«Περίμενε τον Κύριο. Κάνε κουράγιο, και ας δυναμώσει η καρδιά σου. Ναι, περίμενε τον Κύριο.»
Ψαλμοί 27:14
Αγνότητα και πάθος μοιάζουν, εκ πρώτης όψεως, σαν δύο δυνάμεις που τραβούν την καρδιά προς αντίθετες κατευθύνσεις. Αφενός η επιθυμία, ζεστή και ζωντανή, που θέλει εδώ και τώρα. Αφετέρου η αναμονή, που ζητάει υπομονή και αυτοκυριαρχία. Πραγματικά, πολλοί ανύπαντροι ζουν ακριβώς σε αυτή την ένταση και κουράζονται. Όμως η αγνότητα δεν είναι τιμωρία για το πάθος. Αντίθετα, είναι ο τρόπος να το προστατέψεις, ώσπου να βρει τον σωστό του χώρο.
Η Elisabeth Elliot το γνώριζε αυτό από μέσα. Πράγματι, περίμενε σχεδόν πεντέμισι χρόνια ώσπου να παντρευτεί τον Jim Elliot, στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Πέντε χρόνια λαχτάρας, αμφιβολίας και προσευχής. Ωστόσο, στο ημερολόγιό της δεν εξωραΐζει τίποτα. Μιλάει για μοναξιά, για «μικρούς θανάτους» της επιθυμίας, για το «δωμάτιο αναμονής του Θεού». Κι όμως, η ιστορία της δεν είναι θλιβερή. Αντίθετα, είναι ζεστή, επειδή μέσα στην αναμονή συνάντησε τον ίδιο τον Θεό.
Σε αυτό το άρθρο θα δούμε γιατί ο έρωτας που παραδίδεις στον Θεό δεν χάνεται. Αντίθετα, ωριμάζει, και μαζί του ωριμάζει και το πάθος. Δηλαδή, θα ακούσουμε την ιστορία των Elliot, θα σταθούμε στα εδάφια που στηρίζουν την αγνότητα και την αναμονή, και θα κλείσουμε με ελπίδα, ειδικά για όσους νιώθουν ότι πάλεψαν και απέτυχαν. Πραγματικά, ο Θεός δεν περιφρονεί την επιθυμία σου. Αντίθετα, την παίρνει στα σοβαρά, και την ντύνει με δόξα.
Πεντέμισι χρόνια αναμονή: η σκληρή, τρυφερή αγάπη των Elliot
Όταν η Elisabeth γνώρισε τον Jim, η έλξη ήταν αμοιβαία και βαθιά. Ωστόσο, ο Jim ένιωθε ότι ο Θεός τον καλούσε πρώτα σε μια αποστολή χωρίς δεσμεύσεις, ίσως και σε αγαμία για χάρη του ευαγγελίου. Έτσι, αντί να ορμήσουν, στάθηκαν. Κράτησαν τα συναισθήματά τους ανοιχτά μπροστά στον Θεό και ρώτησαν, ξανά και ξανά, αν αυτή η αγάπη ήταν δική Του ή μόνο δική τους.
Ωστόσο, η αναμονή δεν ήταν ρομαντική. Ήταν επώδυνη. Η Elisabeth γράφει για τη «σύγχυση των συναισθημάτων», για νύχτες που η λαχτάρα την κρατούσε ξύπνια, για τη φράση που έπρεπε να ξαναμάθει: «μα εσύ δεν μου ανήκεις». Αρχικά ένιωθε αυτή την παράδοση σαν στέρηση. Σιγά σιγά όμως κατάλαβε ότι κάθε «μικρός θάνατος» της επιθυμίας άνοιγε χώρο για κάτι ζωντανό.
Επιπλέον, η αγνότητά τους δεν ήταν ψυχρή ηθικολογία. Αντίθετα, ήταν πράξη αγάπης. Δηλαδή, δεν κρατήθηκαν αγνοί επειδή το πάθος ήταν κακό, αλλά επειδή σέβονταν ο ένας τον άλλον αρκετά ώστε να μην τον χρησιμοποιήσουν πριν την ώρα του. Έτσι, όταν τελικά παντρεύτηκαν, η χαρά τους δεν ήταν λιγότερη επειδή περίμεναν. Πράγματι, ήταν περισσότερη.
