«Τον καλό αγώνα αγωνίστηκα, την πορεία την τελείωσα, την πίστη τη διατήρησα.»
Β' Τιμόθεο 4:7
Υπάρχουν ζωές που μοιάζουν με μια αδιάκοπη ανηφόρα. Ο Σι Τι Στάντ, ο λαμπρός Άγγλος αθλητής που τα παράτησε όλα για τον Χριστό, έζησε ακριβώς έτσι: ενάντια σε κάθε πιθανότητα. Άρρωστος σχεδόν σε όλη την ώριμη ζωή του, αμφισβητούμενος από συμπατριώτες πιστούς, εγκαταλελειμμένος ξανά και ξανά από συνεργάτες, εκείνος δεν σταμάτησε ποτέ να προχωρά μπροστά.
Ίσως αναγνωρίζεις κάτι από τον εαυτό σου σε αυτή την εικόνα. Ίσως αυτή τη στιγμή κουβαλάς ένα σώμα που σε προδίδει, μια φήμη που λερώθηκε άδικα, ή μια μοναξιά που σε πονάει. Ωστόσο η ιστορία του Στάντ δεν είναι ένας ύμνος στη δική του δύναμη. Αντίθετα, είναι μια μαρτυρία για τη δύναμη ενός Θεού που κρατάει όρθιους τους κουρασμένους.
Σε αυτό το άρθρο θα δούμε μαζί πώς κρατάς την πορεία σου όταν όλα φαίνονται εναντίον σου. Δηλαδή θα ψηλαφίσουμε, μέσα από τη ζωή ενός πραγματικού ανθρώπου και μέσα από τον λόγο του Θεού, τι σημαίνει επιμονή στη δυσκολία που δεν στηρίζεται σε εσένα αλλά σε Εκείνον. Πραγματικά, το να ζεις ενάντια σε κάθε πιθανότητα δεν είναι ηρωισμός για λίγους εκλεκτούς, αλλά πρόσκληση για κάθε πιστό που νιώθει πως κάθε πιθανότητα έχει στραφεί εναντίον του.
Ποιος ήταν ο Σι Τι Στάντ και γιατί η ζωή του μετράει
Ο Τσαρλς Τόμας Στάντ γεννήθηκε το 1860 σε μια πλούσια αγγλική οικογένεια και έγινε ένα διεθνώς γνωστό είδωλο του κρίκετ. Είχε μπροστά του τα πάντα: φήμη, περιουσία, μια λαμπρή αθλητική καριέρα. Όταν όμως συνάντησε πραγματικά τον Χριστό ως φοιτητής στο Κέμπριτζ, όλα άλλαξαν. Παράτησε τη δόξα για να πάει ιεραπόστολος στην Κίνα, και αργότερα χάρισε ολόκληρη την πατρική κληρονομιά για να ζήσει εμπιστευόμενος μόνο τον Θεό.
Αυτό που κάνει τη ζωή του τόσο επίκαιρη δεν είναι ότι ήταν υπεράνθρωπος. Αντίθετα, ήταν ένας άνθρωπος σαν εμάς, με κόπους, αρρώστιες, οικογενειακές εντάσεις και συγκρούσεις με συνεργάτες. Πραγματικά, αυτή η ειλικρίνεια είναι που μας μιλάει: βλέπουμε κάποιον που πάλεψε ενάντια σε κάθε πιθανότητα και δεν λύγισε, όχι επειδή ήταν σιδερένιος, αλλά επειδή κρατήθηκε από Εκείνον που δεν λυγίζει ποτέ. Ωστόσο, κάθε φορά που η λογική έλεγε πως δεν υπάρχει πιθανότητα να συνεχίσει ενάντια στα εμπόδια, εκείνος επέλεγε να πιστέψει.
