Προσευχή για θεραπεία: πώς προσεύχεσαι όταν ο άνθρωπός σου υποφέρει;

I.Είναι καλό και σωστό να ζητάμε θεραπεία

Καταρχήν, ας ξεκαθαρίσουμε κάτι παρήγορο: η προσευχή για θεραπεία δεν είναι έλλειψη πνευματικότητας ούτε εγωισμός. Είναι βαθιά βιβλική. Σε όλη τη Γραφή βλέπουμε ανθρώπους που έφεραν τον πόνο τους ενώπιον του Θεού, και ο Λόγος μάς καλεί ξεκάθαρα να κάνουμε το ίδιο.

Πράγματι, ο απόστολος Ιάκωβος δίνει μια πρακτική οδηγία στην εκκλησία: ο άρρωστος να μην απομονώνεται, αλλά να καλεί τους πρεσβυτέρους για να προσευχηθούν γι' αυτόν (Ιακώβου 5:14). Η αρρώστια, δηλαδή, δεν είναι ντροπή που την κρύβουμε. Αντίθετα, είναι αφορμή να ανοίξουμε την καρδιά μας στην κοινότητα της πίστης.

Επιπλέον, ο ψαλμωδός μάς θυμίζει ποιος είναι ο Θεός που πλησιάζουμε. Δεν είναι μακρινός ούτε αδιάφορος, αλλά Εκείνος που συγχωρεί και που θεραπεύει (Ψαλμοί 103:2). Όταν, λοιπόν, γονατίζουμε για τον αγαπημένο μας, δεν φωνάζουμε στο κενό. Απευθυνόμαστε σε έναν Πατέρα που μας ακούει με συμπόνια.

II.Η προσευχή για θεραπεία δεν είναι μαγική φόρμουλα

Εδώ χρειάζεται μεγάλη τρυφερότητα, γιατί πολλοί άρρωστοι έχουν πληγωθεί βαθιά από μια λανθασμένη διδασκαλία. Τους είπαν πως, αν είχαν «αρκετή πίστη», θα είχαν ήδη γίνει καλά. Έτσι, στον σωματικό πόνο προστέθηκε και το βάρος της ενοχής. Ωστόσο, η Γραφή δεν διδάσκει κάτι τέτοιο.

Όταν ο Ιάκωβος μιλάει για την προσευχή της πίστης που σώζει τον άρρωστο, δεν περιγράφει μια φόρμουλα που υποχρεώνει τον Θεό (Ιακώβου 5:15). Η πίστη δεν είναι ένα κουμπί που, αν το πατήσουμε σωστά, ανοίγει αυτόματα τη θεραπεία. Η πίστη είναι εμπιστοσύνη σε ένα Πρόσωπο, στον ζωντανό Θεό, ο οποίος θεραπεύει κατά το θέλημά Του και όχι κατά τη δική μας εντολή.

Πραγματικά, ο ίδιος ο Παύλος παρακάλεσε τρεις φορές τον Κύριο να του αφαιρέσει τον «σκόλοπα» από τη σάρκα του, και ο Θεός, με αγάπη, είπε όχι. Αντί για θεραπεία, του έδωσε κάτι βαθύτερο: τη χάρη Του, που γίνεται τέλεια μέσα στην αδυναμία (Β' Κορινθίους 12:9). Κανείς δεν θα τολμούσε να πει ότι ο Παύλος δεν είχε αρκετή πίστη.

Συνεπώς, αν προσεύχεσαι θερμά και ο αγαπημένος σου δεν γίνεται καλά, άκουσε καθαρά: αυτό δεν είναι δική σου αποτυχία. Η μη-θεραπεία δεν είναι απόδειξη μικρής πίστης. Είναι, πολλές φορές, ένα μυστήριο που το εμπιστευόμαστε στα χέρια ενός καλού Πατέρα.

III.Αρρώστια και πίστη: όχι, δεν φταις εσύ

Μία από τις πιο σκληρές σκέψεις που μπορεί να βασανίσει έναν άνθρωπο είναι αυτή: «Η αρρώστια ήρθε επειδή αμάρτησα». Αυτή η ιδέα είναι αρχαία και, δηλαδή, την είχαν ακόμη και οι μαθητές του Ιησού. Είδαν έναν τυφλό εκ γενετής και ρώτησαν ποιος αμάρτησε, αυτός ή οι γονείς του (Ιωάννης 9:2).

Ωστόσο, η απάντηση του Κυρίου γκρεμίζει αυτή τη λογική. Ο Ιησούς ξεκαθάρισε ότι ο άνθρωπος δεν ήταν τυφλός εξαιτίας κάποιας αμαρτίας, αλλά για να φανερωθούν τα έργα του Θεού. Δηλαδή, η αρρώστια δεν είναι πάντοτε τιμωρία. Αντίθετα, πολλές φορές γίνεται ο τόπος όπου η αγάπη του Θεού αναβλύζει.

