«Όταν περνάς μέσα από τα νερά, εγώ θα είμαι μαζί σου. Κι όταν περάσεις μέσα από τα ποτάμια, δεν θα σε πνίξουν. Όταν περπατήσεις μέσα από τη φωτιά, δεν θα καείς, ούτε η φλόγα θα σε κατακάψει.»
Ησαΐας 43:2
Υπάρχει ένα πένθος πίσω από τα κάγκελα που λίγοι από εμάς θα ζήσουμε ποτέ. Δεν είναι μόνο η απώλεια του ανθρώπου που αγαπάς. Είναι, επιπλέον, η αδυναμία να τον θρηνήσεις ελεύθερα. Πράγματι, η Ντάρλιν Ντάιμπλερ ήταν μια νεαρή ιεραπόστολος όταν, μέσα σε ένα ιαπωνικό στρατόπεδο κρατουμένων στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, έμαθε από μια συγκρατούμενή της ότι ο σύζυγός της, ο Ράσελ, είχε πεθάνει. Είχε ήδη φύγει τρεις μήνες πριν, και εκείνη δεν το ήξερε καν.
Όταν το άκουσε, ο κόσμος της κατέρρευσε. Πράγματι, ένιωσε για μια στιγμή ότι ο Θεός την είχε εγκαταλείψει. Ωστόσο, μέσα από αυτή τη βαθιά απώλεια συντρόφου, ανακάλυψε κάτι που πολλοί δεν μαθαίνουν ποτέ. Δηλαδή, ότι ο θρήνος και η πίστη μπορούν να συνυπάρχουν, και ότι ακόμη και ένας τάφος που δεν μπορείς να επισκεφθείς δεν έχει την τελευταία λέξη.
Σε αυτό το άρθρο θα δούμε πώς ένας άνθρωπος που έχασε τα πάντα κράτησε την ελπίδα του μέσα στη φυλακή. Επιπλέον, θα δούμε τι λέει η Αγία Γραφή για όσους πενθούν. Συνεπώς, θα κατανοήσουμε καλύτερα πώς ο ίδιος ο Θεός στον πόνο πλησιάζει εκείνους που έχουν συντετριμμένη καρδιά.
Πένθος πίσω από τα κάγκελα: η στιγμή που κατέρρευσε ο κόσμος
Η είδηση ήρθε ένα συνηθισμένο πρωινό. Αρχικά, μια άλλη κρατούμενη πλησίασε την Ντάρλιν, δίστασε, και τελικά της είπε ότι ο άντρας της είχε αρρωστήσει βαριά. Όταν η Ντάρλιν είδε τα μάτια της να γεμίζουν δάκρυα, κατάλαβε. «Δεν θέλετε να πείτε ότι πέθανε!» φώναξε. Όμως είχε πεθάνει, τρεις μήνες νωρίτερα, και είχε ήδη ταφεί.
Εκείνη τη στιγμή ένιωσε μουδιασμένη, σαν ο Θεός να την είχε αφήσει. Ωστόσο, σήκωσε το βλέμμα της προς τον ουρανό και φώναξε: «Μα, Θεέ μου...!» Αμέσως της ήρθε στον νου ένα εδάφιο, σαν ο ίδιος ο Κύριος να της απαντούσε στον πόνο της. (Ησαΐας 43:2) Δηλαδή, δεν της υποσχόταν ότι δεν θα περνούσε μέσα από τα νερά. Της υποσχόταν, αντίθετα, κάτι πολύ βαθύτερο: ότι δεν θα τα περνούσε μόνη.
Αυτό είναι ίσως το πιο σκληρό κομμάτι κάθε απώλειας. Πράγματι, η οδύνη δεν φεύγει επειδή πιστεύεις. Όμως, μέσα στην οδύνη, η παρουσία του Θεού αλλάζει τα πάντα. Συνεπώς, το πένθος πίσω από τα κάγκελα δεν έσβησε την πίστη της Ντάρλιν. Αντίθετα, η Ντάρλιν δεν έπαψε να πονά, αλλά έμαθε ότι ο πόνος και η παρηγοριά μπορούν να κατοικούν στην ίδια καρδιά την ίδια στιγμή.
Θρήνος και πίστη: όχι όπως εκείνοι που δεν έχουν ελπίδα
Το ίδιο απόγευμα, ο διοικητής του στρατοπέδου την κάλεσε στο γραφείο του. Της είπε, με μια απρόσμενη ευγένεια, να μην χάσει το χαμόγελό της. Μια μέρα ο πόλεμος θα τελείωνε, της είπε, και θα μπορούσε να ξαναπαντρευτεί και να ξεχάσει αυτές τις φοβερές μέρες. Ωστόσο, η απάντηση της Ντάρλιν έμελλε να μείνει στην ιστορία.
