Mary Slessor: η φτωχή εργάτρια που έγινε η λευκή μητέρα της Αφρικής

I.Από τα υφαντουργεία του Ντάντι στο κάλεσμα του Θεού

Η οικογένεια Slessor μετακόμισε στο Ντάντι όταν η Mary ήταν ακόμη παιδί. Δυστυχώς, ο πατέρας της ήταν αλκοολικός και η μητέρα της μια ευσεβής γυναίκα που λάτρευε τον Θεό. Έτσι, μέσα στη φτώχεια και τον πόνο, η μικρή Mary βρήκε καταφύγιο στην εκκλησία και στην προσευχή. Πράγματι, εκεί έμαθε ότι ο Θεός στέκεται δίπλα σε όσους υποφέρουν.

Καθώς μεγάλωνε, εργαζόταν σκληρά για να στηρίξει την οικογένειά της. Ωστόσο, κάθε ελεύθερη στιγμή τη διέθετε στη μελέτη της Βίβλου και στη διδασκαλία παιδιών των φτωχογειτονιών. Επιπλέον, ο θάνατος του εξερευνητή David Livingstone το 1873 συγκλόνισε ολόκληρη τη Σκωτία και άναψε μέσα της τη φλόγα της ιεραποστολής.

Τελικά, το 1875 προσφέρθηκε στην Εκκλησία της Σκωτίας ως ιεραπόστολος. Δηλαδή, μια κοπέλα είκοσι επτά ετών, χωρίς πλούτη και χωρίς ισχυρές διασυνδέσεις, αποφάσισε να αφήσει τα πάντα. Έτσι, στις 5 Αυγούστου 1876 επιβιβάστηκε στο πλοίο για την Αφρική, με την καρδιά γεμάτη ελπίδα και φόβο μαζί. (Ησαΐας 6:8)

II.Η Mary Slessor φτάνει στην επικίνδυνη Νιγηρία

Η Mary Slessor έφτασε στο Κάλαμπαρ, στη σημερινή Νιγηρία, τον Σεπτέμβριο του 1876. Εκεί συνάντησε μια περιοχή που φήμιζε για τη βία, τη δουλεία και τις σκληρές προλήψεις. Ωστόσο, αντί να φοβηθεί, εκείνη προχώρησε βαθύτερα από κάθε άλλον ιεραπόστολο. Πράγματι, ήθελε να ζήσει ανάμεσα στους ντόπιους, όχι μακριά τους.

Αρχικά εργάστηκε στις ασφαλέστερες περιοχές, μαθαίνοντας τη γλώσσα Έφικ. Στη συνέχεια, όμως, ζήτησε να σταλεί στις απομακρυσμένες φυλές Όκογιονγκ, που κανείς λευκός δεν τολμούσε να επισκεφθεί. Έτσι, εγκατέλειψε την άνεση των ιεραποστολικών σταθμών και έζησε σε καλύβα από λάσπη, τρώγοντας την ίδια τροφή με τους ανθρώπους της περιοχής.

Συνεπώς, η ζωή της έγινε ένα συνεχές θαύμα προστασίας. Πολλές φορές περπάτησε μόνη μέσα στη ζούγκλα, αντιμετωπίζοντας λεοπαρδάλεις, αρρώστιες και εχθρικούς πολεμιστές. (Ψαλμοί 56:3) Παρόλα αυτά, ο Θεός την κράτησε ζωντανή, και η ίδια πίστευε ακράδαντα ότι ήταν το καταφύγιό της σε κάθε κίνδυνο. (Ψαλμοί 46:1)

III.Η μάχη ενάντια στον φόνο των διδύμων

Μία από τις σκοτεινότερες προλήψεις της περιοχής ήταν η πεποίθηση ότι τα δίδυμα έφερναν κατάρα. Δυστυχώς, οι ντόπιοι σκότωναν τα νεογέννητα δίδυμα και εξόριζαν τη μητέρα τους στη ζούγκλα. Ωστόσο, η Mary Slessor αρνήθηκε να δεχτεί αυτή τη φρίκη. Έτσι, ξεκίνησε έναν αγώνα ζωής για να σώσει αυτά τα αθώα πλάσματα.

Έτρεχε στις καλύβες, άρπαζε τα μωρά πριν τα σκοτώσουν και τα μεγάλωνε η ίδια. Πράγματι, υιοθέτησε δεκάδες παιδιά και γέμισε το σπίτι της με ορφανά. Επιπλέον, υπερασπίστηκε τις περιφρονημένες μητέρες, δείχνοντας στους ανθρώπους ότι κάθε παιδί είναι πολύτιμο στα μάτια του Θεού.