Λίγα χρόνια αργότερα, το 1956, ο Jim μαρτύρησε στον ποταμό των Αούκα, στον Ισημερινό, προσπαθώντας να φέρει το ευαγγέλιο σε έναν λαό που δεν το είχε ακούσει. Η Elisabeth έμεινε χήρα, νέα, με ένα μωρό. Κι όμως δεν μετάνιωσε για κανέναν μήνα από εκείνα τα πέντε χρόνια. Δηλαδή, η αγάπη που είχε παραδώσει στον Θεό δεν χάθηκε ούτε τότε. Είχε ριζώσει σε κάτι που ο θάνατος δεν μπορούσε να αγγίξει. Πραγματικά, το «περίμενε τον Κύριο» του Ψαλμού έγινε για εκείνη βίωμα, όχι θεωρία (Ψαλμοί 27:14).
Αγνότητα και πάθος: γιατί η αγνότητα είναι θέλημα Θεού
Όταν η Αγία Γραφή μιλάει για αγνότητα, δεν προσπαθεί να σου στερήσει τη χαρά. Προσπαθεί να την προστατέψει. Ο απόστολος Παύλος γράφει στους Θεσσαλονικείς ότι ο αγιασμός μας, να μένουμε δηλαδή μακριά από την πορνεία, είναι το ίδιο το θέλημα του Θεού (Α' Θεσσαλονικείς 4:3). Δεν είναι ένας τυχαίος κανόνας. Είναι έκφραση του ότι ο Θεός θέλει το καλό μας.
Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι η επιθυμία είναι αμαρτία. Το πάθος είναι δώρο, ένα από τα πιο δυνατά που μας έδωσε ο Δημιουργός. Η αγνότητα δεν σκοτώνει την επιθυμία. Της δείχνει πού ανήκει: μέσα στον γάμο ενός άντρα και μιας γυναίκας, εκεί όπου η αγάπη μπορεί να δοθεί χωρίς φόβο και χωρίς να πληγώσει.
Ο Παύλος προχωράει πιο βαθιά όταν λέει «φεύγετε την πορνεία» και θυμίζει ότι το σώμα μας είναι ναός του Αγίου Πνεύματος (Α' Κορινθίους 6:18). Με άλλα λόγια, η αγνότητα δεν αφορά μόνο κανόνες συμπεριφοράς. Αφορά το ποιοι είμαστε. Είμαστε αγορασμένοι με τίμημα, και γι' αυτό αξίζουμε σεβασμό, ακόμη και από τον ίδιο μας τον εαυτό.
Συνεπώς, όταν λέμε «όχι» σε κάτι σήμερα, δεν λέμε «όχι» στην αγάπη. Λέμε «ναι» σε μια αγάπη μεγαλύτερη, που δεν βιάζεται. Η αγνότητα, λοιπόν, δεν είναι ένα κλουβί. Είναι ένας κήπος με φράχτη, μέσα στον οποίο το πάθος ανθίζει αντί να ποδοπατηθεί.
Να περιμένεις τον Θεό: η αναμονή που δίνει δύναμη αντί να την παίρνει
Το πιο δύσκολο κομμάτι της αγνότητας, για τους περισσότερους, δεν είναι η ίδια η αρχή. Πράγματι, είναι η αναμονή. Το να περιμένεις τον Θεό όταν η καρδιά σου πονάει, όταν οι φίλοι σου παντρεύονται, όταν η μοναξιά σε σφίγγει το βράδυ. Δηλαδή, εδώ ακριβώς πολλοί λυγίζουν, όχι από κακία, αλλά από κούραση.
Όμως η Αγία Γραφή δεν υπόσχεται ότι η αναμονή θα είναι κενή. Ο προφήτης Ησαΐας λέει ότι όσοι περιμένουν τον Κύριο ανανεώνουν τη δύναμή τους και πετούν σαν αετοί (Ησαΐας 40:31). Πρόσεξε την εικόνα. Η αναμονή δεν σε αδειάζει. Σε γεμίζει, αν την περάσεις κρατώντας το χέρι του Θεού αντί να τρέχεις μπροστά Του.