Στο τέλος της ζωής του, ο απόστολος Παύλος έγραψε λόγια που ο Στάντ έκανε δικά του. (Β' Τιμόθεο 4:7) Δεν ήταν λόγια ενός ανθρώπου που νίκησε χωρίς τραύματα. Ήταν λόγια ενός ανθρώπου που, παρ' όλα τα τραύματα, έφτασε ως το τέλος της πορείας του κρατώντας την πίστη. Επομένως η ζωή του Στάντ γίνεται για εμάς ένα ζωντανό σχόλιο πάνω σε αυτό το εδάφιο.
Όταν το σώμα προδίδει: πίστη ενάντια σε κάθε πιθανότητα της αρρώστιας
Η αρρώστια σημάδεψε τον Στάντ από νωρίς. Στην Κίνα αρρώστησε βαριά με τυφοειδή πυρετό, και ακολούθησαν πλευρίτιδα και πνευμονία. Έμεινε επί εβδομάδες ετοιμοθάνατος. Αργότερα, κοντά στα πενήντα του και με κλονισμένη υγεία, ο Θεός τον κάλεσε στο πιο σκληρό έργο της ζωής του: ιεραπόστολος πρωτοπόρος στην καρδιά της Αφρικής, εκεί όπου ο πυρετός θέριζε.
Πώς προχωράς όταν το ίδιο σου το σώμα σε προδίδει; Ο Παύλος δίνει μια απάντηση που δεν αρνείται τον πόνο, αλλά τον τοποθετεί σε σωστή προοπτική. (Β' Κορινθίους 4:16) Δηλαδή υπάρχει κάτι μέσα μας που η αρρώστια δεν μπορεί να αγγίξει: ο εσωτερικός άνθρωπος που ο Θεός ανανεώνει κάθε μέρα. Ο Στάντ το έζησε αυτό κυριολεκτικά, γράφοντας και κηρύσσοντας ακόμη και από το κρεβάτι του πόνου.
Η Γραφή δεν μας υπόσχεται ότι θα είμαστε άτρωτοι. Αντίθετα, υπόσχεται ότι ο πόνος δεν θα έχει την τελευταία λέξη. (Β' Κορινθίους 4:8) Πραγματικά, η αρρώστια μπορεί να μας πιέζει, αλλά δεν μας στενοχωρεί ως τα έσχατα. Μπορεί να μας ρίχνει, αλλά δεν μας αφανίζει. Αυτή η διπλή αλήθεια κράτησε όρθιο τον Στάντ ενάντια σε κάθε πιθανότητα που η ιατρική της εποχής του έδινε. Πραγματικά, κάθε ανθρώπινη πιθανότητα έλεγε πως αυτός ο άρρωστος άντρας έπρεπε να σταματήσει, όμως ο Θεός είχε άλλη πορεία.
Αν σήμερα κουβαλάς ένα σώμα που πονάει, η ελπίδα σου δεν είναι η ψεύτικη υπόσχεση ότι όλα θα γίνουν εύκολα. Είναι ότι ο Θεός μένει πιστός μέσα στην αδυναμία σου. Επομένως η αρρώστια δεν είναι απόδειξη ότι ο Θεός σε εγκατέλειψε. Συχνά είναι ακριβώς ο τόπος όπου η δύναμή Του φανερώνεται πιο καθαρά.
Όταν όλα πάνε κόντρα: αντιμετωπίζοντας την κριτική και την αμφισβήτηση
Ο Στάντ δεν πολεμήθηκε μόνο από τον κόσμο. Πολλές φορές οι σκληρότερες αμφισβητήσεις ήρθαν από μέσα, από συμπατριώτες πιστούς που θεωρούσαν υπερβολικό τον ριζοσπαστισμό του. Τον κατηγόρησαν για ακρότητες, αμφισβήτησαν τις μεθόδους του, σχολίασαν τις αποφάσεις του. Πραγματικά, λίγα πράγματα πληγώνουν περισσότερο από την κριτική εκείνων που υποτίθεται ότι είναι μαζί σου.
