David Livingstone: το φτωχό παιδί εργοστασίου που διέσχισε μια ολόκληρη ήπειρο

I.Από το εργοστάσιο της Σκωτίας στην κλήση του Livingstone

Ο David Livingstone γεννήθηκε στις 19 Μαρτίου 1813 στο Blantyre, ένα βιομηχανικό χωριό κοντά στη Γλασκώβη. Η οικογένειά του ήταν τόσο φτωχή, ώστε στα δέκα του χρόνια άρχισε να δουλεύει στο τοπικό βαμβακουργείο. Πραγματικά, δούλευε δώδεκα και πλέον ώρες την ημέρα.

Παρ' όλα αυτά, δεν παράτησε τη μάθηση. Στήριζε ένα βιβλίο πάνω στη μηχανή και διάβαζε όση ώρα δούλευε, ενώ το βράδυ πήγαινε σε νυχτερινό σχολείο. Έτσι, με πείσμα και προσευχή, κατάφερε τελικά να σπουδάσει ιατρική και θεολογία στη Γλασκώβη.

Καθοριστική στιγμή υπήρξε ένα φυλλάδιο του ιεραποστόλου Karl Gützlaff για την Κίνα. Τότε ο νεαρός Livingstone αποφάσισε να γίνει ιατρός-ιεραπόστολος. Επειδή όμως ο Πόλεμος του Οπίου έκλεισε την πόρτα της Κίνας, στράφηκε προς την Αφρική, ακούγοντας την προτροπή του ιεραποστόλου Robert Moffat. Πίσω από κάθε του βήμα στεκόταν μια αρχή που τον καθόριζε, η ίδια που είχε πει ο προφήτης Ησαΐας.

Συνεπώς, η απάντησή του στην κλήση του Θεού δεν ήταν παρόρμηση μιας στιγμής, αλλά καρπός χρόνων σκληρής δουλειάς και πειθαρχίας (Ησαΐας 6:8).

II.Ο David Livingstone διασχίζει την άγνωστη Αφρική

Το 1841 ο Livingstone έφτασε στο Kuruman της σημερινής Νότιας Αφρικής. Σύντομα όμως κατάλαβε πως δεν ήθελε να μείνει σε έναν σταθμό, αλλά να φτάσει εκεί που κανένας κήρυκας δεν είχε πάει ποτέ. Έτσι, ξεκίνησε να ταξιδεύει όλο και βαθύτερα στην ενδοχώρα.

Το 1844 ένα λιοντάρι του τσάκισε το αριστερό χέρι. Παρότι το τραύμα τον ταλαιπώρησε για όλη του τη ζωή, εκείνος δεν σταμάτησε. Επιπλέον, παντρεύτηκε τη Mary Moffat, κόρη του Robert Moffat, η οποία μοιράστηκε μαζί του τις δυσκολίες της ερήμου.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο David Livingstone έγινε ο πρώτος Ευρωπαίος που διέσχισε την Αφρική από τον Ατλαντικό ως τον Ινδικό Ωκεανό. Το 1855 αντίκρισε τους τεράστιους καταρράκτες του ποταμού Ζαμβέζη και τους ονόμασε Καταρράκτες Βικτώριας, προς τιμήν της βασίλισσας της Αγγλίας.

Ωστόσο, για εκείνον η εξερεύνηση δεν ήταν ποτέ αυτοσκοπός. Άνοιγε δρόμους ώστε να μπορέσουν αργότερα να περάσουν κι άλλοι ιεραπόστολοι. Πραγματικά, τον οδηγούσε η εντολή του Χριστού να φτάσει το Ευαγγέλιο σε κάθε λαό (Μάρκος 16:15).

III.Ασθένειες, απώλειες και η θυσία ενός ιεραποστόλου

Η ζωή του Livingstone ήταν γεμάτη πόνο. Αρρώστησε από ελονοσία περισσότερες από τριάντα φορές, υπέφερε από πυρετούς και έχασε σχεδόν όλη του την υγεία στα τροπικά δάση. Παρ' όλα αυτά, συνέχιζε να προχωρά.

Το βαρύτερο πλήγμα ήρθε το 1862, όταν η σύζυγός του Mary πέθανε από ελονοσία στην Αφρική. Ο David Livingstone έθαψε τη γυναίκα του μακριά από την πατρίδα και έμεινε μόνος, αλλά δεν εγκατέλειψε το έργο του.

Επιπλέον, αφιέρωσε τα τελευταία του χρόνια σε έναν αγώνα ενάντια στο δουλεμπόριο. Είδε με τα μάτια του τις φρικαλεότητες των δουλεμπόρων και έγραψε γι' αυτές, ώστε να ξυπνήσει τη συνείδηση της Ευρώπης. Η θυσία του δεν ήταν λοιπόν μόνο σωματική, αλλά και ηθική.

