Αρρώστια και πίστη: δεν θεραπεύτηκα, μήπως φταίει η πίστη μου;

I.Το αόρατο βάρος: όταν σου λένε ότι φταίει η πίστη σου

Υπάρχει ένας πόνος που δεν φαίνεται στις ακτινογραφίες. Δηλαδή, είναι ο πόνος του ανθρώπου που, εκτός από την αρρώστια, κουβαλάει και την ντροπή. Πράγματι, κάποιος του υπαινίχθηκε, ή και του είπε ευθέως, ότι αν δεν γιατρεύτηκε φταίει η δική του αδύναμη πίστη. Ξαφνικά η ασθένεια γίνεται κατηγορητήριο, και ο Θεός μοιάζει σαν δικαστής που περιμένει από εμάς το σωστό ποσό πίστης για να μας ελεήσει.

Ας το πούμε καθαρά, γιατί είναι σημαντικό. Πουθενά στη Γραφή ο Θεός δεν υπόσχεται ότι κάθε πιστός θα γιατρευτεί σε αυτή τη ζωή, αρκεί να πιστέψει δυνατά. Αντίθετα, βλέπουμε πιστούς ανθρώπους του Θεού να αρρωσταίνουν και να μένουν άρρωστοι. Η σχέση ανάμεσα στην αρρώστια και πίστη δεν είναι μια μηχανική φόρμουλα, όπου τόση πίστη ισούται με τόση θεραπεία.

Δηλαδή, αν η θεραπεία εξαρτιόταν αποκλειστικά από τη δύναμη της δικής μας πίστης, τότε η σωτηρία μας θα στηριζόταν στον εαυτό μας και όχι στη χάρη του Θεού. Όμως η καρδιά του Ευαγγελίου είναι ακριβώς το αντίθετο: στηριζόμαστε στο έλεός Του, όχι στην ένταση των συναισθημάτων μας.

II.Τι λέει αληθινά το Ιακώβου 5 για την αρρώστια και πίστη

Συχνά το χωρίο που χρησιμοποιείται για να φορτωθεί ο άρρωστος με ενοχή είναι το Ιακώβου 5. Ωστόσο, ας το διαβάσουμε προσεκτικά, γιατί λέει κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που νομίζουμε. (Ιακώβου 5:14)

Πρώτον, παρατήρησε ποιος καλείται να ενεργήσει. Δεν λέει στον άρρωστο «πίστεψε πιο δυνατά». Λέει στον άρρωστο να καλέσει τους πρεσβυτέρους, και σε εκείνους να προσευχηθούν. Το βάρος, δηλαδή, μετατοπίζεται από τους ώμους του πάσχοντα στην κοινότητα που τον περιβάλλει με αγάπη. (Ιακώβου 5:15)

Δεύτερον, η «ευχή της πίστης» δεν είναι μια μαγική φόρμουλα που υποχρεώνει τον Θεό. Είναι μια προσευχή που εμπιστεύεται τον Θεό και αφήνεται στο θέλημά Του. Ο Κύριος παραμένει κυρίαρχος. Άλλωστε, ακόμη και ο ίδιος ο Χριστός στη Γεθσημανή προσευχήθηκε «ας γίνει το θέλημά Σου», και αυτή είναι η τελειότερη πίστη που υπάρχει.

Επομένως, το χωρίο που χρησιμοποιείται για να σε ενοχοποιήσει, στην πραγματικότητα σε αγκαλιάζει. Σε καλεί να μην είσαι μόνος, να στηριχθείς στην εκκλησία, και να αφήσεις την έκβαση στα χέρια ενός Θεού που σε αγαπά περισσότερο από όσο φαντάζεσαι.

III.Πιστοί άνθρωποι του Θεού που έμειναν άρρωστοι

Αν η αρρώστια ήταν πάντοτε σημάδι αδύναμης πίστης, τότε η Γραφή θα ήταν γεμάτη ντροπιασμένους ανθρώπους. Αντίθετα, συμβαίνει ακριβώς το ανάποδο. Δηλαδή, οι πιο πιστές μορφές της Βίβλου γνώρισαν τη σωματική ασθένεια χωρίς αυτό να μειώνει τη σχέση τους με τον Θεό.