«Δεν θα πενθήσω όπως οι άνθρωποι που δεν έχουν ελπίδα», του είπε. (Α' Θεσσαλονικείς 4:13) Έπειτα του μίλησε για κάποιον που, ίσως, δεν είχε ακούσει ποτέ: για τον Ιησού, τον Υιό του Θεού, που πέθανε ακόμη και για εκείνον. Πράγματι, δάκρυα κύλησαν στα μάγουλα του διοικητή, και βγήκε βιαστικά από το δωμάτιο για να μην τον δουν να κλαίει.
Εδώ φαίνεται η διαφορά που κάνει η πίστη. Δηλαδή, ο θρήνος και η πίστη δεν αλληλοαναιρούνται. Πράγματι, το πένθος πίσω από τα κάγκελα ήταν γνήσιο, αλλά δεν ήταν χωρίς ελπίδα. Ο Παύλος δεν λέει στους χριστιανούς να μην πενθούν καθόλου. Αντίθετα, λέει να μην πενθούν όπως εκείνοι που δεν έχουν καμία ελπίδα. Επομένως, για όποιον εμπιστεύεται τον Χριστό, ο θάνατος δεν είναι ένα οριστικό τέλος, αλλά ένας ύπνος από τον οποίο θα υπάρξει ξύπνημα.
Ο Θεός στον πόνο: κοντά στους συντριμμένους
Πολλοί φαντάζονται ότι, όταν πονάμε, ο Θεός είναι μακριά. Ωστόσο, η Αγία Γραφή λέει ακριβώς το αντίθετο. Δηλαδή, όταν η καρδιά μας σπάει, ο Θεός δεν απομακρύνεται, αλλά πλησιάζει. (Ψαλμοί 34:18) Πράγματι, δεν περιμένει να συνέλθουμε για να μας αγαπήσει. Έρχεται ακριβώς εκεί όπου είμαστε πιο τσακισμένοι.
Επιπλέον, ο Θεός δεν είναι απλώς ένας θεατής του πόνου μας. Είναι, αντίθετα, Εκείνος που θεραπεύει. (Ψαλμοί 147:3) Δηλαδή, δένει τις πληγές των καρδιών, όπως ένας γιατρός δένει με τρυφερότητα μια ανοιχτή πληγή. Η Ντάρλιν, εκείνο το βράδυ, λαχταρούσε έναν ώμο για να ακουμπήσει το πονεμένο της κεφάλι. Ωστόσο, ανακάλυψε ότι τα δυνατά, παρηγορητικά χέρια του Ποιμένα ήταν ήδη γύρω της.
Έτσι, η σιωπή του στρατοπέδου εκείνο το βράδυ δεν ήταν κενή. Πράγματι, οι άλλες γυναίκες, με τη σιωπή τους, μοιράζονταν τον πόνο της. Επομένως, μέσα από τη φροντίδα τους, η Ντάρλιν ένιωσε τις παρηγοριές του Αγίου Πνεύματος να ρέουν μέσα της. Το σπαθί του πόνου είχε μπει βαθιά, όμως ο Θεός είχε απαλύνει τη δριμύτητά του.
Όταν η παρηγοριά γίνεται δώρο που μοιράζεται
Υπάρχει κάτι μυστηριώδες στον τρόπο που ο Θεός μας παρηγορεί. Δηλαδή, δεν μας παρηγορεί μόνο για να αισθανθούμε εμείς καλύτερα. Αντίθετα, μας παρηγορεί ώστε, με τη σειρά μας, να μπορούμε να παρηγορήσουμε άλλους. (Β' Κορινθίους 1:3) Επομένως, ο πόνος που υπομείναμε γίνεται μια γέφυρα προς τους πονεμένους.
Αυτό ακριβώς συνέβη με την Ντάρλιν. Πράγματι, παρόλο που έχασε τον δικό της άντρα, έγινε στήριγμα για δεκάδες άλλες γυναίκες στο στρατόπεδο. Επιπλέον, πολλές από αυτές την κοίταζαν για να καταλάβουν πώς να αντέξουν τη δική τους θλίψη. Δηλαδή, η παρηγοριά που είχε λάβει η ίδια από τον Θεό ξεχείλιζε και άγγιζε τους γύρω της. (Β' Κορινθίους 1:4)
Έτσι λειτουργεί η οικονομία της χάρης. Δηλαδή, ο Θεός δεν αφήνει τον πόνο μας να πάει χαμένος. Αντίθετα, τον μετατρέπει σε σπόρο παρηγοριάς για όσους θα περπατήσουν τον ίδιο σκοτεινό δρόμο αργότερα. Συνεπώς, όποιος έχει παρηγορηθεί από τον Θεό κρατά κάτι πολύτιμο για να δώσει σε έναν άλλο που πενθεί.
