Παράδοση της αγάπης στον Θεό: πώς αφήνεις τον πόθο σου στα χέρια Του

I.Πεντέμισι χρόνια αναμονή: η ιστορία πίσω από την παράδοση

Όταν η Elisabeth γνώρισε τον Jim Elliot στο κολέγιο Wheaton, ήταν και οι δύο φοιτητές με μια φλογερή αγάπη για τον Χριστό. Ο Jim της ομολόγησε την αγάπη του, αλλά υπήρχε ένα εμπόδιο που δεν μπορούσε να αγνοήσει: ένιωθε ότι ο Θεός ίσως τον καλούσε σε μια ζωή χωρίς γάμο, στην ιεραποστολή. Δεν ήθελε να αρπάξει με το ζόρι κάτι που ο Θεός δεν είχε ακόμη δώσει.

Έτσι ξεκίνησε μια αναμονή που κράτησε από το 1948 ως το 1953. Πράγματι, ήταν χρόνια με γράμματα, με σπάνιες συναντήσεις, με μεγάλες σιωπές. Η Elisabeth έγραφε στο ημερολόγιό της για τον πόθο της να αγαπήσει κάποιον, και ταυτόχρονα για τον φόβο της μήπως ο Κύριος την ήθελε ολόκληρη για τον εαυτό Του. Δηλαδή, δύο επιθυμίες τραβούσαν την καρδιά της προς αντίθετες κατευθύνσεις.

Στο εξώφυλλο ενός μικρού σημειωματάριου είχε γράψει στα ελληνικά τα λόγια του Παύλου: «εμοί γαρ το ζην Χριστός». Πράγματι, αυτή ήταν η απόφασή της προτού καν εμφανιστεί κάποιος γάμος στον ορίζοντα (Φιλιππησίους 4:11). Πρώτον, ο Χριστός, και έπειτα οτιδήποτε άλλο. Ωστόσο, δεν διαπραγματευόταν με τον Θεό λέγοντας «θα Σε υπηρετήσω, αν μου δώσεις σύζυγο». Αντίθετα, αυτή η παράδοση αφορούσε πρώτα την ίδια της τη ζωή.

Πραγματικά, η ιστορία τους δεν τελείωσε με ένα απλό «και έζησαν αυτοί καλά». Παντρεύτηκαν το 1953, και μόλις τρία χρόνια αργότερα ο Jim σκοτώθηκε από τους Αούκα στον Ισημερινό, καθώς προσπαθούσε να τους φέρει το ευαγγέλιο. Επομένως, η αναμονή δεν ήταν μια καθυστέρηση πριν από την «πραγματική» ευτυχία. Αντίθετα, ήταν η ίδια η σχολή όπου η παράδοση της καρδιάς έγινε καθημερινή πράξη.

II.Τι σημαίνει η παράδοση της αγάπης στον Θεό

Πολλοί φοβούνται αυτή τη λέξη, την «παράδοση». Καταρχήν, τη φαντάζονται σαν να παραιτείσαι, σαν να λες στον Θεό «πάρ' τα όλα, δεν αξίζω τίποτα καλό». Ωστόσο, η Γραφή την παρουσιάζει εντελώς αλλιώς. Δηλαδή, παράδοση σημαίνει να αναθέτεις, με εμπιστοσύνη, αυτό που αγαπάς σε Κάποιον που το φροντίζει καλύτερα από σένα. Επομένως, δεν πετάς τον έρωτα· τον αποθέτεις σε ασφαλή χέρια.

Ο ψαλμωδός το λέει ξεκάθαρα. Πράγματι, όταν αναθέτεις τον δρόμο σου στον Κύριο και ελπίζεις σε Αυτόν, Εκείνος ενεργεί (Ψαλμοί 37:5). Δηλαδή, η λέξη «ανάθεσε» είναι η ίδια εικόνα με το να εμπιστεύεσαι σε κάποιον ένα πολύτιμο αντικείμενο για φύλαξη. Εξάλλου, η αγάπη σου δεν είναι λιγότερο πολύτιμη· γι' αυτό αξίζει να τη φυλάξεις στα πιο αξιόπιστα χέρια του σύμπαντος.

Επομένως, η παράδοση της αγάπης στον Θεό δεν σου ζητά να σταματήσεις να επιθυμείς. Αντίθετα, σου ζητά να αλλάξεις χέρια. Δηλαδή, αντί να σφίγγεις την επιθυμία σου με αγωνία, την αποθέτεις. Πράγματι, τότε ανακαλύπτεις κάτι παράδοξο: όσο πιο ανοιχτά κρατάς τα δώρα, τόσο πιο ελεύθερα μπορείς να τα χαρείς όταν έρθουν.

Η Elisabeth συνήθιζε να γράφει ότι «ό,τι δίνεις στον Θεό, στο επιστρέφει καθαρισμένο». Επομένως, αυτή η παράδοση δεν σου στερεί τίποτα. Αντίθετα, χάνεις μόνο το άγχος της ιδιοκτησίας. Δηλαδή, κρατάς την αγάπη, αλλά την κρατάς σαν δώρο και όχι σαν λάφυρο.

