«Και άκουσα τη φωνή του Κυρίου να λέει: «Ποιον να στείλω, και ποιος θα πάει για χάρη μας;» Τότε είπα: «Εδώ είμαι εγώ· στείλε εμένα.»»
Ησαΐας 6:8
Λένε πως «η ζωή αρχίζει στα σαράντα». Για τον Σι Τι Στάντ, όμως, στα πενήντα μόλις ξεκινούσε το πιο σημαντικό κεφάλαιο. Το 1908, σχεδόν πενήντα χρονών, άρρωστος από άσθμα και επαναλαμβανόμενους πυρετούς ελονοσίας, διάβασε στο Λίβερπουλ μια αφίσα που έγραφε: «Οι κανίβαλοι χρειάζονται ιεραποστόλους». Εκείνη η πρόσκληση άναψε φωτιά σε μια καρδιά που νόμιζε ότι ο καλύτερος καιρός της είχε ήδη περάσει.
Οι γιατροί ήταν κατηγορηματικοί: αυτός ο άνθρωπος δεν μπορεί να πάει πουθενά, καλύτερα να μείνει σπίτι. Επιπλέον, η μητέρα του έκλαιγε, η γυναίκα του Πρισίλα θρηνούσε, και η επιτροπή απέσυρε τη χρηματοδότηση. Ωστόσο, στα πενήντα μόλις ξεκινούσε ο Στάντ για την καρδιά της Αφρικής, αψηφώντας κάθε λογική πιθανότητα. Πράγματι, η ιστορία του μας ταρακουνά γιατί απαντά σε ένα φόβο που όλοι κουβαλάμε: μήπως είναι πια αργά για μένα;
Το μήνυμα της Γραφής είναι ξεκάθαρο και παρηγορητικό. Δηλαδή, ο Θεός δεν συνταξιοδοτεί τους δικούς Του. Αντίθετα με τη λογική του κόσμου, δεν κοιτάζει το πιστοποιητικό υγείας ούτε την ταυτότητα. Έτσι, όταν στα πενήντα μόλις ξεκινούσε η μεγάλη αποστολή του Στάντ, εκείνος απλώς ανακάλυψε αυτό που η Βίβλος διακηρύσσει από την αρχή: το κάλεσμα του Θεού δεν έχει ηλικία λήξης.
Στα πενήντα μόλις ξεκινούσε: όταν ο Θεός καλεί στη μέση ηλικία
Πρώτα απ' όλα, ας δούμε τι ακριβώς συνέβη. Ο Στάντ είχε ήδη ζήσει μια ολόκληρη ζωή πίστης. Είχε χαρίσει το θηρίο μιας περιουσίας, είχε υπηρετήσει ως ιεραπόστολος στην Κίνα, είχε επιστρέψει με κλονισμένη υγεία. Πολλοί στη θέση του θα θεωρούσαν την αποστολή τους ολοκληρωμένη. Ωστόσο, στα πενήντα μόλις ξεκινούσε το έργο που ο ίδιος ονόμασε «η πραγματική αποστολή της ζωής μου».
Όταν άκουσε τον Θεό να ρωτά «γιατί δεν πηγαίνεις εσύ;», η πρώτη του σκέψη ήταν ανθρώπινη: «Είναι αργά για μένα. Είμαι άρρωστος, και οι γιατροί δεν θα το επιτρέψουν.» Ωστόσο, αμέσως ήρθε η απάντηση μέσα του: «Εγώ είμαι ο Θεός που σε θεραπεύω. Μπορείς να μου εμπιστευτείς; Θα έρθω μαζί σου.»
Δηλαδή, το ζήτημα δεν ήταν ποτέ η ικανότητα του Στάντ. Ήταν η εμπιστοσύνη του στον Θεό που καλεί. Η Γραφή μάς δείχνει το ίδιο μοτίβο ξανά και ξανά: ο Θεός ψάχνει για διαθέσιμες καρδιές, όχι για τέλεια βιογραφικά. Όταν ο προφήτης Ησαΐας άκουσε τη φωνή του Κυρίου, δεν ζήτησε εγγυήσεις. Πρόσφερε απλώς τον εαυτό του. (Ησαΐας 6:8)
Η κλήση παρά την αρρώστια: όταν το σώμα λέει «όχι»
Ας μην ωραιοποιήσουμε την κατάσταση. Πράγματι, ο Στάντ δεν ήταν ένας υγιής πενηντάρης με περίσσευμα δυνάμεων. Αντίθετα, έπασχε από χρόνιο άσθμα και πυρετούς ελονοσίας που τον κατέκλιναν. Όταν λοιπόν η επιτροπή υποστήριξης έθεσε ως μόνη προϋπόθεση μια ιατρική εξέταση, η ετυμηγορία ήταν αναμενόμενη: ακατάλληλος για τους τροπικούς. Συνεπώς, η χρηματοδότηση αποσύρθηκε.