Όταν όλα πάνε κόντρα και ακόμη και οι δικοί σου σε αμφισβητούν, πού στηρίζεσαι; Ο Παύλος θέτει μια ερώτηση που γκρεμίζει τον φόβο των ανθρώπων. (Ρωμαίους 8:31) Δηλαδή, αν ο Θεός στέκεται με το μέρος μας, ποιανού η γνώμη μπορεί τελικά να μας καταδικάσει; Η κριτική των ανθρώπων είναι αληθινή και πονάει, ωστόσο δεν είναι η τελική ετυμηγορία για τη ζωή μας.
Αυτό δεν σημαίνει ότι αγνοούμε κάθε σχόλιο με αλαζονεία. Ο Στάντ είχε τα ελαττώματά του, και η Γραφή μάς καλεί σε ταπείνωση και αυτοεξέταση. Όμως υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να μαθαίνεις από τη δίκαιη κριτική και στο να παραλύεις από τον φόβο της γνώμης των άλλων. (Β' Τιμόθεο 1:7) Πραγματικά, ο Θεός δεν μας έδωσε πνεύμα δειλίας, αλλά πνεύμα δύναμης, αγάπης και σωφροσύνης.
Αν σήμερα σε βαραίνει η κατακραυγή ή η παρεξήγηση, θυμήσου: η ταυτότητά σου δεν κρέμεται από το χειροκρότημα κανενός. Επομένως μπορείς να ακούς ταπεινά, να διορθώνεσαι όπου χρειάζεται, και ταυτόχρονα να προχωράς ενάντια σε κάθε πιθανότητα, στηριγμένος όχι στην έγκριση των ανθρώπων αλλά στην έγκριση του Θεού.
Όταν σε εγκαταλείπουν: πίστη ενάντια σε κάθε πιθανότητα της μοναξιάς
Ίσως ο βαρύτερος πόνος του Στάντ ήταν η εγκατάλειψη. Συνεργάτες έφυγαν, σχέδια κατέρρευσαν, σύντροφοι στον αγώνα γύρισαν πίσω στην πατρίδα αφήνοντάς τον μόνο σε ξένη γη. Σε μια στιγμή έγραψε ότι έμεινε ολομόναχος, με μια θλίψη που δύσκολα περιγράφεται. Πραγματικά, η μοναξιά εκείνου που μένει πιστός όταν οι άλλοι αποχωρούν είναι από τις πιο σιωπηλές δοκιμασίες.
Η Γραφή δεν κρύβει αυτόν τον πόνο. Αντίθετα, τον ονομάζει. Ωστόσο, μέσα στην ίδια αναπνοή, δίνει και την παρηγοριά. (Β' Κορινθίους 4:9) Δηλαδή μπορεί να μας καταδιώκουν, αλλά ο Θεός δεν μας εγκαταλείπει. Μπορεί να μας ρίχνουν κάτω, αλλά δεν χανόμαστε. Αυτή ήταν η πέτρα πάνω στην οποία στάθηκε ο Στάντ όταν τα ανθρώπινα στηρίγματα έφυγαν ένα ένα.
Η υπόσχεση του Θεού στον Ιησού του Ναυή ισχύει και για κάθε εγκαταλελειμμένο σήμερα. (Ιησούς του Ναυή 1:9) Πραγματικά, η εντολή «ίσχυε και να έχεις θάρρος» δεν στηρίζεται στη δική μας αντοχή, αλλά στην παρουσία Εκείνου που υπόσχεται να είναι μαζί μας όπου κι αν πάμε. Επομένως ακόμη και η πιο πικρή μοναξιά δεν είναι ποτέ απόλυτη για όποιον ανήκει στον Χριστό.
Αν αυτή τη στιγμή νιώθεις ότι έμεινες μόνος σε μια μάχη που νόμιζες πως θα δίνατε μαζί, άκουσε αυτή την αλήθεια: ο Θεός δεν φεύγει όταν φεύγουν οι άνθρωποι. Επομένως η επιμονή στη δυσκολία της μοναξιάς δεν είναι ηρωισμός. Είναι εμπιστοσύνη σε Έναν που υποσχέθηκε ότι ποτέ δεν θα σε αφήσει.