Ο απόστολος Παύλος, ένας άνθρωπος βαθιάς πίστης, παρακάλεσε τρεις φορές τον Κύριο να του αφαιρέσει ένα οδυνηρό «αγκάθι». Η απάντηση δεν ήταν θεραπεία, αλλά κάτι βαθύτερο. (Β' Κορινθίους 12:9) Παρατήρησε: ο Θεός δεν τον επέπληξε για μικρή πίστη. Αντίθετα, του φανέρωσε ότι μέσα στην αδυναμία λάμπει η δική Του δύναμη.

Επίσης, ο πιστός συνεργάτης του Παύλου, ο Επαφρόδιτος, αρρώστησε τόσο βαριά που έφτασε στα πρόθυρα του θανάτου, και ο Παύλος δεν τον κατηγόρησε ποτέ. (Φιλιππησίους 2:27) Ακόμη και ο νεαρός Τιμόθεος είχε «συχνές ασθένειες», και ο απόστολος του έδωσε μια απλή, πρακτική, ιατρική συμβουλή. (Α' Τιμόθεο 5:23)

Συνεπώς, βλέπουμε ότι η αρρώστια και πίστη συνυπάρχουν στις ζωές των πιο αφοσιωμένων υπηρετών του Θεού. Η ασθένειά σου δεν σε κατατάσσει σε κάποια κατώτερη κατηγορία χριστιανών. Σε τοποθετεί ακριβώς δίπλα στον Παύλο, στον Επαφρόδιτο και στον Τιμόθεο.

IV.Όταν δεν έρχεται η θεραπεία: φταίει η αμαρτία;

Μια άλλη επώδυνη σκέψη που βασανίζει τους αρρώστους είναι αυτή: «Μήπως αρρώστησα επειδή αμάρτησα;». Πράγματι, είναι μια αρχαία ερώτηση, και ο ίδιος ο Χριστός την απάντησε με σαφήνεια. Δηλαδή, όταν οι μαθητές είδαν έναν εκ γενετής τυφλό και ρώτησαν ποιος αμάρτησε, η απάντηση του Ιησού ανέτρεψε τη λογική τους. (Ιωάννης 9:3)

Ο Κύριος ξεκαθάρισε ότι η ασθένεια αυτή δεν ήταν τιμωρία για κάποια συγκεκριμένη αμαρτία. Υπάρχει αρρώστια στον κόσμο όχι επειδή ο κάθε άρρωστος έκανε κάτι κακό, αλλά επειδή ζούμε σε έναν πεσμένο κόσμο, που στενάζει και περιμένει τη λύτρωσή του. (Ρωμαίους 8:18)

Φυσικά, η Γραφή δεν αρνείται ότι μερικές φορές υπάρχουν φυσικές συνέπειες των πράξεών μας. Ωστόσο, το να συμπεράνουμε αυτόματα ότι κάθε αρρώστια είναι θεϊκή τιμωρία, είναι αντίθετο με όσα δίδαξε ο Χριστός. Ο Θεός δεν είναι ένας λογιστής που τιμωρεί κάθε λάθος με μια ασθένεια.

Έτσι, μπορείς να αναπνεύσεις. Δεν χρειάζεται να σκαλίζεις απελπισμένα το παρελθόν σου ψάχνοντας την «κρυφή αμαρτία» που σε αρρώστησε. Αντίθετα, μπορείς να στραφείς στον Θεό όχι σαν τρομαγμένος κατηγορούμενος, αλλά σαν παιδί που τρέχει στην αγκαλιά του Πατέρα του.

V.Θεραπεύει ο Θεός σήμερα; Πίστη χωρίς ψεύτικες υποσχέσεις

Μετά απ' όλα αυτά, ίσως αναρωτιέσαι: μήπως τελικά ο Θεός δεν θεραπεύει πια; Όχι, η αλήθεια είναι πιο όμορφη. Πράγματι, ο Θεός εξακολουθεί να θεραπεύει, και μάλιστα κάνει θαύματα κατά το άγιο θέλημά Του, όποτε και όπως ο Ίδιος κρίνει. Εξάλλου, δεν υπάρχει αρρώστια που να ξεπερνά τη δύναμή Του.

