«Σαν ποιμένας θα βοσκήσει το ποίμνιό του· με τον βραχίονά του θα μαζέψει τα αρνιά και θα τα κρατήσει στην αγκαλιά του· κι αυτές που θηλάζουν θα τις οδηγεί απαλά.»
Ησαΐας 40:11
Μπορείς να είσαι αληθινά παρούσα με τα παιδιά όταν το σώμα σου ζητάει μόνο έναν καναπέ και πέντε λεπτά ησυχία; Ίσως αυτή τη στιγμή το μικρό σου σε τραβάει από το μανίκι για να καθίσεις στο πάτωμα, κι εσύ μετράς πόσες ώρες κοιμήθηκες και πόσα πιάτα σε περιμένουν. Η καρδιά λέει «ναι, αγάπη μου», αλλά το κορμί ψιθυρίζει «δεν αντέχω άλλο».
Αν νιώθεις έτσι, δεν είσαι κακή μαμά. Πραγματικά, είσαι μια κουρασμένη μαμά, και αυτές οι δύο λέξεις δεν είναι το ίδιο. Η εξάντληση της μητρότητας είναι αληθινή, κι όμως ο Θεός δεν την αγνοεί. Ωστόσο το ευαγγέλιο δεν σου ζητάει να γίνεις πιο δυνατή με τη βία. Αντίθετα, σου προσφέρει κάτι καλύτερο: δηλαδή μια χάρη που σε κρατάει ακριβώς εκεί, στο πάτωμα, ανάμεσα στα τουβλάκια.
Καταρχήν θα δούμε μαζί γιατί το παιχνίδι με τα παιδιά δεν είναι ένα ακόμα καθήκον που πρέπει να βγάλεις τέλεια, αλλά ένας τόπος όπου η αγάπη του Χριστού σε συναντά. Επιπλέον θα δούμε πώς να αφήσεις κάτω τις ενοχές της μαμάς και να μείνεις παρούσα, όχι από δική σου δύναμη, αλλά από τη δική του.
Όταν δεν αντέχεις άλλο: ο ποιμένας που σε βαστάει
Αρχικά ας ξεκινήσουμε από την αλήθεια. Πραγματικά, υπάρχουν μέρες που η μητρότητα δεν μοιάζει με τις φωτογραφίες. Είσαι αχτένιστη, το πρωινό έγινε μεσημέρι, και κάποιος κλαίει για λόγο που δεν καταλαβαίνεις. Δηλαδή, σε τέτοιες στιγμές νιώθεις πιο πολύ σαν να σέρνεσαι παρά σαν να φροντίζεις.
Δες όμως πώς περιγράφει ο Θεός τον εαυτό του. Αντίθετα, δεν στέκεται μακριά να επιθεωρεί την απόδοσή σου. Σκύβει, μαζεύει τα αρνιά στην αγκαλιά του και οδηγεί απαλά αυτές που θηλάζουν (Ησαΐας 40:11). Δηλαδή, ο Θεός ξέρει τον ρυθμό μιας μάνας με μωρό. Επομένως δεν σε σπρώχνει να τρέξεις πιο γρήγορα από όσο μπορείς.
Συνεπώς η πρώτη παρηγοριά δεν είναι «προσπάθησε περισσότερο», αλλά «κάποιος σε βαστάει». Πριν κατέβεις στο πάτωμα για τα παιδιά σου, ο ίδιος ο ποιμένας σε σηκώνει στον κόρφο του. Έτσι, η δύναμη που σου λείπει δεν βγαίνει από μέσα σου· έρχεται από εκείνον που σε κρατάει.
Η εξάντληση της μητρότητας και η ανάπαυση στον Χριστό
Η εξάντληση της μητρότητας δεν λύνεται πάντα με έναν καλό ύπνο, γιατί δεν είναι μόνο σωματική. Είναι και η κούραση να αποφασίζεις συνέχεια, να ακούς, να συμμαζεύεις, να μην ξεχνάς τίποτα. Είναι η αόρατη δουλειά που κανείς δεν χειροκροτεί. Όταν λοιπόν ο Ιησούς καλεί κοντά του όλους τους κοπιασμένους και φορτωμένους (Ματθαίος 11:28), μιλάει ξεκάθαρα και στις μαμάδες.
