Η διπλή ζωή του πιστού: γιατί δεν αντέχεις να υπηρετείς και τον Θεό και τον Φαραώ

I.Η διπλή ζωή του πιστού: δύο κύριοι που δεν συμφωνούν

Ο Κύριος Ιησούς το είπε με λόγια που δεν αφήνουν περιθώριο παρερμηνείας (Ματθαίος 6:24). Δεν είπε ότι είναι δύσκολο να υπηρετείς δύο κυρίους· είπε ότι είναι αδύνατο. Η καρδιά δεν έχει δύο θρόνους. Όταν νομίζουμε ότι ισορροπούμε ανάμεσα στον Θεό και τον κόσμο, στην πραγματικότητα έχουμε ήδη δώσει την πρώτη θέση στον έναν και κρατάμε τον άλλον για παρηγοριά.

Αυτή η αυταπάτη της ισορροπίας είναι το πιο επικίνδυνο σημείο. Αρχικά, η διπλή ζωή φαίνεται διαχειρίσιμη: λίγη πίστη την Κυριακή, λίγος κόσμος την υπόλοιπη εβδομάδα. Ωστόσο, ο Λόγος μάς δείχνει ότι η ψυχή κουράζεται να τραβιέται διαρκώς. Επιπλέον, αυτό που μοιάζει με σύνεση είναι, στην ουσία, μια αργή διάσπαση του εσωτερικού ανθρώπου. Συνεπώς, ο συμβιβασμός δεν φέρνει ποτέ την ειρήνη που υπόσχεται.

Ο απόστολος Ιάκωβος ονομάζει αυτή την κατάσταση με μια λέξη που πονάει: «δίγνωμοι» (Ιακώβου 4:8). Δηλαδή, άνθρωποι με δύο γνώμες, δύο αφεντικά, δύο καρδιές. Και όμως, η ίδια προτροπή κρύβει την ελπίδα: πλησίασε τον Θεό, και Εκείνος θα πλησιάσει εσένα. Η θεραπεία της διπλής ζωής δεν είναι περισσότερη προσπάθεια, αλλά μια καρδιά που ξαναγίνεται μία.

II.Τα σαράντα χρόνια του Μωυσή στην αυλή του Φαραώ

Ο Μωυσής δεν ήταν ένας απελπισμένος άνθρωπος που δεν είχε τίποτα να χάσει. Ήταν το αντίθετο. Είχε διδαχθεί όλη τη σοφία των Αιγυπτίων και ήταν δυνατός στα λόγια και στα έργα (Πράξεις 7:22). Είχε θέση, παιδεία, πιθανότατα και τον θρόνο μπροστά του. Για έναν τέτοιο άνθρωπο, η εγκατάλειψη όλων αυτών δεν ήταν εύκολη απόφαση μιας στιγμής.

Γι' αυτό και είναι πολύ πιθανό ότι για χρόνια προσπάθησε τον συμβιβασμό. Ίσως σκέφτηκε ότι μπορούσε να μείνει «υιός της θυγατρός του Φαραώ» και ταυτόχρονα να βοηθάει κρυφά τους αδελφούς του. Δηλαδή, ίσως πίστεψε ότι από τη θέση ισχύος θα εξυπηρετούσε καλύτερα τον λαό του Θεού παρά αν τον αρνιόταν δημόσια. Ωστόσο, είναι ένας λογισμός που επαναλαμβάνεται απατηλά σε κάθε εποχή.

Ωστόσο, ο Θεός δεν τον άφησε εκεί. Βλέπουμε το χέρι Του ακόμη και σε αυτά τα σαράντα χρόνια: η εμπειρία της αυλής τον προετοίμασε να κυβερνήσει έναν ολόκληρο λαό. Παρόλα αυτά, ήρθε η ώρα που η διπλή ζωή έπρεπε να τελειώσει. Όταν έγινε άντρας, άφησε τις παιδικές ιδέες και τις απόπειρες συμβιβασμού, και στάθηκε καθαρά στη μία πλευρά.

Αξίζει να σημειώσουμε κάτι παρήγορο: η ωριμότητα της πίστης δεν ήρθε στον Μωυσή την πρώτη μέρα. Πέρασε μέσα από έναν εσωτερικό αγώνα. Συνεπώς, αν κι εσύ νιώθεις σήμερα διχασμένος, αυτό δεν σημαίνει ότι ο Θεός σε έχει εγκαταλείψει. Σημαίνει ότι η χάρη Του εργάζεται ακόμη μέσα σου, οδηγώντας σε προς την καθαρή απόφαση.

III.Η απόφαση του Μωυσή: άρνηση κάθε συμβιβασμού

Ήρθε όμως η στιγμή που ο Μωυσής σταμάτησε να ισορροπεί. Διά πίστεως αρνήθηκε να λέγεται υιός της θυγατρός του Φαραώ (Εβραίους 11:24). Δεν ήταν μια παρόρμηση οργής· ήταν μια συνειδητή, ώριμη επιλογή. Προτίμησε να κακοπαθεί μαζί με τον λαό του Θεού παρά να απολαμβάνει για λίγο την αμαρτία (Εβραίους 11:25).