Παρότι όλα αυτά θα τσάκιζαν τον καθένα, εκείνος προχωρούσε χωρίς να κοιτάζει πίσω, σαν τον εργάτη της παραβολής που δεν αφήνει το άροτρο (Λουκάς 9:62).

IV.Η πίστη που κράτησε όρθιο τον David Livingstone

Πώς άντεξε ένας άνθρωπος τόσα χτυπήματα; Η απάντηση βρίσκεται στην πίστη του. Ο Livingstone δεν στηριζόταν στις δικές του δυνάμεις, αλλά στον ζωντανό Θεό. Πραγματικά, σε μια στιγμή μεγάλου κινδύνου θυμήθηκε τον λόγο του Χριστού: «εγώ είμαι μαζί σας πάντοτε». Έγραψε τότε στο ημερολόγιό του πως αυτός ήταν ο λόγος ενός κυρίου με απόλυτη τιμή. Επομένως, δεν θα τον πρόδιδε ποτέ.

Για εκείνον, το Ευαγγέλιο δεν ήταν ντροπή ούτε ξεπερασμένο μήνυμα, αλλά η δύναμη του Θεού για τη σωτηρία κάθε ανθρώπου. Γι' αυτό και δεν δίσταζε να το κηρύξει σε λαούς που κανείς άλλος δεν λογάριαζε (Ρωμαίους 1:16).

Επιπλέον, μέσα στο πυκνό σκοτάδι της αφρικανικής νύχτας, μακριά από κάθε γνωστό πρόσωπο, αντλούσε θάρρος από την πεποίθηση πως ο Κύριος ήταν το φως και η σωτηρία του. Έτσι δεν φοβόταν ούτε τις αρρώστιες ούτε τα άγρια ζώα ούτε τον θάνατο (Ψαλμοί 27:1).

Συνεπώς, η αντοχή του δεν ήταν θέμα χαρακτήρα, αλλά καρπός μιας βαθιάς, καθημερινής σχέσης με τον Θεό μέσα από την προσευχή και τη μελέτη της Γραφής.

V.Ο θάνατος στην προσευχή και η κληρονομιά του Livingstone

Την 1η Μαΐου 1873, στο χωριό Chitambo της σημερινής Ζάμπια, οι Αφρικανοί βοηθοί του βρήκαν τον David Livingstone νεκρό. Είχε πεθάνει γονατιστός δίπλα στο κρεβάτι του, σε στάση προσευχής. Ακόμα και στην τελευταία του πνοή, βρισκόταν μπροστά στον Θεό.

Οι πιστοί σύντροφοί του, ο Chuma και ο Susi, έκαναν κάτι συγκλονιστικό. Αρχικά έθαψαν την καρδιά του κάτω από ένα δέντρο στην αφρικανική γη που τόσο αγάπησε. Στη συνέχεια μετέφεραν το σώμα του χιλιάδες χιλιόμετρα, με τα πόδια, ως την ακτή. Από εκεί ταξίδεψε στην Αγγλία, όπου τάφηκε με τιμές στο Αβαείο του Ουέστμινστερ.

Η κληρονομιά του υπήρξε τεράστια. Ενέπνευσε ολόκληρη γενιά ιεραποστόλων να πάνε στην Αφρική, ενώ τα γραπτά του βοήθησαν αποφασιστικά στην κατάργηση του δουλεμπορίου.

Επιπλέον, ο David Livingstone άνοιξε τον δρόμο για άλλους ήρωες της πίστης. Η Mary Slessor, μια απλή εργάτρια εργοστασίου, έγινε η λευκή μητέρα της Αφρικής. Παράλληλα, η τυφλή υμνογράφος Fanny Crosby είδε τον Χριστό καθαρότερα από όλους, ενώ ο George Müller τάιζε χιλιάδες ορφανά μόνο με την προσευχή. Όλοι τους, όπως κι εκείνος, έζησαν μια ζωή ολοκληρωτικής αφοσίωσης.

Συνεπώς, όποιος θέλει σήμερα να μελετήσει σε βάθος τέτοιες μορφές της πίστης μπορεί να στραφεί σε σχολές όπως το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος, που εκπαιδεύει νέους εργάτες του Ευαγγελίου.

Τελικά, η ζωή του συνοψιζόταν σε μία πρόταση που ο ίδιος έκανε σύνθημά του και που εξηγεί κάθε του θυσία (Φιλιππησίους 1:21).