Σιγά σιγά, η αγάπη της άλλαξε τις καρδιές. Συνεπώς, ολόκληρες φυλές εγκατέλειψαν τη φονική συνήθεια. Η Mary Slessor απέδειξε με τα έργα της ότι το Ευαγγέλιο δεν είναι απλώς λόγια, αλλά δύναμη που λυτρώνει. Έτσι, ο Χριστός, που καλωσόριζε τα παιδιά, μίλησε μέσα από τα δικά της χέρια. (Ματθαίος 19:14)

IV.Η πίστη που έδινε δύναμη στη Mary Slessor

Πού έβρισκε δύναμη μια γυναίκα μόνη, ασθενική και μακριά από κάθε ανθρώπινη βοήθεια; Η απάντηση ήταν η ζωντανή σχέση της με τον Χριστό. Πράγματι, η Mary Slessor προσευχόταν αδιάκοπα και θεωρούσε την προσευχή τόσο φυσική όσο την αναπνοή. Έτσι, αντλούσε θάρρος εκεί που οι άλλοι έβλεπαν μόνο αδιέξοδο.

Όταν την κατέκλυζε ο φόβος, στηριζόταν στις υποσχέσεις του Θεού. (Ιησούς του Ναυή 1:9) Δηλαδή, δεν εμπιστευόταν τις δικές της δυνάμεις, αλλά τη δύναμη του Χριστού που ζούσε μέσα της. (Φιλιππησίους 4:13) Επιπλέον, πίστευε ότι κανένα έργο δεν είναι αδύνατο όταν ο Κύριος βαδίζει μπροστά. Συνεπώς, προχωρούσε εκεί που η λογική έλεγε «σταμάτα».

Για όσους σήμερα θέλουν να εμβαθύνουν σε αυτή τη ζωντανή πίστη, το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος προσφέρει συστηματική μελέτη του λόγου του Θεού. Πράγματι, η ίδια αρχή που στήριξε τη Mary Slessor στηρίζει κάθε πιστό: η δύναμη δεν είναι δική μας, αλλά του Χριστού.

V.Η κληρονομιά της λευκής μητέρας της Αφρικής

Η Mary Slessor υπηρέτησε στη Νιγηρία σχεδόν σαράντα χρόνια. Με τον καιρό, οι βρετανικές αρχές την αναγνώρισαν επίσημα και της εμπιστεύτηκαν δικαστικά καθήκοντα, κάτι πρωτοφανές για γυναίκα εκείνης της εποχής. Έτσι, έγινε ειρηνοδίκης ανάμεσα στις φυλές, λύνοντας διαφορές με σοφία και δικαιοσύνη.

Πέθανε στις 13 Ιανουαρίου 1915, εξαντλημένη από τον πυρετό, ανάμεσα στους ανθρώπους που τόσο αγάπησε. Ωστόσο, ο θάνατός της δεν ήταν ήττα αλλά θρίαμβος. Πράγματι, είχε τελειώσει τον αγώνα της και είχε διατηρήσει την πίστη της μέχρι το τέλος. (Β' Τιμόθεο 4:7) Συνεπώς, ολόκληρη η περιοχή την πένθησε σαν μητέρα.

Το όνομά της στέκεται δίπλα στους μεγάλους ήρωες του 19ου αιώνα. Όπως ο εξερευνητής David Livingstone άνοιξε την Αφρική στο Ευαγγέλιο, έτσι κι εκείνη βάδισε στα ίχνη του. Επιπλέον, ο George Müller τάιζε χιλιάδες ορφανά μόνο με την προσευχή, ενώ η τυφλή υμνογράφος Fanny Crosby είδε τον Χριστό καθαρότερα από όλους όσους έβλεπαν. Πράγματι, καθένας τους μαρτυρεί την ίδια αλήθεια.

Σήμερα, η ιστορία της Mary Slessor εμπνέει εκατομμύρια ανθρώπους. Επιπλέον, μαρτυρεί ότι ένας μόνο άνθρωπος, παραδομένος στον Θεό, μπορεί να αλλάξει την ιστορία ενός λαού. Έτσι, η κληρονομιά της ζει σε κάθε καρδιά που τολμά να πει στον Κύριο: «Να με, στείλε εμένα».