Η Elisabeth έγραψε ότι το «δωμάτιο αναμονής του Θεού» δεν ήταν τόπος αδράνειας. Ήταν τόπος ωρίμανσης. Εκεί έμαθε να εμπιστεύεται, να προσεύχεται και να αγαπάει χωρίς να κατέχει. Παρόλα αυτά, δεν προσποιήθηκε ποτέ ότι ήταν εύκολο. Η ειλικρίνειά της είναι ακριβώς αυτό που κάνει το παράδειγμά της τόσο παρηγορητικό.
Δηλαδή, η αναμονή δεν είναι χαμένος χρόνος. Είναι ο χρόνος μέσα στον οποίο ο Θεός χτίζει τον άνθρωπο που θα μπορεί, αργότερα, να αγαπήσει σωστά. Όποιος μάθει να περιμένει τον Θεό στα μικρά, θα Τον εμπιστεύεται και στα μεγάλα.
Παράδοση της αγάπης στον Θεό: πώς εμπιστεύεσαι την καρδιά σου
Στον πυρήνα της ιστορίας των Elliot βρίσκεται μια λέξη: παράδοση. Δεν κράτησαν την αγάπη τους σφιχτά στα χέρια τους. Την άνοιξαν μπροστά στον Θεό και είπαν, ουσιαστικά, «αν είναι δική Σου, κράτησέ την, αν όχι, πάρ' την». Αυτή η παράδοση της αγάπης στον Θεό είναι ο τρόπος που ο έρωτας κατά Θεόν διαφέρει από τον έρωτα που απλώς αρπάζει.
Εξάλλου, οι Παροιμίες το λένε καθαρά: να εμπιστεύεσαι τον Κύριο με όλη σου την καρδιά και να μην στηρίζεσαι στη δική σου σύνεση (Παροιμίες 3:5). Η εμπιστοσύνη αυτή δεν είναι παθητική. Αντίθετα, είναι μια ενεργή απόφαση να αφήσεις τον Θεό να γράψει την ιστορία σου, ακόμη κι όταν δεν βλέπεις το επόμενο κεφάλαιο.
Επιπλέον, η παράδοση δεν σημαίνει ότι σταματάς να επιθυμείς. Σημαίνει ότι βάζεις την επιθυμία σου κάτω από κάτι μεγαλύτερο. Ο Ιησούς το συνόψισε λέγοντας να ζητάμε πρώτα τη βασιλεία του Θεού, και τα υπόλοιπα θα μας προστεθούν (Ματθαίος 6:33). Όταν ο Θεός είναι πρώτος, η αγάπη δεν χάνει τη θέση της. Βρίσκει τη σωστή της θέση, και το πάθος ησυχάζει αντί να κυριαρχεί.
Έτσι, η παράδοση δεν είναι ήττα. Είναι εμπιστοσύνη. Και η εμπιστοσύνη σε Εκείνον που έδωσε τον Υιό Του για σένα δεν είναι ποτέ ρίσκο στο κενό. Είναι το ασφαλέστερο μέρος όπου μπορείς να αφήσεις την καρδιά σου.
Ελπίδα για όσους πάλεψαν: χάρη, όχι ντροπή
Ίσως διαβάζεις αυτές τις γραμμές και νιώθεις ότι έχεις ήδη αποτύχει. Ότι η αγνότητα είναι ένα τρένο που το έχασες. Θέλω να σταθώ εδώ με τρυφερότητα, γιατί το ευαγγέλιο δεν ξεκινάει με την ντροπή σου. Ξεκινάει με τη χάρη του Θεού. Καμία αποτυχία δεν είναι πιο μεγάλη από τον σταυρό του Χριστού.
Η Αγία Γραφή είναι γεμάτη από ανθρώπους που έπεσαν και αποκαταστάθηκαν. Ο Θεός δεν σε καλεί πίσω για να σε ντροπιάσει, αλλά για να σε ξαναντύσει με καθαρότητα. Η αγνότητα, λοιπόν, δεν είναι μόνο για όσους δεν έχουν ιστορία. Είναι και μια νέα αρχή για όσους έχουν. Στον Χριστό, ο καθένας μπορεί να ξαναρχίσει.
Παρόλα αυτά, η χάρη δεν είναι άδεια για αδιαφορία. Είναι δύναμη για αλλαγή. Όταν καταλαβαίνεις πόσο σε αγάπησε ο Θεός, η αγνότητα παύει να είναι βαρύ καθήκον και γίνεται ευγνώμων απάντηση. Δεν μένεις αγνός για να κερδίσεις την αγάπη Του. Μένεις αγνός επειδή την έχεις ήδη.
