«Με πίστη ο Μωυσής, όταν μεγάλωσε, αρνήθηκε να ονομάζεται γιος της θυγατέρας του Φαραώ,»
Εβραίους 11:24
Υπάρχει μια εικόνα που μας ξενίζει: ένας πρίγκιπας της Αιγύπτου, μορφωμένος, με θρόνο μπροστά του, να γυρίζει την πλάτη σε όλα αυτά και να διαλέγει την ντροπή του Χριστού. Ο Μωυσής δεν ήταν ένας απελπισμένος που δεν είχε τίποτα να χάσει. Ήταν ακριβώς το αντίθετο. Είχε τα πάντα, και όμως τα άφησε.
Πολλοί φαντάζονται πως το ευαγγέλιο απευθύνεται μόνο σε ανθρώπους τσακισμένους, σε εκείνους που η ζωή τους ναυάγησε. Ωστόσο ο Μωυσής μας δείχνει κάτι πιο ανησυχητικό και πιο όμορφο μαζί. Δηλαδή ότι ακόμη και ο ηθικός, ο καλλιεργημένος, ο καθωσπρέπει άνθρωπος καλείται να μετρήσει το κόστος της μαθητείας. Πράγματι, κανείς δεν εξαιρείται από αυτή την απόφαση.
Σε αυτό το άρθρο θα δούμε γιατί η πιο ακριβή επιλογή της ζωής είναι τελικά η πιο πλούσια, και πώς μια απόφαση που μοιάζει με χάσιμο αποδεικνύεται το πιο σοφό κέρδος αιωνιότητας.
Ένας άνθρωπος που είχε τα πάντα να χάσει
Ας ξεκινήσουμε από το ποιος ήταν ο Μωυσής πριν την απόφασή του. Δεν ήταν φτωχός σκλάβος. Ήταν γιος της θυγατέρας του Φαραώ, μεγαλωμένος μέσα στην αυλή, εκπαιδευμένος σε όλη τη σοφία των Αιγυπτίων, πιθανότατα ο επόμενος διεκδικητής του θρόνου. Είχε όνομα, επιρροή, παιδεία και χρήμα. Με άλλα λόγια, είχε ακριβώς εκείνα που ο κόσμος ονομάζει επιτυχία.
Αρχικά μάλιστα φαίνεται πως δοκίμασε τον συμβιβασμό. Επί σαράντα χρόνια έμεινε στην αυλή, ίσως ελπίζοντας πως μπορούσε να κρατήσει και τη θέση του και τη συνείδησή του. Πράγματι, πολλοί σήμερα κάνουν το ίδιο. Δηλαδή θέλουν να υπηρετούν τον Θεό χωρίς να χάσουν τίποτα από τους θησαυρούς της Αιγύπτου τους. Όμως έρχεται μια στιγμή που το διπλό παιχνίδι δεν κρατάει άλλο.
Συνεπώς, όταν ωρίμασε, έκανε αυτό που λίγοι ισχυροί κάνουν: αρνήθηκε. (Εβραίους 11:24) Η άρνηση αυτή δεν ήταν επιπολαιότητα νεαρού. Ήταν η συνειδητή πράξη ενός ώριμου ανθρώπου που είχε ζυγίσει τα πάντα και διάλεξε.
Το κόστος της μαθητείας για τον καθωσπρέπει άνθρωπο
Εδώ χτυπάει μια λανθασμένη ιδέα που κουβαλάμε συχνά. Νομίζουμε πως όσο πιο ηθικοί και τακτοποιημένοι είμαστε, τόσο λιγότερο μας στοιχίζει να ακολουθήσουμε τον Χριστό. Στην πραγματικότητα ισχύει το αντίθετο. Ο άνθρωπος που δεν έχει τίποτα συχνά παραδίνεται πιο εύκολα, ενώ εκείνος που έχει χτίσει μια αξιοσέβαστη ζωή έχει περισσότερα να αφήσει στα σκαλιά.
Ο Μωυσής δεν διάλεξε ανάμεσα στην αμαρτία και την αρετή. Αντίθετα, διάλεξε ανάμεσα σε μια άνετη, καθωσπρέπει ζωή και σε μια ζωή κακουχίας μαζί με έναν περιφρονημένο λαό. (Εβραίους 11:25) Πράγματι, το κείμενο δεν λέει πως απέρριψε κάτι αμαρτωλό προφανές. Δηλαδή προτίμησε να κακοπαθήσει παρά να απολαύσει την πρόσκαιρη ηδονή της θέσης του.
Επομένως το κόστος της μαθητείας δεν είναι μόνο για τους χονδροειδείς αμαρτωλούς. Είναι εξίσου, ίσως και περισσότερο, για τον μορφωμένο, τον επιτυχημένο, τον κοινωνικά αποδεκτό. Δηλαδή για ανθρώπους σαν εμάς, που φοβόμαστε πιο πολύ τη χαμένη υπόληψη παρά τη χαμένη ψυχή. Παρόλα αυτά, ο φόβος αυτός είναι ακριβώς ο τόπος όπου ο Χριστός μας καλεί να αναμετρηθούμε.
Γιατί η ντροπή του Χριστού είναι πλούτος
Φτάνουμε τώρα στην καρδιά της απόφασης. Το κείμενο λέει κάτι παράδοξο: ότι ο Μωυσής θεώρησε την ντροπή του Χριστού μεγαλύτερο πλούτο από τους θησαυρούς της Αιγύπτου. (Εβραίους 11:26) Πώς γίνεται μια ντροπή να είναι πλούτος; Γίνεται, όταν αυτός που σε ντροπιάζει μαζί του είναι ο ίδιος ο θησαυρός.