Πρόσεξε τι ζύγισε ο Μωυσής. Θεώρησε τον ονειδισμό για χάρη του Χριστού μεγαλύτερο πλούτο από τους θησαυρούς της Αιγύπτου (Εβραίους 11:26). Δηλαδή, δεν αρνήθηκε τον κόσμο επειδή ο κόσμος ήταν φτωχός, αλλά επειδή είδε κάτι πλουσιότερο. Αυτή είναι η καρδιά της απόφασης: δεν φεύγεις από κάτι μικρό· τρέχεις προς κάτι μεγαλύτερο.

Το κόστος ήταν αληθινό. Έπρεπε να αποχωριστεί φίλους, τιμές, την κοινωνία των μεγάλων και μορφωμένων. Έπρεπε να συνταχθεί με έναν λαό φτωχό, καταπιεσμένο, σκλαβωμένο και συχνά αχάριστο. Ωστόσο, ο Μωυσής δεν έκρινε τον λαό του Θεού από τα ελαττώματα μερικών, αλλά από το ότι ήταν, παρ' όλα αυτά, ο λαός του Θεού.

Εδώ φαίνεται η πραγματική φύση της πίστης. Διά πίστεως άφησε την Αίγυπτο, χωρίς να φοβηθεί τον θυμό του βασιλιά, γιατί έμεινε σταθερός σαν να έβλεπε τον αόρατο (Εβραίους 11:27). Επομένως, η άρνηση του συμβιβασμού δεν ήταν θάρρος ανθρώπινο· ήταν καρπός του να βλέπεις Εκείνον που οι άλλοι δεν βλέπουν. Όταν ο αόρατος Θεός γίνεται πιο πραγματικός από τον ορατό κόσμο, ο συμβιβασμός χάνει τη γοητεία του.

IV.Θεός ή κόσμος: το τέλος της διπλής ζωής του πιστού

Η ίδια απόφαση μπαίνει μπροστά σε κάθε γενιά. Ο Ιησούς του Ναυή την έθεσε καθαρά στον λαό: διαλέξτε σήμερα ποιον θα λατρεύετε (Ιησούς του Ναυή 24:15). Το «σήμερα» είναι σημαντικό. Η διπλή ζωή ζει πάντα στο «αύριο», στο «κάποια στιγμή», στο «όταν τακτοποιηθούν τα πράγματα». Όμως η πίστη ζει στο σήμερα.

Αιώνες αργότερα, ο προφήτης Ηλίας ρώτησε τον λαό μια ερώτηση που καίει ακόμη: «Ως πότε θα χωλαίνετε ανάμεσα σε δύο γνώμες;» (Α΄ Βασιλέων 18:21). Παρατήρησε ότι ο λαός δεν απάντησε λέξη. Η σιωπή ήταν η απάντηση. Έτσι συμβαίνει και με εμάς: συχνά δεν λέμε «όχι» στον Θεό· απλώς αναβάλλουμε το «ναι». Αντίθετα, ο Θεός μάς καλεί σε ξεκάθαρη τοποθέτηση.

Υπάρχει και μια αυστηρότερη προειδοποίηση. Στην Αποκάλυψη, ο Κύριος μιλάει για τους χλιαρούς (Αποκάλυψη 3:16). Η χλιαρότητα είναι ακριβώς η εικόνα της διπλής ζωής: ούτε κρύος ούτε ζεστός, ούτε ολότελα του κόσμου ούτε ολότελα του Θεού. Ωστόσο, αυτή η προειδοποίηση δεν δίνεται για να μας τσακίσει, αλλά για να μας ξυπνήσει σε μια ζεστή, ολόκληρη αγάπη.

Ας μην ξεχνάμε πού οδήγησε η απόφαση τον Μωυσή. Ο άνθρωπος που άφησε τον θρόνο της Αιγύπτου έγινε εκείνος που έγραψε: «Κύριε, εσύ έγινες για εμάς καταφύγιο σε κάθε γενιά» (Ψαλμοί 90:1). Δηλαδή, αυτό που έχασε στην αυλή το βρήκε πολλαπλάσιο στον ίδιο τον Θεό. Επομένως, το «Θεός ή κόσμος» δεν είναι στέρηση· είναι η ανταλλαγή ενός μικρού θησαυρού με έναν ατελείωτο.

Αν θέλεις να βαθύνεις σε αυτή τη συνεπή ζωή πίστης μέσα από τη συστηματική μελέτη της Γραφής, μπορείς να δεις τα μαθήματα του Ελληνικού Βιβλικού Σχολείου Λόγος, όπου η Αγία Γραφή διδάσκεται με σεβασμό στο κείμενο και στη ζωή. Η μελέτη δεν αντικαθιστά την απόφαση, αλλά τη στηρίζει και τη θρέφει.