Συνεπώς, όπου κι αν βρίσκεσαι σήμερα, υπάρχει δρόμος μπροστά. Η ιστορία της Elisabeth Elliot δεν είναι μια ιστορία τέλειων ανθρώπων. Είναι μια ιστορία ανθρώπων που εμπιστεύτηκαν έναν τέλειο Θεό. Και ο ίδιος Θεός σε περιμένει, με ανοιχτή αγκαλιά, να Του παραδώσεις και τη δική σου καρδιά. Άλλωστε, ο ίδιος ο Ψαλμός σε καλεί να κάνεις κουράγιο και να περιμένεις τον Κύριο, με δυναμωμένη καρδιά (Ψαλμοί 27:14).
Πρακτικά βήματα: πώς ζεις την αγνότητα και το πάθος σήμερα
Η θεολογία γίνεται πραγματική όταν αγγίζει την καθημερινότητα. Πρώτον, μίλα ειλικρινά στον Θεό για την επιθυμία σου. Μην την κρύβεις σαν κάτι ντροπιαστικό. Φέρ' την στην προσευχή, όπως έκανε η Elisabeth στο ημερολόγιό της. Ο Θεός δεν σοκάρεται από την καρδιά σου, την κατανοεί.
Δεύτερον, μην παλεύεις μόνος. Η μοναξιά μεγαλώνει το βάρος. Βρες αδελφούς ή αδελφές που θα περπατήσουν μαζί σου με αλήθεια και αγάπη. Μια καλή χριστιανική κοινότητα δεν σε κρίνει, σε κρατάει. Για παράδειγμα, μπορείς να μελετήσεις τη Γραφή πιο βαθιά μέσα από το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος, στο ebslogos.gr, που στηρίζει τους πιστούς να θεμελιώνονται στον Λόγο.
Τρίτον, γέμισε την αναμονή σου με σκοπό. Η αγαμία και η αναμονή δεν είναι κενά να αντέξεις, αλλά εποχές να αξιοποιήσεις. Υπηρέτησε, σπούδασε, αγάπησε τους γύρω σου. Όταν ζεις για τη βασιλεία του Θεού, η καρδιά σου παύει να μετράει μόνο τι της λείπει και αρχίζει να βλέπει τι της δίνεται.
Τέλος, να θυμάσαι ότι ο χρόνος του Θεού δεν αργεί ποτέ. Μπορεί να σου φανεί ατελείωτος, όπως φάνηκε στους Elliot. Όμως όποιος εμπιστεύεται τον χρόνο του Θεού δεν χάνει ποτέ τίποτα ουσιαστικό. Ο έρωτας που Του παραδίδεις δεν θάβεται. Σπέρνεται. Και ό,τι σπέρνεται στα χέρια Του, θερίζεται με δόξα. Γι' αυτό, ζήτα πρώτα τη βασιλεία Του, και άσε τα υπόλοιπα να σου προστεθούν στον καιρό τους (Ματθαίος 6:33).
Βασικά σημεία
- 01Αγνότητα και πάθος δεν είναι εχθροί. Η αγνότητα προστατεύει το πάθος ώσπου να βρει τον σωστό του χώρο, μέσα στον γάμο.
- 02Να περιμένεις τον Θεό δεν είναι χαμένος χρόνος. Σύμφωνα με τον Ησαΐα, όσοι περιμένουν τον Κύριο ανανεώνουν τη δύναμή τους.
- 03Η παράδοση της αγάπης στον Θεό δεν είναι ήττα αλλά εμπιστοσύνη. Ο έρωτας κατά Θεόν ανοίγει τα χέρια αντί να αρπάζει.
- 04Για όσους πάλεψαν ή απέτυχαν υπάρχει χάρη, όχι ντροπή. Στον Χριστό κάθε καρδιά μπορεί να ξαναρχίσει καθαρή.
- 05Η ιστορία των Elliot δείχνει ότι ο έρωτας που παραδίδεις στον Θεό δεν χάνεται, ωριμάζει και ριζώνει σε κάτι που ούτε ο θάνατος δεν αγγίζει.