Οι κουβέντες για τον Θεό με τα παιδιά σπάνια μοιάζουν με αυτό που φανταζόσουν. Αρχικά, φαντάστηκες ίσως μια ήρεμη στιγμή, ένα κερί, μια Βίβλο ανοιχτή, και τα παιδιά να ακούν με μάτια γεμάτα θαυμασμό. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, η ερώτηση «μαμά, γιατί πέθανε ο Ιησούς;» έρχεται ακριβώς τη στιγμή που καις το φαγητό, κρατάς ένα μωρό που κλαίει και ψάχνεις το άλλο παπούτσι.
Κι έτσι, απαντάς βιαστικά, μπερδεύεις τα λόγια, ίσως μάλιστα πεις και κάτι θεολογικά ατελές. Μετά μένει μέσα σου εκείνη η γνώριμη ενοχή: «Πάλι τα θαλάσσωσα. Δεν είμαι αρκετά καλή μαμά για να μεγαλώσω αυτό το παιδί στην πίστη.» Αν αναγνωρίζεις αυτή τη φωνή, δεν είσαι μόνη, και θέλω να σου πω κάτι απελευθερωτικό από την αρχή.
Δεν χρειάζεται να τα πεις τέλεια. Το ευαγγέλιο δεν περιμένει την τέλεια μητέρα με τις τέλειες λέξεις. Αντίθετα, ο Θεός που σου εμπιστεύτηκε αυτά τα παιδιά αναλαμβάνει ο ίδιος να σώσει την καρδιά τους. Συνεπώς, οι κουβέντες για τον Θεό με τα παιδιά δεν είναι εξέταση που πρέπει να περάσεις· είναι μια σχέση μέσα στην οποία σπέρνεις, ατελώς και με αγάπη, μέσα στο πραγματικό, θορυβώδες σπίτι σου.
Η αληθινή στιγμή: κουβέντες για τον Θεό με τα παιδιά στην κουζίνα
Ας είμαστε, ωστόσο, ειλικρινείς για το πώς γίνονται πραγματικά αυτές οι στιγμές. Δηλαδή, δεν συμβαίνουν σε μια ιδανική «ώρα προσευχής» που οργάνωσες με ηρεμία. Αντίθετα, ξεπηδούν ξαφνικά: στο αυτοκίνητο καθ' οδόν προς το σχολείο, την ώρα του μπάνιου, ή λίγο πριν σβήσει το φως, όταν εσύ είσαι ήδη εξαντλημένη και σκέφτεσαι μόνο πότε θα ξαπλώσεις.
Και τότε έρχεται η ερώτηση. «Μαμά, ο Θεός με αγαπάει ακόμα κι όταν είμαι κακό παιδί;» Εσύ, μισοκοιμισμένη, δίνεις μια απάντηση που ξέρεις ότι δεν ήταν η καλύτερη. Έπειτα, φεύγεις από το δωμάτιο και η σύγκριση χτυπά αμέσως την πόρτα: «Άλλες μαμάδες θα ήξεραν ακριβώς τι να πουν σ' αυτή την κουβέντα. Εγώ τα μπέρδεψα πάλι.»
Θέλω, ωστόσο, να δεις αυτές τις μικρές, ατελείς στιγμές με νέα μάτια. Δεν είναι αποτυχίες. Είναι ακριβώς ο τόπος όπου ο Θεός εργάζεται. Γιατί η πίστη δεν μεταδίδεται κυρίως σε επίσημες τελετές, αλλά μέσα στην καθημερινή, ανακατεμένη ζωή ενός σπιτιού που Τον αγαπά.
Οι ενοχές της μαμάς για την πίστη και η χάρη που τις λύνει
Σχεδόν κάθε χριστιανή μητέρα κουβαλά τις ενοχές της μαμάς για την πίστη. Δηλαδή, ενοχή που δεν διαβάζεις αρκετά τη Βίβλο μαζί τους, ενοχή που έχασες την υπομονή σου την ώρα της προσευχής, ενοχή που η οικογένεια του διπλανού φαίνεται πιο «πνευματική». Πράγματι, η φωνή της ενοχής ψιθυρίζει ότι, αν ήσουν καλύτερη, τα παιδιά σου θα είχαν εξασφαλισμένη πίστη.
