Καμία θυσία πολύ μεγάλη: το ρητό που όρισε ολόκληρη τη ζωή του Στάντ

I.Καμία θυσία πολύ μεγάλη: από πού γεννήθηκε η φράση

Ο Στάντ δεν κατέληξε σε αυτή τη φράση από μια ψυχρή θεολογική ανάλυση. Καταρχάς, γεννήθηκε μέσα από μια προσωπική κρίση. Όταν ο αγαπημένος του αδελφός Τζορτζ αρρώστησε βαριά και βρέθηκε στο χείλος του θανάτου, ο Τσαρλς πέρασε νύχτες ολόκληρες δίπλα στο κρεβάτι του και αναρωτήθηκε για όλα όσα μέχρι τότε θεωρούσε σπουδαία.

«Τι αξίζει τελικά όλη η δόξα του κρίκετ; Τι αξίζει ο πλούτος, όταν η ζωή κρέμεται από μια κλωστή;» ρωτούσε αργότερα τα παιδιά του, θυμούμενος εκείνες τις νύχτες. (Μάρκος 8:36) Μπροστά στον θάνατο, η αληθινή αξία των πραγμάτων αποκαλύφθηκε. Επομένως, η φράση «καμία θυσία πολύ μεγάλη» δεν ήταν φανατισμός, αλλά το λογικό συμπέρασμα ενός ανθρώπου που είδε καθαρά τι μένει και τι φεύγει.

Στην ουσία, ο Στάντ απλώς πήρε στα σοβαρά αυτό που ο ίδιος ο Ιησούς είχε πει. Δηλαδή, αν κερδίσεις τα πάντα αλλά χάσεις την ψυχή σου, βγήκες ζημιωμένος. Αυτός ο υπολογισμός, που μοιάζει σκληρός στα μάτια του κόσμου, είναι στην πραγματικότητα η πιο τίμια αριθμητική της ζωής.

II.Τι αξίζει ο Χριστός: ο μαργαρίτης που αξίζει τα πάντα

Για να καταλάβουμε γιατί καμία θυσία δεν φάνηκε πολύ μεγάλη στον Στάντ, πρέπει πρώτα να δούμε τι πίστευε ότι κέρδιζε. Πράγματι, δεν έβλεπε τον εαυτό του πρωτίστως να χάνει, αλλά να αποκτά. Δηλαδή, ο Χριστός ήταν για εκείνον ασύγκριτα πολυτιμότερος από οτιδήποτε άφηνε πίσω.

Ο Ιησούς είχε περιγράψει ακριβώς αυτή τη στάση με μια εικόνα. (Ματθαίος 13:46) Ο έμπορος δεν πούλησε όλα όσα είχε επειδή απεχθανόταν τα υπάρχοντά του, αλλά επειδή είχε βρει κάτι ασύγκριτα πιο πολύτιμο. Έτσι, το «τι αξίζει ο Χριστός» γίνεται το κλειδί που ξεκλειδώνει κάθε θυσία.

Εξάλλου, ο απόστολος Παύλος είχε φτάσει στο ίδιο συμπέρασμα πολλούς αιώνες νωρίτερα. Είχε αξιοζήλευτο βιογραφικό, μόρφωση και κύρος· ωστόσο όλα αυτά τα θεώρησε ζημία. (Φιλιππησίους 3:8) Η λέξη που χρησιμοποιεί είναι σκληρή: τα πάντα τα λογάριασε «σκουπίδια» μπροστά στην υπεροχή της γνώσης του Χριστού. Ο Στάντ, μάλιστα, χρησιμοποιούσε ακριβώς την ίδια γλώσσα, ονομάζοντας τις επίγειες απολαύσεις «βρομιά» μπροστά στην αιωνιότητα.

Αυτό είναι το κλειδί που συχνά μας διαφεύγει. Δηλαδή, η ολοκληρωτική αφοσίωση δεν είναι θλιβερή στέρηση, αλλά χαρούμενη ανταλλαγή. Συνεπώς, όταν δεις πόσο πολύτιμος είναι ο Χριστός, ο λογαριασμός σταματά να φαίνεται θυσία και αρχίζει να μοιάζει με ευκαιρία.

III.Πώς το ρητό ξαναγράφει τις προτεραιότητες ζωής

Μια αληθινή πεποίθηση πάντα μετακινεί τα έπιπλα της ζωής μας. Πρώτον, ο Στάντ άλλαξε τον τρόπο που έβλεπε τα χρήματα. Πράγματι, όταν ήρθε η ώρα να κληρονομήσει μια τεράστια περιουσία, την χάρισε σχεδόν ολόκληρη, για να βασιστεί μαζί με τη γυναίκα του Πρισίλα αποκλειστικά στον Θεό.

Δεύτερον, άλλαξε τον τρόπο που έβλεπε τον χρόνο και τις δυνάμεις του. Δεν κράτησε μια «κανονική» καθημερινή ζωή με ένα μικρό θρησκευτικό κομμάτι στην άκρη. Αντίθετα, ολόκληρη η ύπαρξή του, τα χαρίσματα και οι ώρες του, μπήκαν στην υπηρεσία του Χριστού. Με άλλα λόγια, οι προτεραιότητες ζωής του δεν αναδιατάχθηκαν απλώς, αλλά ξαναγράφτηκαν από την αρχή.