Πρόσεξε επίσης τι λέει στη συνέχεια. Δεν δίνει άλλη μια λίστα υποχρεώσεων· αντίθετα, δίνει τον δικό του ζυγό, που είναι μαθητεία δίπλα σε έναν πράο και ταπεινό δάσκαλο (Ματθαίος 11:29). Δηλαδή, η ανάπαυση δεν έρχεται όταν τα κάνεις όλα, αλλά όταν μαθαίνεις να περπατάς μαζί του.
Γι' αυτό ο ζυγός του ονομάζεται καλός και το φορτίο του ελαφρύ (Ματθαίος 11:30). Δεν σημαίνει ότι η μέρα σου θα έχει λιγότερα πιάτα. Σημαίνει ότι δεν τα σηκώνεις μόνη. Επομένως, μπορείς να καθίσεις στο πάτωμα κουρασμένη και ταυτόχρονα αναπαυμένη, επειδή η ψυχή σου ξεκουράζεται σε εκείνον, ακόμα κι όταν το σώμα τρέχει.
Οι ενοχές της μαμάς: η χάρη που αρκεί στην αδυναμία
Πολλές φορές δεν μας τσακίζει η κούραση, αλλά οι ενοχές της μαμάς. Φωνάζεις και μετά νιώθεις φρίκη. Δίνεις στο παιδί την οθόνη για να ανασάνεις και η συνείδηση σε χτυπάει. Βλέπεις άλλες μητέρες στα κοινωνικά δίκτυα να φτιάχνουν χειροτεχνίες με χαμόγελο και αναρωτιέσαι τι κάνεις λάθος.
Στον Παύλο όμως ο Θεός έδωσε μια απάντηση που αλλάζει τα πάντα. Δεν του αφαίρεσε την αδυναμία· αντίθετα, του είπε ότι η χάρη του αρκεί και ότι η δύναμή του τελειοποιείται μέσα στην αδυναμία (Β' Κορινθίους 12:9). Δηλαδή η αδυναμία σου δεν είναι εμπόδιο για τον Θεό. Πραγματικά, είναι ακριβώς ο τόπος όπου φανερώνεται η δύναμή του.
Έτσι ο Παύλος έφτασε να λέει ότι, όταν είναι αδύνατος, τότε είναι δυνατός (Β' Κορινθίους 12:10). Δεν σου ζητάει ο Θεός να γίνεις η τέλεια μαμά για να σε αγαπήσει. Σε αγάπησε ήδη στον Χριστό, ενώ ήσουν αδύναμη. Συνεπώς μπορείς να αφήσεις κάτω την τελειομανία και τις ενοχές, γιατί η αξία σου ως μητέρας δεν στηρίζεται στις επιδόσεις σου, αλλά στη χάρη του.
Παρούσα με τα παιδιά στο παιχνίδι: ένα δώρο, όχι ένα καθήκον
Όταν αλλάζει η καρδιά μας, αλλάζει και ο τρόπος που βλέπουμε το παιχνίδι με τα παιδιά. Παύει να είναι ένα κουτάκι που πρέπει να τσεκάρεις στη λίστα και γίνεται αυτό που πραγματικά είναι: ένα δώρο. Ο λόγος του Θεού λέει καθαρά ότι τα παιδιά είναι κληρονομιά από τον Κύριο, καρπός που εκείνος δίνει (Ψαλμοί 127:3).
Μάλιστα τα παρομοιάζει με βέλη στο χέρι ενός δυνατού πολεμιστή (Ψαλμοί 127:4). Αντίθετα από ό,τι νομίζουμε, δεν είναι βάρος που σε καθυστερεί· είναι αποστολή που σου εμπιστεύτηκε ο Θεός. Όταν λοιπόν κάθεσαι στο πάτωμα και χτίζεις έναν πύργο που θα γκρεμιστεί σε δευτερόλεπτα, δεν χάνεις χρόνο. Επομένως επενδύεις σε κάτι αιώνιο.