Πένθος πίσω από τα κάγκελα: η ελπίδα που νικά τον τάφο
Το πένθος πίσω από τα κάγκελα έχει μια ιδιαίτερη σκληρότητα. Δηλαδή, δεν υπάρχει κηδεία, δεν υπάρχει τάφος να επισκεφθείς, δεν υπάρχει αποχαιρετισμός. Πράγματι, η Ντάρλιν δεν στάθηκε ποτέ πάνω από τον τάφο του Ράσελ. Ωστόσο, η ελπίδα της δεν στηριζόταν σε έναν τάφο, αλλά σε μια υπόσχεση.
Διότι η χριστιανική ελπίδα δεν είναι ευσεβής πόθος. Αντίθετα, είναι αγκυρωμένη στην ανάσταση του Χριστού. Επειδή Εκείνος νίκησε τον θάνατο, ο θάνατος δεν έχει πλέον την τελευταία λέξη. Επομένως, έρχεται μια μέρα που κάθε δάκρυ θα σκουπιστεί. (Αποκάλυψη 21:4) Δηλαδή, δεν θα υπάρχει πια θάνατος, ούτε πένθος, ούτε πόνος. Τα πρώτα θα έχουν περάσει.
Γι' αυτό η Ντάρλιν μπορούσε να πει στον διοικητή ότι δεν θα πενθούσε όπως εκείνοι που δεν έχουν ελπίδα. Πράγματι, δεν αρνιόταν τον πόνο της. Ωστόσο, γνώριζε ότι ο χωρισμός ήταν προσωρινός. Ο Ράσελ ήταν, όπως είπε ένας ιερέας που τον γνώριζε, «πολύ ευτυχισμένος τώρα». Επομένως, κάποια μέρα θα ξανασυναντιόνταν, σε έναν τόπο όπου τα κάγκελα δεν υπάρχουν.
Αν πενθείς σήμερα: μια πρόσκληση ελπίδας
Ίσως διαβάζεις αυτές τις γραμμές κρατώντας τη δική σου απώλεια. Μπορεί να μην είσαι πίσω από κάγκελα, να νιώθεις όμως φυλακισμένος μέσα στη θλίψη σου, σαν μόνος στην απομόνωση του πόνου σου. Πράγματι, δεν χρειάζεται κανείς ένα πραγματικό κελί για να γνωρίσει το πένθος πίσω από τα κάγκελα της θλίψης. Θέλουμε να σου πούμε, με όλη μας την τρυφερότητα, ότι ο Θεός δεν περιμένει να σταματήσεις να κλαις για να σε πλησιάσει. Πράγματι, είναι ήδη κοντά σου, ακριβώς εκεί που πονάς.
Δεν χρειάζεται να επιλέξεις ανάμεσα στο να πενθείς και στο να πιστεύεις. Αντίθετα, μπορείς να κάνεις και τα δύο. Δηλαδή, μπορείς να κλάψεις και ταυτόχρονα να κρατήσεις την ελπίδα. Εξάλλου, ο ίδιος ο Ιησούς δάκρυσε μπροστά στον τάφο ενός φίλου, λίγο πριν τον αναστήσει. Επομένως, ο Θεός δεν περιφρονεί τα δάκρυά σου, αλλά τα μετρά, τα κρατά, και υπόσχεται μια μέρα να τα σκουπίσει όλα.
Αν θέλεις να μελετήσεις βαθύτερα τι λέει η Αγία Γραφή για τον πόνο, την ελπίδα και την παρηγοριά, μπορείς να ξεκινήσεις ένα ταξίδι μαθητείας στο Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος, όπου ο Λόγος του Θεού ανοίγεται με ζεστασιά και βάθος. Συνεπώς, όποια κι αν είναι η απώλειά σου σήμερα, δεν την περνάς μόνος. Και αυτό, τελικά, αλλάζει τα πάντα.
Βασικά σημεία
- 01Το πένθος πίσω από τα κάγκελα δείχνει ότι ο πόνος και η πίστη μπορούν να συνυπάρχουν: η Ντάρλιν πένθησε βαθιά, αλλά όχι όπως εκείνοι που δεν έχουν ελπίδα.
- 02Ο Θεός στον πόνο είναι κοντά στους συντετριμμένους. Δεν απομακρύνεται όταν η καρδιά μας σπάει, αλλά πλησιάζει για να δέσει τις πληγές.
- 03Η παρηγοριά που λαμβάνουμε από τον Θεό δεν είναι μόνο για εμάς. Γίνεται δώρο που μοιραζόμαστε με άλλους που πενθούν, ακόμη και μέσα στην απώλεια συντρόφου.
- 04Η χριστιανική ελπίδα δεν στηρίζεται σε έναν τάφο αλλά στην ανάσταση του Χριστού: έρχεται μέρα που κάθε δάκρυ θα σκουπιστεί. Έτσι θρήνος και πίστη πορεύονται μαζί.