III.Να περιμένεις τον Θεό χωρίς να σβήνεις μέσα σου

Η αναμονή είναι ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι. Πράγματι, όταν αγαπάς και δεν ξέρεις αν θα έρθει ποτέ η απάντηση, ο χρόνος μοιάζει με εχθρό. Ωστόσο, η Γραφή δεν αντιμετωπίζει την αναμονή σαν χαμένο χρόνο. Αντίθετα, την αντιμετωπίζει σαν χώρο όπου ο Θεός δουλεύει βαθιά μέσα μας.

Ο Ψαλμός 27 δεν σου λέει απλώς «περίμενε». Πράγματι, σου λέει να περιμένεις με ανδρεία, να αφήσεις την καρδιά σου να δυναμώσει μέσα στην αναμονή (Ψαλμοί 27:14). Δηλαδή, δεν είναι μια παθητική στάση αδράνειας. Αντίθετα, είναι μια ενεργή εμπιστοσύνη που λέει: «Δεν θα τρέξω μπροστά από τον Θεό μου, αλλά ούτε θα μαραθώ περιμένοντας.»

Ο προφήτης Ησαΐας προσθέτει μια υπέροχη υπόσχεση. Επιπλέον, όσοι προσμένουν τον Κύριο ανανεώνουν τη δύναμή τους και πετούν σαν αετοί (Ησαΐας 40:31). Ωστόσο, πρόσεξε: δεν λέει ότι η αναμονή θα είναι εύκολη. Δηλαδή, λέει ότι μέσα σε αυτήν θα πάρεις καινούρια δύναμη. Πράγματι, η κούραση είναι αληθινή, αλλά δεν έχει την τελευταία λέξη.

Εξάλλου, υπάρχει και ο σοφός λόγος του Εκκλησιαστή: για κάθε πράγμα υπάρχει η ώρα του (Εκκλησιαστής 3:1). Πράγματι, αυτό σε απελευθερώνει. Δηλαδή, δεν είσαι εσύ υπεύθυνος να φτιάξεις τη σωστή στιγμή· είσαι υπεύθυνος μόνο να μείνεις πιστός μέσα στον χρόνο που σου δίνεται. Επομένως, η αναμονή παύει να είναι τιμωρία και γίνεται προετοιμασία.

IV.Αγνότητα και πάθος: γιατί δεν είναι εχθροί

Υπάρχει μια ψεύτικη εικόνα της αγνότητας: σαν να είναι η καταστολή κάθε επιθυμίας, σαν να ζητά ο Θεός από τους νέους να γίνουν αναίσθητοι. Ωστόσο, δεν είναι έτσι. Πράγματι, η Elisabeth έγραψε ότι ακριβώς επειδή το πάθος είναι τόσο δυνατό, γίνεται πεδίο μάχης, και ο Θεός δεν μας γλιτώνει από τη μάχη επειδή θέλει να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα όπλα μας.

Ο απόστολος Παύλος μιλάει με σαφήνεια αλλά και με σεβασμό. Πράγματι, το θέλημα του Θεού είναι ο αγιασμός μας, να απέχουμε από την πορνεία και ο καθένας να ξέρει να κρατά το σώμα του με αγιότητα και τιμή (Α' Θεσσαλονικείς 4:3). Πρόσεξε τη λέξη «τιμή». Δηλαδή, η αγνότητα δεν είναι ντροπή για το σώμα· είναι τιμή προς αυτό. Επομένως, είναι ο τρόπος να πεις ότι το σώμα και ο έρωτας είναι πολύ πολύτιμα για να τα ξοδέψεις φθηνά.

Εξάλλου, ο Παύλος θυμίζει κάτι ακόμη βαθύτερο. Πράγματι, το σώμα μας είναι ναός του Αγίου Πνεύματος και δεν ανήκουμε στον εαυτό μας, γιατί αγοραστήκαμε με τίμημα (Α' Κορινθίους 6:19) (Α' Κορινθίους 6:20). Δηλαδή, αυτό αλλάζει εντελώς την οπτική. Ωστόσο, η αγνότητα δεν είναι «να μην κάνω αυτό που θέλω». Αντίθετα, είναι «ανήκω σε Κάποιον που πέθανε για μένα, και η αγάπη μου φέρει το σημάδι Του».

Επομένως, το πάθος δεν είναι ο εχθρός της αγνότητας· είναι η ενέργεια που η αγνότητα προστατεύει για τη σωστή στιγμή και τον σωστό άνθρωπο. Ωστόσο, αν έχεις ήδη παλέψει και νιώθεις ότι απέτυχες, άκουσε αυτό με τρυφερότητα: στον Χριστό υπάρχει χάρη και αποκατάσταση. Πράγματι, η αγνότητα δεν είναι ένα τρένο που το έχασες· αντίθετα, είναι ένας δρόμος στον οποίο μπορείς να επιστρέψεις σήμερα.