Θυμήσου επίσης πώς αντέδρασε ο Ιησούς όταν ήθελαν να διώξουν τα παιδιά. Αγανάκτησε και είπε να τα αφήσουν να έρθουν κοντά του (Μάρκος 10:14), κι έπειτα τα αγκάλιασε και τα ευλόγησε (Μάρκος 10:16). Ο Χριστός δεν θεώρησε τα παιδιά διακοπή της σπουδαίας δουλειάς του. Τα έβαλε στο κέντρο. Έτσι, όταν είσαι παρούσα με τα παιδιά σου, μοιάζεις πιο πολύ στον Κύριο, όχι λιγότερο.
Πώς να μένεις παρούσα με τα παιδιά μέσα στο χάος της ημέρας
Ίσως ρωτάς πρακτικά: πώς μένω παρούσα όταν η μέρα είναι ένα χάος; Η καλή είδηση είναι ότι ο Θεός δεν ζητάει μεγάλες, τέλειες στιγμές. Ζητάει την καθημερινότητα. Στο Δευτερονόμιο λέει στους γονείς να έχουν τον λόγο του στην καρδιά τους (Δευτερονόμιο 6:6) και να μιλούν γι' αυτόν στα παιδιά απλά, καθισμένοι στο σπίτι, περπατώντας στον δρόμο, ξαπλώνοντας και σηκωνόμενοι (Δευτερονόμιο 6:7).
Πρόσεξε πού γίνεται η μαθητεία: όχι σε μια ιδανική αίθουσα, αλλά στο πάτωμα, στο αυτοκίνητο, την ώρα του ύπνου. Επομένως κάθε σκορπισμένο τουβλάκι μπορεί να γίνει αφορμή για μια κουβέντα αγάπης. Δεν χρειάζεσαι τέλειες συνθήκες· χρειάζεσαι μια καρδιά παρούσα στις μικρές στιγμές. Αν θες να εμβαθύνεις σε αυτή την καθημερινή μαθητεία, βοηθούν πηγές όπως το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος.
Τέλος, άσε κάτω το άγχος για το αύριο. Ο Ιησούς είπε καθαρά να μην ανησυχούμε για την επόμενη μέρα, γιατί φτάνει στην κάθε μέρα η δική της δυσκολία (Ματθαίος 6:34). Και πάνω απ' όλα, θυμήσου ότι ο Θεός χαίρεται μαζί σου: στέκεται ανάμεσά σου, ησυχάζει στην αγάπη του και ευφραίνεται για σένα με τραγούδι (Σοφονίας 3:17). Αν εκείνος τραγουδάει από χαρά για σένα, μπορείς κι εσύ να καθίσεις στο πάτωμα και να χαρείς το παιδί σου, χωρίς ενοχές.
Βασικά σημεία
- 01Η εξάντληση της μητρότητας είναι αληθινή, αλλά ο Θεός σε βαστάει σαν ποιμένας στην αγκαλιά του· η δύναμη που σου λείπει έρχεται από εκείνον, όχι από εσένα.
- 02Δεν χρειάζεται να γίνεις η τέλεια μαμά για να σε αγαπήσει ο Θεός· η χάρη του αρκεί και φανερώνεται ακριβώς μέσα στην αδυναμία σου, οπότε άσε κάτω τις ενοχές.
- 03Το παιχνίδι με τα παιδιά δεν είναι ένα ακόμα καθήκον αλλά ένα δώρο· όταν είσαι παρούσα με τα παιδιά στις μικρές στιγμές, μοιάζεις στον Χριστό που τα αγκάλιασε.
- 04Δεν χρειάζονται τέλειες συνθήκες για μαθητεία· η καθημερινότητα στο πάτωμα και στο σπίτι είναι ο τόπος όπου ο Θεός συναντά εσένα και τα παιδιά σου.