Ο απόστολος Παύλος έκανε ακριβώς τον ίδιο λογαριασμό αιώνες αργότερα. Όλα όσα ήταν κέρδος για εκείνον, θέση, καταγωγή, θρησκευτικό κύρος, τα μέτρησε ζημία για χάρη του Χριστού. (Φιλιππησίους 3:7) Ωστόσο αυτό δεν είναι θεολογία της θλίψης. Αντίθετα, είναι ο πιο έξυπνος υπολογισμός που έγινε ποτέ. Δηλαδή δίνεις κάτι που σαπίζει για να κρατήσεις κάποιον που μένει αιώνια.
Ωστόσο ας είμαστε ειλικρινείς. Η ντροπή του Χριστού πονάει στιγμιαία. Πονάει όταν σε κοροϊδεύουν, όταν χάνεις παρέες, όταν μια πόρτα κλείνει επειδή στάθηκες με το ευαγγέλιο. Αλλά ο πόνος αυτός δεν είναι τιμωρία ούτε αποτυχία. Είναι το σημάδι ότι ανήκεις σε Εκείνον που πρώτος υπέμεινε την ντροπή για χάρη σου, χωρίς ίχνος ενοχής δικής σου να σε βαραίνει.
Βλέπει την ανταμοιβή: η ματιά που αλλάζει τα πάντα
Υπάρχει μια μικρή φράση που εξηγεί όλη την απόφαση του Μωυσή. Το κείμενο σημειώνει ότι απέβλεπε στην ανταμοιβή. Δηλαδή κάποιος βλέπει την ανταμοιβή που δεν φαίνεται ακόμη, και αυτή η ματιά αλλάζει κάθε υπολογισμό. Όποιος έχει το βλέμμα του καρφωμένο μόνο στο τώρα, ποτέ δεν θα αφήσει τους θησαυρούς της Αιγύπτου.
Ο Παύλος το διατυπώνει αλλιώς αλλά εννοεί το ίδιο: δεν κοιτάμε τα βλεπόμενα αλλά τα αόρατα, γιατί τα ορατά είναι πρόσκαιρα ενώ τα αόρατα αιώνια. (Β΄ Κορινθίους 4:18) Αυτή είναι η αριθμητική της πίστης. Συνεπώς, ό,τι μετράει ο κόσμος ως απώλεια, ο πιστός το βλέπει ως κατάθεση σε έναν λογαριασμό που δεν χρεοκοπεί ποτέ.
Πρόσεξε όμως κάτι λεπτό: ο Μωυσής δεν κινήθηκε από ενοχή ούτε από την πίεση να αποδείξει την αξία του. Κινήθηκε από ελπίδα. Η πίστη δεν είναι αγωνία επιδόσεων, αλλά εμπιστοσύνη σε μια ανταμοιβή που ο Θεός υποσχέθηκε και δεν αθετεί. Για παράδειγμα, ένας γεωργός σπέρνει χωρίς να βλέπει ακόμη τον καρπό, επειδή ξέρει ποιανού είναι ο αγρός.
Η πρόσκληση να σηκώσεις την ντροπή του Χριστού
Ίσως διαβάζεις αυτές τις γραμμές και αναγνωρίζεις τον εαυτό σου στον νεαρό Μωυσή που δίσταζε. Έχεις τη θέση σου, την υπόληψή σου, τους θησαυρούς της Αιγύπτου σου, και ο φόβος του τι θα πει ο κόσμος σε κρατά πίσω. Το ευαγγέλιο δεν σε ντροπιάζει γι' αυτό. Σε καλεί με τρυφερότητα να ζυγίσεις ξανά τι αξίζει στ' αλήθεια.
Η Γραφή μάς προσκαλεί να βγούμε προς τον Χριστό έξω από το στρατόπεδο, σηκώνοντας τον ονειδισμό Του. (Εβραίους 13:13) Δηλαδή να μην ντρεπόμαστε να σταθούμε μαζί Του εκεί όπου ο κόσμος Τον περιφρονεί. Δεν πας μόνος σε αυτό το έξω. Πας προς Εκείνον, και Εκείνος είναι ήδη εκεί, με ανοιχτή αγκαλιά.
Τελικά η ντροπή του Χριστού δεν είναι το τέλος της ιστορίας αλλά η αρχή της. Αν θέλεις να εμβαθύνεις στο πώς η πίστη μετρά το κόστος και διαλέγει τον Χριστό, μπορείς να μελετήσεις περισσότερο μέσα από το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος, όπου ανοίγει η Γραφή με σεβασμό και χαρά. Διάλεξε σήμερα την πιο ακριβή και συνάμα την πιο πλούσια επιλογή της ζωής σου.
Βασικά σημεία
- 01Ο Μωυσής δεν ήταν απελπισμένος που δεν είχε τίποτα να χάσει. Είχε θρόνο, παιδεία και πλούτο, και τα άφησε με πίστη.
- 02Το κόστος της μαθητείας αφορά εξίσου τον ηθικό και μορφωμένο άνθρωπο. Συχνά μάλιστα του στοιχίζει περισσότερο, γιατί έχει περισσότερα να αφήσει.
- 03Η ντροπή του Χριστού γίνεται πλούτος, επειδή αυτός με τον οποίο ντροπιάζεσαι είναι ο ίδιος ο αιώνιος θησαυρός.
- 04Όποιος βλέπει την ανταμοιβή κινείται από ελπίδα, όχι από ενοχή. Δίνει το πρόσκαιρο για να κρατήσει το αιώνιο.
- 05Η πρόσκληση δεν είναι ενοχική πίεση αλλά τρυφερή κλήση: βγες προς τον Χριστό έξω από το στρατόπεδο και δεν θα είσαι μόνος.