Ασφαλώς, η Γραφή είναι ειλικρινής ότι ζούμε σε έναν πεσμένο κόσμο όπου η αμαρτία έφερε τη φθορά και τον θάνατο. Όμως αυτό αφορά την ανθρωπότητα συνολικά, όχι μια ευθεία εξίσωση «η δική σου αρρώστια ισούται με τη δική σου ενοχή». Αντίθετα, ο Θεός είναι Εκείνος που θεραπεύει τον λαό Του και υπόσχεται τη φροντίδα Του (Έξοδος 15:26).

Επομένως, μην επιτρέψεις σε κανέναν, ούτε στις δικές σου σκέψεις, να σου φορτώσουν την ενοχή ότι η αρρώστια είναι ποινή για κρυφές αμαρτίες. Στρέψου, αντ' αυτού, σε έναν Θεό που σε πλησιάζει ως ιατρός και όχι ως δικαστής.

IV.Προσευχή και ιατρική: όχι αντίπαλοι, αλλά σύμμαχοι

Μερικές φορές νομίζουμε πως, αν καταφύγουμε στους γιατρούς, δείχνουμε λίγη εμπιστοσύνη στον Θεό. Όμως η Γραφή δεν αντιπαραθέτει την προσευχή με τη νόμιμη ιατρική φροντίδα. Αντίθετα, τις βλέπει να συνυπάρχουν ως δώρα του ίδιου στοργικού Θεού.

Ο Παύλος, για παράδειγμα, συμβούλεψε τον νεαρό Τιμόθεο να φροντίσει πρακτικά την υγεία του στομαχιού του (Α' Τιμόθεο 5:23). Δεν του είπε «αρκεί να προσεύχεσαι»· του πρότεινε ένα συγκεκριμένο, σωματικό μέτρο. Αυτό μας διδάσκει ότι το να πηγαίνουμε στον γιατρό, να παίρνουμε φάρμακα και να ακολουθούμε θεραπείες δεν είναι αντίθετο με την πίστη.

Εξάλλου, ο ίδιος ο Παύλος αναγνώρισε με ευγνωμοσύνη ότι ο Θεός ελέησε τον συνεργάτη του Επαφρόδιτο, που είχε αρρωστήσει σχεδόν μέχρι θανάτου (Φιλιππησίους 2:27). Η ανάρρωση ήρθε ως έλεος του Θεού, μέσα σε έναν κόσμο όπου η φροντίδα, η ξεκούραση και η ανθρώπινη βοήθεια έχουν τη θέση τους.

Έτσι, όταν προσεύχεσαι για θεραπεία, μη διστάσεις να αγκαλιάσεις και κάθε νόμιμο μέσο που ο Θεός έβαλε στα χέρια των ανθρώπων. Η εμπιστοσύνη στον Θεό και η σοφή χρήση της ιατρικής πορεύονται μαζί, χέρι χέρι.

V.Προσευχή για θεραπεία όταν η ίαση δεν έρχεται

Ωστόσο, τι γίνεται όταν προσευχηθήκαμε ολόψυχα, κάναμε ό,τι μπορούσαμε, και όμως η θεραπεία δεν ήρθε; Αυτή είναι ίσως η πιο επώδυνη στιγμή. Εδώ η πίστη δεν σημαίνει να προσποιούμαστε ότι δεν πονάμε. Αντίθετα, σημαίνει να κρατιόμαστε από μια ελπίδα που ξεπερνά αυτή τη ζωή.

Ο Παύλος, που γνώριζε τον πόνο από μέσα, έγραψε ότι τα παθήματα του τώρα δεν συγκρίνονται με τη δόξα που μας περιμένει (Ρωμαίους 8:18). Δεν υποτίμησε τον πόνο· τον τοποθέτησε όμως μέσα σε μια προοπτική αιωνιότητας. Ο πόνος είναι αληθινός, μα δεν έχει την τελευταία λέξη.

Γι' αυτό, ως συντηρητικοί ευαγγελικοί χριστιανοί, πιστεύουμε ότι ο Θεός εξακολουθεί να κάνει θαύματα κατά το θέλημά Του, αν και τα ιδιαίτερα σημεία-χαρίσματα των αποστόλων έπαψαν. Δεν υπάρχει «θεραπευτής» που να εγγυάται την ίαση, και καμία τεχνική δεν δεσμεύει τον Θεό. Η αληθινή, ολοκληρωτική θεραπεία είναι σίγουρη, αλλά έρχεται στην ανάσταση.

Τελικά, εκεί στρέφεται η ελπίδα μας. Έρχεται η μέρα που ο Θεός θα σκουπίσει κάθε δάκρυ, και ο θάνατος, το πένθος και ο πόνος δεν θα υπάρχουν πια (Αποκάλυψη 21:4). Αν ο αγαπημένος σου δεν θεραπεύτηκε εδώ, αυτό δεν είναι το τέλος της ιστορίας. Είναι η υπόσχεση μιας τέλειας θεραπείας που κανείς δεν θα μπορέσει να αφαιρέσει. Για να εμβαθύνεις βιβλικά σε τέτοια ερωτήματα, μπορείς να αξιοποιήσεις και τα μαθήματα του Ελληνικού Βιβλικού Σχολείου Λόγος.