«Ο Κύριος ο Θεός σου, που βρίσκεται ανάμεσά σου, ο δυνατός, θα σε σώσει. Θα ευφρανθεί για σένα με χαρά, θα ησυχάσει μέσα στην αγάπη Του, θα αγαλλιάσει για σένα με τραγούδια.»
Σοφονίας 3:17
Χαίρεται ο Θεός μαζί μας στ' αλήθεια, ή μήπως κάθεται ψηλά στον ουρανό αδιάφορος για τη μικρή μας ζωή; Πολλοί από εμάς, ακόμη κι όταν προσευχόμαστε, κρυφά φανταζόμαστε έναν Θεό σοβαρό, αυστηρό, μονίμως δυσαρεστημένο, που μετράει τα λάθη μας. Ωστόσο, αυτή η εικόνα δεν είναι η εικόνα της Γραφής. Είναι ένα από τα πιο επίμονα ψέματα που έχουμε πιστέψει για Εκείνον.
Το ψέμα αυτό ακούγεται, με έναν τρόπο, ευλαβικό. Νομίζουμε πως δείχνουμε σεβασμό όταν κρατάμε τον Θεό μακριά, ψυχρό και απρόσιτο. Όμως ένας τέτοιος Θεός δεν θα μπορούσε ποτέ να μας αγαπήσει προσωπικά. Αντίθετα, ο αληθινός Θεός είναι, όπως γράφει ο Erwin Lutzer, ένας χαρούμενος Θεός, που η χαρά Του ξεχειλίζει και αγγίζει και εμάς.
Σ' αυτό το άρθρο θα δούμε γιατί ο απόμακρος Θεός που φανταζόμαστε είναι μια ψευδαίσθηση, πώς η Γραφή περιγράφει τη χαρά του Θεού για τον λαό Του, και γιατί ο Θεός πονά μαζί μας στις θλίψεις. Τελικά, θα καταλάβουμε πώς αυτή η αλήθεια αλλάζει ριζικά τον τρόπο που ζούμε.
Ο απόμακρος Θεός: γιατί το ψέμα ακούγεται τόσο πειστικό
Αρχικά, ας είμαστε ειλικρινείς για το γιατί αυτή η εικόνα μάς βολεύει. Ένας απόμακρος Θεός δεν ζητάει τίποτα από εμάς. Δηλαδή, αν Εκείνος είναι μακριά και αδιάφορος, τότε κι εμείς μπορούμε να ζήσουμε όπως θέλουμε, χωρίς να Τον έχουμε στη σκέψη μας. Έτσι, παραδόξως, ο ψυχρός Θεός είναι πιο άνετος από έναν Θεό που νοιάζεται.
Επιπλέον, πολλοί κουβαλάμε την εικόνα ενός αυστηρού πατέρα ή μιας σκληρής θρησκευτικής ανατροφής. Συνεπώς, προβάλλουμε αυτή την εμπειρία στον ουράνιο Πατέρα και υποθέτουμε ότι κι Εκείνος είναι μονίμως δυσαρεστημένος μαζί μας. Ωστόσο, αυτό είναι ένα είδωλο που φτιάξαμε μόνοι μας, όχι ο Θεός της Βίβλου.
Το πρόβλημα είναι πως ένας τέτοιος Θεός δεν μπορεί να αγαπήσει. Δηλαδή, η αγάπη χωρίς συγκίνηση, χωρίς χαρά για τον άλλον, δεν είναι αγάπη αλλά απλή ανοχή. Αντίθετα, ο προφήτης Σοφονίας περιγράφει κάτι εντελώς διαφορετικό: έναν Θεό που σκιρτά από αγαλλίαση πάνω από τον λαό Του (Σοφονίας 3:17). Πραγματικά, η εικόνα είναι σχεδόν σκανδαλώδης στην οικειότητά της.
Ένας ευτυχισμένος Θεός: η χαρά που υπήρχε πριν από τον κόσμο
Για να καταλάβουμε αν χαίρεται ο Θεός μαζί μας, πρέπει πρώτα να δούμε ότι ο Θεός είναι, από τη φύση Του, χαρούμενος. Δηλαδή, η χαρά Του δεν ξεκίνησε όταν μας δημιούργησε. Αντίθετα, υπήρχε ανέκαθεν μέσα στην ίδια την Τριάδα: ο Πατέρας ευφραινόταν αιώνια με τον Υιό. Όταν ο Ιησούς βαφτίστηκε, ο ουρανός άνοιξε και ακούστηκε η φωνή του Πατέρα να εκφράζει αυτή την αρχέγονη ευχαρίστηση (Ματθαίος 17:5).