Πώς κρατάς την πορεία σου: να μην τα παρατάς όταν όλα είναι εναντίον σου
Τι μας διδάσκει τελικά αυτή η ζωή για τη δική μας; Πρώτον, ότι η αντοχή δεν είναι θέμα χαρακτήρα αλλά πηγής. Ο Στάντ δεν κράτησε επειδή ήταν δυνατός, αλλά επειδή αντλούσε από μια δύναμη πέρα από την ίδια του. (Φιλιππησίους 4:13) Πραγματικά, το «τα πάντα μπορώ» δεν είναι αυτοπεποίθηση, αλλά εξάρτηση από τον Χριστό που μας ενδυναμώνει.
Δεύτερον, η Γραφή μας καλεί να μην τα παρατάμε, με την υπόσχεση ότι ο κόπος μας δεν είναι μάταιος. (Γαλάτες 6:9) Δηλαδή υπάρχει θερισμός μπροστά, αρκεί να μην αποκάμουμε. Ο Στάντ δεν είδε όλους τους καρπούς όσο ζούσε, ωστόσο σήμερα γνωρίζουμε ότι το έργο που ξεκίνησε άγγιξε αμέτρητες ζωές. Επομένως η επιμονή στη δυσκολία σπέρνει σπόρους που συχνά θερίζουν άλλοι.
Τρίτον, η αντοχή μας έχει ορίζοντα. Δεν τρέχουμε χωρίς σκοπό, ούτε μόνοι. (Εβραίους 12:1) Πραγματικά, τρέχουμε με υπομονή τον αγώνα που έχει τεθεί μπροστά μας, περιτριγυρισμένοι από ένα τόσο μεγάλο σύννεφο μαρτύρων. Ο Στάντ είναι σήμερα ένας από αυτούς τους μάρτυρες, ένας από εκείνους που μας ενθαρρύνουν να συνεχίσουμε.
Αν θέλεις να εμβαθύνεις σε τέτοιες ιστορίες πίστης και στη μελέτη της Γραφής, μπορείς να γνωρίσεις το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος, που προσφέρει συστηματική βιβλική εκπαίδευση στα ελληνικά. Όμως η ουσία παραμένει απλή: δεν κρατάς την πορεία σου με τα δικά σου δόντια. Την κρατάς γιατί ο Θεός κρατάει εσένα, ενάντια σε κάθε πιθανότητα. Όποια κι αν είναι η αρρώστια, η κριτική ή η μοναξιά που λέει πως δεν υπάρχει πιθανότητα να συνεχίσεις, ο πιστός Θεός γράφει διαφορετικό τέλος.
Βασικά σημεία
- 01Η ζωή του Σι Τι Στάντ δείχνει ότι η πίστη που νικά αρρώστια, κριτική κι εγκατάλειψη δεν στηρίζεται στη δική μας δύναμη, αλλά στον Θεό που κρατάει όρθιους τους κουρασμένους.
- 02Η αρρώστια πιέζει τον εξωτερικό άνθρωπο, ωστόσο ο εσωτερικός ανανεώνεται κάθε μέρα. Επομένως ο πόνος δεν είναι απόδειξη εγκατάλειψης από τον Θεό.
- 03Η κριτική των ανθρώπων πονάει, αλλά δεν είναι η τελική ετυμηγορία. Αν ο Θεός είναι μαζί μας, μπορούμε να ακούμε ταπεινά και να προχωράμε χωρίς δειλία.
- 04Όταν οι άνθρωποι μάς εγκαταλείπουν, ο Θεός δεν φεύγει. Δηλαδή η επιμονή στη δυσκολία είναι στην ουσία εμπιστοσύνη σε Εκείνον που υποσχέθηκε να είναι πάντα μαζί μας.
- 05Να μην τα παρατάς: ο κόπος σου δεν είναι μάταιος. Θα θερίσεις στον καιρό του, αρκεί να μην αποκάμεις, τρέχοντας τον αγώνα με υπομονή.