Εδώ, όμως, το ευαγγέλιο φωνάζει μια λέξη που λύνει τον κόμπο: χάρη. Η σωτηρία, και η δική σου και των παιδιών σου, δεν είναι έργο που το κερδίζεις με την τέλεια διαπαιδαγώγηση. Αντίθετα, είναι δώρο του Θεού, που το λαμβάνουμε με πίστη και όχι με τις επιδόσεις μας (Εφεσίους 2:8).
Επιπλέον, αν ανήκεις στον Χριστό, δεν υπάρχει πια καμία καταδίκη για σένα (Ρωμαίους 8:1). Δηλαδή, η ενοχή για τη χθεσινή σου βιαστική απάντηση δεν έχει τον τελευταίο λόγο. Ο Χριστός τον είχε στον σταυρό. Συνεπώς, μπορείς να μιλάς για τον Θεό στα παιδιά σου όχι από φόβο μήπως αποτύχεις, αλλά από ελευθερία, γιατί έχεις ήδη γίνει αποδεκτή.
Ποιος σώζει τελικά την καρδιά του παιδιού σου
Πίσω από τις ενοχές κρύβεται συχνά μια αθόρυβη πλάνη: ότι η σωτηρία των παιδιών σου εξαρτάται από τα δικά σου λόγια. Αυτό το βάρος είναι ασήκωτο, και ευτυχώς δεν είναι δικό σου. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί από μόνος του να έρθει στον Χριστό· είναι ο ίδιος ο Πατέρας που τραβά την καρδιά κοντά Του (Ιωάννης 6:44).
Σκέψου τι ανακούφιση κρύβει αυτή η αλήθεια. Εσύ δεν χρειάζεται να «πετύχεις» τη μετάνοια του παιδιού σου με την τέλεια ατάκα. Σπέρνεις τον σπόρο, και ο Θεός δίνει τη ζωή. Άλλωστε, ο λόγος Του δεν επιστρέφει ποτέ άκαρπος· εκτελεί πάντα τον σκοπό για τον οποίο στάλθηκε (Ησαΐας 55:11).
Αυτό αλλάζει εντελώς το πώς ζεις τις κουβέντες για τον Θεό με τα παιδιά. Δεν είσαι ο σωτήρας τους· είσαι η μάρτυρας. Επομένως, ακόμα κι όταν τα λόγια σου βγαίνουν στραβά, ο σπόρος που φύτεψες βρίσκεται στα χέρια Εκείνου που τον κάνει να βλαστήσει στον δικό Του καιρό.
Κουβέντες για τον Θεό με τα παιδιά μέσα στην καθημερινότητα
Μένει το πρακτικό ερώτημα κάθε μαμάς: «Καλά, πώς μιλάω στο παιδί μου για τον Θεό, αφού δεν είμαι θεολόγος;» Η Γραφή, ωστόσο, δεν σου ζητά διάλεξη. Σου ζητά κάτι πολύ πιο απλό και πιο ανθρώπινο: να αφήσεις τον λόγο του Θεού να ζει πρώτα μέσα στη δική σου καρδιά (Δευτερονόμιο 6:6).
Από εκεί, τα λόγια έρχονται φυσικά. Ο Θεός μάς λέει να μιλάμε στα παιδιά μας για Εκείνον όχι σε μια ειδική τελετή, αλλά καθώς καθόμαστε στο σπίτι, καθώς περπατάμε στον δρόμο, όταν ξαπλώνουν και όταν ξυπνούν (Δευτερονόμιο 6:7). Δηλαδή, ακριβώς μέσα στις σκόρπιες, καθημερινές στιγμές που ήδη ζεις.
Πρακτικά, λοιπόν, μην περιμένεις τις «τέλειες συνθήκες». Αντίθετα, δείξε στο παιδί σου τον Θεό όταν θαυμάζετε μαζί ένα ηλιοβασίλεμα, όταν ζητάς εσύ συγγνώμη που φώναξες, όταν λέτε ένα απλό ευχαριστώ πριν το φαγητό. Έτσι, αυτές οι μικρές, ατελείς κουβέντες για τον Θεό, επαναλαμβανόμενες με αγάπη, χαράζουν βαθιά. Επιπλέον, αν θες να στηρίξεις τη δική σου καρδιά στον λόγο, θα βρεις βιβλικά μαθήματα στο Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος.