Εδώ βρίσκεται η καρδιά του μαθήματος. Η κλήση παρά την αρρώστια δεν σημαίνει ότι αρνούμαστε την πραγματικότητα της αδυναμίας μας. Σημαίνει ότι αφήνουμε τη δύναμη του Θεού να φανερωθεί ακριβώς μέσα από αυτήν. Ο απόστολος Παύλος, που κι αυτός κουβαλούσε ένα «αγκάθι στη σάρκα», έμαθε την ίδια αλήθεια στην πιο σκληρή της μορφή. (Β΄ Κορινθίους 12:9)
Ο Στάντ δεν αρνήθηκε ποτέ ότι ήταν ασθενικός. Αντίθετα, η ίδια του η αδυναμία έγινε το πιο δυνατό του κήρυγμα. Επιπλέον, ο Θεός τού υποσχέθηκε ότι θα είναι μαζί του και θα τον στηρίζει. Νέοι και υγιείς που τον άκουγαν ντρέπονταν: ένας μεσήλικας, σωματικά τσακισμένος αλλά ολοκληρωτικά παραδομένος στον Θεό, τους μιλούσε χωρίς λόγια. Η αδυναμία του φώναζε πιο δυνατά από κάθε επιχείρημα. (Ησαΐας 41:10)
Ποτέ πολύ μεγάλος για τον Θεό: η τόλμη στα γεράματα
Η κουλτούρα μας λατρεύει τη νεότητα και τρέμει τα γηρατειά. Η Γραφή, ωστόσο, λέει κάτι εντελώς διαφορετικό. Δηλαδή, δεν είσαι ποτέ πολύ μεγάλος για το κάλεσμα του Θεού. Για παράδειγμα, ο Αβραάμ ξεκίνησε για την Επαγγελία γέρος, ενώ ο Μωυσής οδήγησε έναν λαό όντας ογδόντα χρονών. Επομένως, η τόλμη στα γεράματα δεν είναι εξαίρεση στη Βίβλο· είναι κανόνας.
Σκέψου τον Χάλεβ. Στα ογδόντα πέντε του χρόνια δεν ζήτησε μια ήσυχη γωνιά για να ξεκουραστεί. Ζήτησε το βουνό με τους γίγαντες, γιατί ένιωθε την ίδια δύναμη όπως και σαράντα πέντε χρόνια πριν. (Ιησούς του Ναυή 14:11) Αυτό ακριβώς το πνεύμα είχε και ο Στάντ. Επιπλέον, ο ψαλμωδός μάς υπόσχεται ότι οι δίκαιοι «καρποφορούν ακόμα και στα βαθιά γεράματα». (Ψαλμοί 92:14)
Συνεπώς, τα γηρατειά δεν είναι το τέλος της χρησιμότητάς μας στα μάτια του Θεού. Μπορεί να είναι η αρχή του πιο γόνιμου κεφαλαίου. Όταν στα πενήντα μόλις ξεκινούσε ο Στάντ, δεν ήταν ένας αφελής που αγνοούσε τα χρόνια του. Ήταν ένας άνθρωπος που ήξερε πως η ηλικία μετράει διαφορετικά στη βασιλεία του Θεού.
Όταν όλοι λένε «μη φύγεις»: η αντίσταση από τους δικούς μας
Η αρρώστια δεν ήταν το μόνο εμπόδιο. Ίσως πιο οδυνηρή ήταν η αντίσταση εκείνων που αγαπούσε. Η μητέρα του τον ικέτευε με δάκρυα. Η Πρισίλα, η πιστή του σύζυγος, έκλαιγε γοερά στο δωμάτιό της. Όταν το πλοίο σήκωσε άγκυρα την πρώτη φορά, ο Στάντ έπεσε με υψηλό πυρετό από ελονοσία, κι ο ίδιος είδε σε αυτό το «όχι» του Θεού για εκείνη τη στιγμή.
Ας είμαστε ειλικρινείς: εδώ η ιστορία γίνεται δύσκολη. Πράγματι, ο χωρισμός από την Πρισίλα τού κόστισε ακριβά· έγραψε ότι «τίποτα δεν μου στοίχισε ποτέ τόσο». Ωστόσο, δεν παρουσιάζουμε τον Στάντ ως τέλειο σύζυγο ή πατέρα· οι ίδιες οι κόρες του παραδέχτηκαν ότι ήταν αυστηρός και απόμακρος. Δηλαδή, η υπακοή στον Θεό δεν τον απάλλαξε από το ανθρώπινο κόστος ούτε από τα λάθη του.
Παρ' όλα αυτά, υπάρχει μια αλήθεια που δεν αλλάζει: όταν ο Θεός καλεί καθαρά, η αγάπη των δικών μας δεν πρέπει να γίνεται άγκυρα που μας κρατά μακριά από την υπακοή. Ο Στάντ άντλησε τη δύναμή του από οικείες και βαθιές πηγές. Στράφηκε στον Θεό όχι σαν αρχάριος, αλλά σαν δοκιμασμένος υπηρέτης που είχε ξαναπεράσει από τη φωτιά, θυμούμενος ότι ο Θεός δεν δίνει πνεύμα δειλίας. (Β΄ Τιμόθεο 1:7)
«Θα πάω»: η απόφαση που αψήφησε κάθε πιθανότητα
Τρεις εβδομάδες πριν την αναχώρηση, με την ιατρική απόρριψη στα χέρια και τη χρηματοδότηση να έχει εξανεμιστεί, ο Στάντ στάθηκε μπροστά στην επιτροπή. Η απάντησή του πέρασε στην ιστορία: «Κύριοι, ο Θεός μου είπε να πάω, και θα πάω. Θα ανοίξω έναν δρόμο, ακόμα κι αν ο τάφος μου γίνει μονάχα ένα σκαλοπάτι πάνω στο οποίο θα πατήσουν νεότεροι άνθρωποι.»