Επιπλέον, ο Θεός χάρηκε με τη δημιουργία. Στο τέλος κάθε ημέρας κοίταζε το έργο Του, και στο τέλος είδε πως όλα ήταν "καλά λίαν" (Γένεση 1:31). Δηλαδή, το σύμπαν δεν φτιάχτηκε από ανάγκη ή έλλειψη, αλλά ως ξεχείλισμα μιας χαράς που ήδη υπήρχε. Πραγματικά, οι γαλαξίες, τα βάθη των ωκεανών και τα κρυμμένα μυστικά της φύσης είναι, με έναν τρόπο, η έκφραση της αγαλλίασης του Δημιουργού.
Συνεπώς, η χαρά δεν είναι κάτι ξένο προς τον Θεό, που Του το προσθέτουμε εμείς. Αντίθετα, είναι μέρος του χαρακτήρα Του. Επομένως, όταν λέμε ότι χαίρεται ο Θεός μαζί μας, δεν μιλάμε για μια προσωρινή διάθεση, αλλά για τη φύση ενός Θεού που ήταν πάντοτε πηγή χαράς.
Χαίρεται ο Θεός μαζί μας: ο Πατέρας που γελά για σένα
Εδώ φτάνουμε στην καρδιά του θέματος. Ένας Θεός χαρούμενος από τη φύση Του θα ήταν περίεργο να μη θέλει να μοιραστεί αυτή τη χαρά. Πραγματικά, η Γραφή μάς λέει ότι ο Θεός όχι μόνο χαίρεται, αλλά χαίρεται συγκεκριμένα για σένα. Δηλαδή, ο ίδιος προφήτης που είδαμε δεν περιγράφει έναν Θεό απλώς ικανοποιημένο, αλλά Έναν που "αγαλλιάζει με τραγούδια" πάνω από τα παιδιά Του (Σοφονίας 3:14).
Σκέψου την εικόνα. Δηλαδή, ο Θεός δεν στέκεται απλώς να μας ανεχτεί, αλλά τραγουδά από χαρά για εμάς, όπως ένας νεόνυμφος που ευφραίνεται με τη νύφη του (Ησαΐας 62:5). Ωστόσο, αυτή η εικόνα ξενίζει πολλούς, γιατί έχουμε συνηθίσει να σκεφτόμαστε τη σχέση μας με τον Θεό σαν δικαστήριο, όχι σαν γάμο. Αντίθετα, η Γραφή χρησιμοποιεί ξανά και ξανά τη γλώσσα της οικογένειας και του έρωτα.
Επιπλέον, ο Ιησούς μάς αποκάλυψε ότι ολόκληρος ο ουρανός γιορτάζει για έναν αμαρτωλό που μετανοεί (Λουκάς 15:7). Με άλλα λόγια, η μετάνοιά σου δεν προκαλεί απλώς μια ψυχρή έγκριση, αλλά πανηγύρι. Συνεπώς, όταν επιστρέφεις στον Θεό, δεν συναντάς έναν αυστηρό κριτή, αλλά έναν Πατέρα που τρέχει να σε προϋπαντήσει. Πραγματικά, εδώ διαλύεται το ψέμα του απόμακρου Θεού.
Ο Θεός πονά μαζί μας: όταν ο Πατέρας κλαίει
Όμως μήπως αυτό σημαίνει ότι ο Θεός είναι πάντοτε χαρούμενος, αδιάφορος για τον πόνο του κόσμου; Καθόλου. Δηλαδή, η αλήθεια είναι πιο βαθιά: ο ίδιος Θεός που χαίρεται, επίσης λυπάται. Πραγματικά, μέσα από τον προφήτη Ιεζεκιήλ δηλώνει καθαρά ότι δεν βρίσκει καμία ευχαρίστηση στον θάνατο ακόμη και του ασεβούς (Ιεζεκιήλ 18:32).
Επιπλέον, η Γραφή μάς λέει κάτι συγκλονιστικό για τις θλίψεις του λαού Του: σε όλες τους τις θλίψεις, θλιβόταν κι Εκείνος (Ησαΐας 63:9). Με άλλα λόγια, ο Θεός δεν παρακολουθεί τον πόνο μας από απόσταση, σαν αδιάφορος θεατής. Αντίθετα, μπαίνει μέσα στη θλίψη μαζί μας. Επομένως, ο Θεός πονά μαζί μας με τρόπο πραγματικό και προσωπικό.