Η χάρη του Χριστού για την κουρασμένη, ατελή μαμά
Ίσως διαβάζεις όλα αυτά και νιώθεις πιο εξαντλημένη παρά ποτέ. «Δεν αντέχω άλλο. Νιώθω αδύναμη και ανεπαρκής για όλα.» Άκουσε, λοιπόν, τι απαντά ο Χριστός στην αδυναμία σου. Δεν σου λέει «προσπάθησε περισσότερο»· σου λέει «η χάρη μου σού αρκεί, γιατί η δύναμή μου τελειοποιείται μέσα στην αδυναμία» (Β' Κορινθίους 12:9).
Πρόσεξε το θαύμα εδώ. Η ανεπάρκειά σου δεν είναι το εμπόδιο· είναι ακριβώς ο τόπος όπου φανερώνεται η δύναμη του Χριστού. Δηλαδή, τις μέρες που νιώθεις πιο αδύναμη μαμά, τότε ακριβώς μπορεί να εργάζεται πιο δυνατά Εκείνος μέσα από σένα.
Κι όταν η κούραση σε λυγίζει, ο Ιησούς δεν σε ντροπιάζει που είσαι κουρασμένη. Αντίθετα, σε καλεί: «Ελάτε σε μένα όλοι όσοι κοπιάζετε και είστε φορτωμένοι, κι εγώ θα σας αναπαύσω» (Ματθαίος 11:28). Συνεπώς, η ανάπαυση που χρειάζεσαι δεν βρίσκεται στο να γίνεις τέλεια, αλλά στο να ακουμπήσεις σ' Εκείνον.
Πρακτική παρηγοριά: η χριστιανή μητέρα και το ευαγγέλιο της ελπίδας
Πώς ζεις, λοιπόν, αύριο το πρωί, όταν ξανάρθει η ίδια κούραση και η ίδια ερώτηση από το παιδί σου; Κράτα στην καρδιά σου μια στέρεη υπόσχεση: Εκείνος που άρχισε στα παιδιά σου ένα καλό έργο θα το ολοκληρώσει (Φιλιππησίους 1:6). Η σπορά σου, ακόμα κι η ατελής, δεν χάνεται.
Σκέψου, για παράδειγμα, τον νεαρό Τιμόθεο. Η πίστη του δεν ήρθε από κάποια τέλεια θεολόγο, αλλά πέρασε μέσα από τη γιαγιά του τη Λωΐδα και τη μητέρα του την Ευνίκη (Β' Τιμόθεο 1:5). Συνηθισμένες γυναίκες, με συνηθισμένη, ζωντανή πίστη, που τη μετέδωσαν μέρα με τη μέρα. Έτσι ακριβώς δουλεύει ο Θεός: μέσα από μαμάδες σαν εσένα.
Γι' αυτό, άφησε κάτω σήμερα το βάρος της τελειότητας. Πρακτικά, κάνε ένα μικρό πράγμα: πες ένα εδάφιο στο πρωινό, μια απλή προσευχή το βράδυ, μια ειλικρινή κουβέντα στο αυτοκίνητο. Έπειτα, άσε τα υπόλοιπα στη χάρη. Τελικά, η χριστιανή μητέρα και το ευαγγέλιο που κηρύττει με τη ζωή της δεν στηρίζονται στην τελειότητά της, αλλά στην πιστότητα του Θεού της. Συνεπώς, οι ατελείς κουβέντες σου για τον Θεό, μέρα με τη μέρα, είναι ακριβώς ο τρόπος που Εκείνος επέλεξε να αγγίξει την καρδιά των παιδιών σου.
Βασικά σημεία
- 01Οι κουβέντες για τον Θεό με τα παιδιά δεν χρειάζεται να είναι τέλειες· ο Θεός εργάζεται μέσα στις μικρές, ατελείς στιγμές της καθημερινότητας, όχι μόνο στις ιδανικές.
- 02Οι ενοχές της μαμάς για την πίστη δεν έχουν τον τελευταίο λόγο· η σωτηρία είναι δώρο χάριτος και δεν υπάρχει καμία καταδίκη για όσους ανήκουν στον Χριστό.
- 03Δεν είσαι ο σωτήρας του παιδιού σου, αλλά η μάρτυρας· ο Πατέρας ελκύει την καρδιά και ο λόγος Του δεν επιστρέφει ποτέ άκαρπος.
- 04Η χάρη του Χριστού αρκεί για την κουρασμένη, ατελή μαμά· η δύναμή Του τελειοποιείται ακριβώς μέσα στην αδυναμία σου, και Εκείνος ολοκληρώνει το έργο που άρχισε.