Αυτή η φράση συμπυκνώνει όλη τη θεολογία της ζωής του. Δηλαδή, δεν περίμενε να δει τον καρπό· αρκούσε να ανοίξει το μονοπάτι. Εξάλλου, πίσω από αυτή την τόλμη υπήρχε μια απόφαση που είχε πάρει χρόνια νωρίτερα: «Αν ο Ιησούς Χριστός είναι Θεός και πέθανε για μένα, τότε καμιά θυσία δεν μπορεί να είναι πολύ μεγάλη για να την κάνω γι' Αυτόν.»
Πράγματι, εκεί που οι περιστάσεις άλλαζαν, η εντολή του Θεού έμενε σταθερή. «Μου είπες να πάω», προσευχόταν, «αυτές οι περιστάσεις δεν άλλαξαν την εντολή Σου. Πηγαίνω.» Άντλησε τη δύναμή του από Εκείνον που ενδυναμώνει. (Φιλιππησίους 4:13) Έτσι, στα πενήντα μόλις ξεκινούσε ένα ταξίδι πίστης που θα κρατούσε ως τον θάνατό του, ιδρύοντας τελικά μια ολόκληρη ιεραποστολική κίνηση στην καρδιά της Αφρικής.
Κι αν στα πενήντα μόλις ξεκινούσες κι εσύ; Τι σημαίνει για σένα
Ίσως διαβάζεις αυτές τις γραμμές νιώθοντας ότι το τρένο σου έφυγε. Πέρασες τα πενήντα, ή τα εξήντα, ή απλώς νιώθεις πολύ κουρασμένος, πολύ άρρωστος, πολύ «τελειωμένος» για να ξεκινήσεις κάτι για τον Θεό. Ωστόσο, η ιστορία του Στάντ είναι ακριβώς για σένα. Πράγματι, δεν είσαι ποτέ πολύ μεγάλος, και ο Θεός δεν περιμένει την τέλεια υγεία σου· περιμένει τη διαθέσιμη καρδιά σου.
Αρχικά, μη μετράς τη χρησιμότητά σου με τα κριτήρια του κόσμου. Ο κόσμος υπολογίζει την αξία σε ενέργεια, αντοχή και νεανική εμφάνιση. Ο Θεός, αντίθετα, μετράει την πιστότητα. Όσοι περιμένουν τον Κύριο ανανεώνουν τη δύναμή τους, ανεξάρτητα από το πόσα κεριά έχει η τούρτα τους. (Ησαΐας 40:31)
Τέλος, μην αφήσεις την κλήση παρά την αρρώστια ή την τόλμη στα γεράματα να μείνουν απλώς ωραίες ιστορίες άλλων. Ρώτησε τον Θεό τι σου ζητά σήμερα, εκεί που βρίσκεσαι. Αν θέλεις να εμβαθύνεις στη Γραφή και να μάθεις πώς να ακούς το κάλεσμά Του, μπορείς να ξεκινήσεις μέσα από το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος, όπου η μελέτη του Λόγου γίνεται προσιτή σε κάθε ηλικία.
Βασικά σημεία
- 01Στα πενήντα μόλις ξεκινούσε για τον Σι Τι Στάντ το πιο καρποφόρο κεφάλαιο της ζωής του: η ηλικία δεν είναι ημερομηνία λήξης για το κάλεσμα του Θεού.
- 02Η κλήση παρά την αρρώστια δεν αγνοεί την αδυναμία· αφήνει τη δύναμη του Θεού να φανερωθεί τέλεια μέσα από αυτήν, όπως έμαθε και ο Παύλος.
- 03Η τόλμη στα γεράματα είναι κανόνας στη Γραφή, όχι εξαίρεση: ο Χάλεβ ζήτησε το βουνό στα ογδόντα πέντε και ο ψαλμωδός υπόσχεται καρποφορία ως τα βαθιά γεράματα.
- 04Η υπακοή στον Θεό έχει κόστος, και ο Στάντ δεν ήταν τέλειος· όμως όσοι προσμένουν τον Κύριο ανανεώνουν τη δύναμή τους ανεξαρτήτως ηλικίας.
- 05Δεν είσαι ποτέ πολύ μεγάλος: ο Θεός δεν ψάχνει τέλεια βιογραφικά ούτε πιστοποιητικά υγείας, αλλά διαθέσιμες καρδιές που λένε «εδώ είμαι, στείλε εμένα».