V.Πώς η παράδοση της αγάπης στον Θεό φέρνει αληθινή ικανοποίηση

Ένας από τους μεγαλύτερους φόβους είναι αυτός: «Αν δώσω την καρδιά μου στον Θεό, θα μείνω για πάντα άδειος». Ωστόσο, η εμπειρία αμέτρητων πιστών λέει το αντίθετο. Δηλαδή, η ικανοποίηση δεν έρχεται όταν επιτέλους αποκτάς αυτό που λαχταράς· έρχεται όταν μαθαίνεις να βρίσκεις τον χορτασμό σου στον ίδιο τον Χριστό. Πράγματι, αυτή είναι η καρδιά της παράδοσης.

Ο Ψαλμός 37 το θέτει με μια απρόσμενη σειρά. Πράγματι, πρώτα ευφραίνεσαι στον Κύριο, και έπειτα Εκείνος σου δίνει τα αιτήματα της καρδιάς σου (Ψαλμοί 37:4). Δηλαδή, η χαρά στον Θεό δεν είναι το βραβείο για το οποίο περιμένεις· είναι η πηγή από την οποία αλλάζουν ακόμη και οι ίδιες σου οι επιθυμίες. Επομένως, όταν χαίρεσαι σε Αυτόν, αρχίζεις να θέλεις τα σωστά πράγματα.

Ο Κύριος Ιησούς το είπε με τον πιο καθαρό τρόπο. Πράγματι, ζήτα πρώτα τη βασιλεία του Θεού, και όλα τα άλλα θα σου προστεθούν (Ματθαίος 6:33). Δηλαδή, η λέξη «πρώτα» δεν σημαίνει «μόνο»· σημαίνει μια σειρά προτεραιότητας. Ωστόσο, δεν παραιτείσαι από τον γάμο ή τον έρωτα. Αντίθετα, απλώς δεν τα βάζεις στον θρόνο της καρδιάς σου, γιατί εκεί υπάρχει ήδη Κάποιος που τα στηρίζει όλα.

Τέλος, ο Παύλος μαρτυρά ότι έμαθε να είναι ικανοποιημένος σε κάθε κατάσταση, γιατί όλα τα μπορεί μέσω Εκείνου που τον ενδυναμώνει (Φιλιππησίους 4:13). Πρόσεξε ότι λέει «έμαθε». Δηλαδή, η ικανοποίηση στον Χριστό δεν είναι ένα συναίσθημα που σου χαρίζεται έτοιμο· είναι μια τέχνη που μαθαίνεται μέρα με τη μέρα, μέσα από μικρές πράξεις παράδοσης και εμπιστοσύνης.

VI.Πρακτικά βήματα για να παραδώσεις την καρδιά σου στον Χριστό

Η παράδοση δεν είναι μια στιγμιαία απόφαση που την παίρνεις μία φορά και τελείωσε. Αντίθετα, είναι μια καθημερινή πράξη, σαν να αφήνεις ξανά και ξανά το ίδιο δώρο στα ίδια χέρια. Δηλαδή, παρακάτω είναι μερικά πρακτικά βήματα που βοήθησαν πιστούς σαν την Elisabeth να μείνουν σταθεροί.

Πρώτον, μάθε να εμπιστεύεσαι τον Θεό περισσότερο από τη δική σου λογική. Πράγματι, οι Παροιμίες σε καλούν να ελπίζεις στον Κύριο με όλη σου την καρδιά και να μην στηρίζεσαι στη δική σου σύνεση (Παροιμίες 3:5) (Παροιμίες 3:6). Δηλαδή, όταν αναγνωρίζεις τον Θεό σε όλους τους δρόμους σου, Εκείνος τους κάνει ίσιους. Επομένως, αυτό σημαίνει να ρωτάς «Κύριε, τι θέλεις Εσύ;» πριν ρωτήσεις «τι θέλω εγώ;».

Δεύτερον, κράτησε ένα πνευματικό ημερολόγιο, όπως έκανε η Elisabeth. Εξάλλου, γράψε τους αγώνες σου, τις προσευχές σου, τις στιγμές που πάλεψες με τη μοναξιά. Ωστόσο, δεν είναι σημάδι αδυναμίας να ομολογείς ότι δυσκολεύεσαι· είναι σημάδι ειλικρίνειας. Πράγματι, ο Θεός δεν τρομάζει από τα συναισθήματά σου.

Τρίτον, περιτριγύρισε τον εαυτό σου με ανθρώπους που τιμούν την αγνότητα και σε στηρίζουν, αντί να σε πιέζουν. Επιπλέον, αν θες να εμβαθύνεις σε αυτά τα θέματα μέσα από τη Γραφή, μπορείς να βρεις δομημένη βιβλική κατάρτιση στο Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος, που προσφέρει μαθήματα για τη ζωή, τις σχέσεις και την πίστη.

Συμπερασματικά, μην ξεχνάς ότι δεν παλεύεις μόνος. Πράγματι, ο ίδιος ο Χριστός πάλεψε, πείνασε, ένιωσε τη μοναξιά, και τώρα στέκεται δίπλα σου. Επομένως, κάθε φορά που γίνεται αυτή η παράδοση της καρδιάς, δεν την πετάς στο κενό· την αποθέτεις σε χέρια που έχουν σημάδια από καρφιά, χέρια που σε αγάπησαν μέχρι τέλους.