Ντάρλιν δεν έλεγε ότι δεν φοβόταν τίποτα. Αντίθετα, έλεγε ότι, ακόμη και μέσα στη σκιά, δεν ήταν μόνη, γιατί ο Ποιμένας περπατούσε μαζί της.
Εδώ, λοιπόν, βλέπουμε μια βαθιά αλήθεια. Η πίστη δεν είναι η απουσία του σκότους, αλλά η βεβαιότητα μιας παρουσίας μέσα στο σκότος. Δηλαδή, ο πιστός δεν προσπερνά την κοιλάδα από μακριά. Αντίθετα, τη διασχίζει, κρατημένος από ένα χέρι που δεν τον αφήνει.
Η κυριαρχία του Θεού: όταν τα πάντα συνεργούν για καλό
Μία από τις πιο δύσκολες αλήθειες της πίστης είναι ότι ο Θεός παραμένει στον θρόνο Του ακόμη και όταν οι άνθρωποι κάνουν το χειρότερο κακό. Καταρχήν, η κυριαρχία του Θεού δεν σημαίνει ότι Εκείνος εγκρίνει τη βαρβαρότητα. Αντίθετα, σημαίνει ότι τίποτα δεν ξεφεύγει από τον έλεγχό Του και ότι μπορεί να βγάλει ζωή μέσα από τον θάνατο.
Ο απόστολος Παύλος γράφει ότι όλα συνεργούν για το καλό σε εκείνους που αγαπούν τον Θεό (Ρωμαίους 8:28). Δεν λέει ότι όλα είναι καλά. Ο πόλεμος δεν είναι καλός, ούτε η φυλακή, ούτε ο χωρισμός. Λέει, ωστόσο, ότι ο Θεός υφαίνει ακόμη και τα σπασμένα νήματα σε κάτι που τελικά υπηρετεί ένα σχέδιο αγάπης.
Για τη Ντάρλιν, αυτό φάνηκε με αναπάντεχους τρόπους. Ακόμη και ο Ιάπωνας διοικητής άκουσε από τα χείλη της το ευαγγέλιο, μέσα από το πένθος της. Επομένως, η κυριαρχία του Θεού δεν είναι μια ψυχρή θεωρία. Είναι η ζεστή βεβαιότητα ότι ο πόνος σου δεν πάει χαμένος στα χέρια ενός στοργικού Πατέρα.
Πίστη μέσα στη φρίκη: το πένθος με ελπίδα
Όταν ο διοικητής της είπε να μην χάσει το χαμόγελό της, η Ντάρλιν απάντησε ότι δεν θα πενθούσε όπως εκείνοι που δεν έχουν ελπίδα. Πράγματι, αυτή η φράση δεν ήταν δική της επινόηση. Ήταν, αντίθετα, η καρδιά του ευαγγελίου, ότι ο θάνατος δεν έχει την τελευταία λέξη για όσους ανήκουν στον Χριστό (Α' Θεσσαλονικείς 4:13).
Η ελπίδα αυτή δεν είναι άρνηση του πόνου. Πράγματι, η Ντάρλιν έκλαψε, λαχτάρησε, αναρωτήθηκε. Παρ' όλα αυτά, η θλίψη της είχε ένα αγκυροβόλιο. Δηλαδή, πενθούσε, αλλά όχι σαν κάποια που έχασε τα πάντα. Πενθούσε, αντίθετα, σαν κάποια που πιστεύει ότι θα ξανασυναντήσει αυτούς που αγάπησε.
Επιπλέον, βρήκε παρηγοριά εκεί που λίγοι θα την περίμεναν: στις Γραφές. Ο Παύλος γράφει ότι όσα γράφτηκαν παλιά, γράφτηκαν για να έχουμε ελπίδα μέσα από την υπομονή και την παρηγοριά τους (Ρωμαίους 15:4). Έτσι, μέσα στο κελί, ο λόγος του Θεού έγινε το ψωμί που την κράτησε ζωντανή.
Τι σημαίνει αυτό για εσένα σήμερα; Ίσως δεν βρίσκεσαι σε στρατόπεδο, αλλά ο δικός σου πόλεμος είναι αληθινός: μια αρρώστια, μια απώλεια, ένας φόβος που δεν λέει να φύγει. Η πρόσκληση είναι η ίδια. Άφησε τον πόνο σου στα χέρια Εκείνου που υποσχέθηκε να μην σε αφήσει ποτέ (Ησαΐας 41:10). Αν θέλεις να μελετήσεις βαθύτερα τη Γραφή πάνω σε τέτοια ερωτήματα, το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος προσφέρει δωρεάν μαθήματα που στηρίζουν την πίστη στις δύσκολες ώρες.
Βασικά σημεία
- 01Ο πόνος δεν αποδεικνύει την απουσία του Θεού. Αντίθετα, μέσα στη φρίκη ο πιστός γνωρίζει συχνά τον Θεό πιο βαθιά από ποτέ.
- 02Η κυριαρχία του Θεού σημαίνει ότι ακόμη και η βαρβαρότητα των ανθρώπων δεν ξεφεύγει από τον έλεγχό Του. Επιπλέον, ο Θεός μπορεί να βγάλει ζωή μέσα από τον θάνατο.
- 03Ο λόγος του Θεού, κρυμμένος στην καρδιά, γίνεται καταφυγή όταν σου τα παίρνουν όλα τα άλλα.
- 04Η χριστιανική ελπίδα δεν αρνείται το πένθος. Δηλαδή, πενθούμε, αλλά όχι σαν εκείνους που δεν έχουν ελπίδα.
- 05Το χέρι του Θεού στον πόλεμο δεν λείπει ποτέ. Είναι το χέρι που σε κρατά μέσα στην κοιλάδα, μέχρι το πρωί.