Ο Ιησούς είχε δώσει τον κανόνα αυτής της αναδιάταξης με μια καθημερινή εικόνα. (Λουκάς 9:23) Πρόσεξε τη λέξη «καθημερινά»: δεν πρόκειται για μία ηρωική στιγμή, αλλά για μια διαρκή στάση. Η αυταπάρνηση δεν είναι ένα γεγονός του παρελθόντος· είναι μια απόφαση που παίρνεις κάθε πρωί.

Δεν χρειάζεται, ωστόσο, να χαρίσεις μια περιουσία για να ζήσεις αυτή την αλήθεια. Χρειάζεται όμως να κάνεις την ίδια ερώτηση που έκανε ο Στάντ: «Αν ο Χριστός όντως αξίζει τόσο, τι θέση κρατάει σήμερα στο πρόγραμμα, στο πορτοφόλι και στις φιλοδοξίες μου;»

IV.Ολοκληρωτική αφοσίωση: γιατί καμία θυσία πολύ μεγάλη δεν τρομάζει

Εδώ πρέπει να σταθούμε με προσοχή και τρυφερότητα, γιατί η λέξη «θυσία» τρομάζει πολλούς. Πράγματι, φοβόμαστε μήπως ο Θεός μάς ζητάει να γίνουμε δυστυχισμένοι για χάρη Του. Ωστόσο η Γραφή δεν παρουσιάζει ποτέ την αφοσίωση ως μια πορεία προς τη μιζέρια.

Ο Παύλος ονομάζει την προσφορά της ζωής μας «λογική λατρεία». (Ρωμαίους 12:1) Δηλαδή, το να δώσεις τον εαυτό σου ολόκληρο στον Θεό δεν είναι παράλογος φανατισμός, αλλά η πιο λογική απάντηση στο έλεός Του. Πρόκειται για μια θυσία ζωντανή, όχι νεκρή· μια ζωή που προσφέρεται, όχι μια ζωή που καταστρέφεται.

Ο ίδιος απόστολος το συνοψίζει αλλού με μια πρόταση που θα μπορούσε να είναι το σύνθημα του Στάντ. (Φιλιππησίους 1:21) Όταν ο Χριστός γίνεται το νόημα της ζωής σου, ακόμη και ο θάνατος μετατρέπεται σε κέρδος. Σε αυτή τη λογική, η ολοκληρωτική αφοσίωση παύει να είναι απώλεια και γίνεται η ασφαλέστερη επένδυση που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος.

Είναι αλήθεια ότι ο Στάντ πέρασε δύσκολες, ακόμη και οδυνηρές περιόδους· εξάλλου υπήρξαν χρόνια στενότητας και κριτικής. Παρόλα αυτά, ποτέ δεν μετάνιωσε. Είχε δοκιμάσει στην πράξη ότι ο Θεός δεν μένει χρεώστης σε κανέναν, και ότι η χαρά της παρουσίας του Χριστού ξεπερνά κάθε κόστος.

V.Η πρόσκληση: τι κάνεις εσύ με την ίδια αλήθεια

Η ζωή του Στάντ δεν καταγράφηκε για να μας κάνει να νιώσουμε ένοχοι, αλλά για να μας ελευθερώσει. Δηλαδή, δεν σε καλεί ο Θεός να αντιγράψεις κάθε του απόφαση· αντίθετα, σε καλεί να πάρεις στα σοβαρά την ίδια αλήθεια που τον κίνησε. Καταρχήν, η ερώτηση δεν είναι «πόσα πρέπει να χάσω;» αλλά «πόσο πολύτιμος είναι Αυτός που με αγάπησε;».

Και εδώ φτάνουμε στην καρδιά των πάντων. Η φράση ξεκινούσε με ένα «αν»: «Αν ο Ιησούς είναι Θεός και πέθανε για μένα.» Το θεμέλιο κάθε θυσίας δεν είναι η δική μας γενναιότητα, αλλά η δική Του αγάπη που προηγήθηκε. (Ιωάννης 3:16) Πρώτα αγάπησε Εκείνος, και ως απάντηση γεννιέται η αφοσίωση. Η σειρά δεν αντιστρέφεται ποτέ.

Έτσι, αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές και νιώθεις μια λαχτάρα για κάτι πιο αληθινό από μια χλιαρή, μοιρασμένη πίστη, αυτή η λαχτάρα είναι ο ίδιος ο Θεός που σε καλεί. Δηλαδή, δεν σου ζητά να αποδείξεις την αξία σου με κατορθώματα· αντίθετα, σε καλεί να εμπιστευτείς την αξία Εκείνου. Επομένως, αν θες να μελετήσεις σε βάθος τι σημαίνει να ακολουθείς τον Χριστό, μπορείς να ξεκινήσεις από το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος. Σε ένα τέτοιο πρόσωπο, πράγματι, καμία θυσία πολύ μεγάλη δεν υπάρχει.