Ταυτόχρονα όμως, οφείλουμε να είμαστε ειλικρινείς. Τα ιδιαίτερα σημεία-χαρίσματα της θεραπείας, που πιστοποιούσαν τους αποστόλους στην αρχή της εκκλησίας, δεν λειτουργούν σήμερα ως μια εγγυημένη υπηρεσία που μπορεί κανείς να επικαλεστεί κατά παραγγελία. Όποιος σου υπόσχεται σίγουρη θεραπεία αν δώσεις αρκετή πίστη ή αρκετά χρήματα, σου λέει κάτι που η Γραφή δεν λέει.

Γι' αυτό και ο Θεός χαρίζει επίσης τη θεραπεία μέσα από τα συνηθισμένα μέσα: τους γιατρούς, τα φάρμακα, την ξεκούραση, τον χρόνο. Η ιατρική δεν είναι έλλειψη πίστης. Είναι ένα δώρο της κοινής χάρης του Θεού, και ο ίδιος ο Παύλος έδωσε στον Τιμόθεο μια ιατρική συμβουλή χωρίς τον παραμικρό δισταγμό.

Συνεπώς, η σωστή προσευχή για θεραπεία δεν είναι μια απαίτηση, αλλά μια εμπιστοσύνη. Λέμε στον Πατέρα τον πόνο μας με παρρησία, Του ζητάμε τη θεραπεία με θάρρος, και ταυτόχρονα αφήνουμε την έκβαση στη σοφία Του. Αυτή είναι η ώριμη πίστη που δοξάζει τον Θεό, είτε έρθει η ίαση είτε όχι. Αν θέλεις να μελετήσεις πιο βαθιά τη βιβλική διδασκαλία για τη θεραπεία, μπορείς να βρεις στρωτές μελέτες στο Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος.

VI.Η αληθινή ελπίδα: η τέλεια θεραπεία έρχεται

Ας μη σταματήσουμε όμως στη σιωπή ή στην εγκαρτέρηση. Πράγματι, η Γραφή δεν μας αφήνει χωρίς ελπίδα. Αντίθετα, μας δείχνει έναν ορίζοντα τόσο λαμπρό που μπροστά του κάθε πόνος του παρόντος φαντάζει μικρός. (Ψαλμοί 103:2)

Η αληθινή, η τέλεια θεραπεία δεν είναι κάτι που μπορεί ή δεν μπορεί να συμβεί σε αυτή τη ζωή. Είναι μια βεβαιότητα που μας περιμένει στην ανάσταση. Έρχεται μια μέρα που ο Θεός θα σκουπίσει κάθε δάκρυ, και ο θάνατος, το πένθος και ο πόνος δεν θα υπάρχουν πια. (Αποκάλυψη 21:4) Αυτή είναι η μόνη θεραπεία που υπόσχεται ο Θεός σε κάθε παιδί Του, χωρίς εξαίρεση και χωρίς όρους.

Έτσι, αν το σώμα σου ταλαιπωρείται ακόμη, η πίστη σου δεν απέτυχε. Απλώς δεν έχει φτάσει ακόμη στον τελικό της προορισμό. Κρατήσου από αυτή την ελπίδα. Δεν στηρίζεσαι στη δύναμη της δικής σου πίστης, αλλά στη δύναμη Εκείνου που νίκησε τον θάνατο και υποσχέθηκε να σε αναστήσει.

Και μέχρι εκείνη τη μέρα, δεν είσαι μόνος. Ο Θεός είναι κοντά στους συντετριμμένους, και ολόκληρη η εκκλησία καλείται να σε αγκαλιάσει. Η αρρώστια σου δεν είναι ντροπή. Είναι ένας τόπος όπου η χάρη του Θεού μπορεί να φανερωθεί με τρόπο που η υγεία δεν θα μπορούσε ποτέ.