Η κορύφωση αυτής της αλήθειας φαίνεται στον Ιησού. Δηλαδή, μπροστά στον τάφο του φίλου Του Λαζάρου, ο ίδιος ο Θεός που έγινε άνθρωπος δάκρυσε (Ιωάννης 11:35). Ωστόσο, ήξερε ότι σε λίγο θα τον ανάσταινε. Συνεπώς, τα δάκρυά Του δεν ήταν από αδυναμία, αλλά από αληθινή συμπόνια. Πραγματικά, ο Θεός μας δεν είναι ένα ψυχρό απόλυτο, αλλά ένας Πατέρας με "άπειρα σύνθετη συναισθηματική ζωή", που χαίρεται και κλαίει μαζί με τα παιδιά Του.
Γιατί αλλάζει τη ζωή σου το ότι χαίρεται ο Θεός μαζί μας
Όλα αυτά δεν είναι απλώς όμορφη θεολογία. Δηλαδή, αν χαίρεται ο Θεός μαζί μας, τότε αλλάζει ριζικά ο τρόπος που Τον προσεγγίζουμε. Αρχικά, παύουμε να φοβόμαστε. Δεν πλησιάζουμε έναν δυσαρεστημένο αφέντη, αλλά έναν Πατέρα που σκιρτά όταν μας βλέπει. Συνεπώς, η προσευχή γίνεται συνάντηση χαράς, όχι αγγαρεία.
Επιπλέον, αυτή η αλήθεια αλλάζει τον τρόπο που αναζητάμε την ευτυχία. Δηλαδή, όλοι κυνηγάμε τη χαρά, αλλά συχνά στα λάθος μέρη, όπως έλεγε ο Pascal. Ωστόσο, ο ίδιος ο Ιησούς, "για τη χαρά που ήταν μπροστά Του", υπέμεινε τον σταυρό (Εβραίους 12:2). Με άλλα λόγια, ακόμη κι ο Χριστός κινήθηκε από τη βαθύτερη, αιώνια χαρά. Επομένως, δεν είναι λάθος να ζητάμε χαρά. Λάθος είναι να αρκούμαστε στις φτηνές απομιμήσεις της.
Τελικά, η αληθινή και μόνιμη χαρά βρίσκεται μόνο στην παρουσία του Θεού, εκεί όπου υπάρχει "χορτασμός ευφροσύνης" (Ψαλμοί 16:11). Δηλαδή, ο Θεός μάς έπλασε με δίψα για χαρά, ακριβώς για να μας οδηγήσει σ' Εκείνον. Όπως δείχνει και η διδασκαλία του Ελληνικού Βιβλικού Σχολείου Λόγος, σχολή που μελετά σε βάθος τον χαρακτήρα του Θεού, η αλήθεια για έναν χαρούμενο Θεό δεν είναι μια λεπτομέρεια αλλά το θεμέλιο της σχέσης μας μαζί Του. Συνεπώς, σταμάτα να φτιάχνεις σάντουιτς από άμμο, όπως έλεγε ο C. S. Lewis, όταν σου προσφέρονται διακοπές δίπλα στη θάλασσα.
Βασικά σημεία
- 01Ο απόμακρος και αδιάφορος Θεός είναι ένα ψέμα που μας βολεύει, όχι η εικόνα της Γραφής. Αντίθετα, ο αληθινός Θεός είναι, από τη φύση Του, ένας χαρούμενος Θεός.
- 02Η χαρά του Θεού δεν ξεκίνησε μαζί μας. Υπήρχε αιώνια στην Τριάδα και ξεχείλισε στη δημιουργία, γι' αυτό και χαίρεται ο Θεός μαζί μας ως φυσική έκφραση του χαρακτήρα Του.
- 03Ο Θεός σκιρτά και τραγουδά για τον λαό Του, όπως ένας γαμπρός για τη νύφη, και ολόκληρος ο ουρανός γιορτάζει για έναν αμαρτωλό που μετανοεί.
- 04Ταυτόχρονα, ο Θεός πονά μαζί μας: θλίβεται στις θλίψεις μας και, στο πρόσωπο του Ιησού, δάκρυσε. Επομένως, δεν είναι ψυχρός θεατής αλλά Πατέρας που συμπάσχει.
- 05Η αλήθεια αυτή διώχνει τον φόβο και κατευθύνει τη δίψα μας για χαρά εκεί όπου βρίσκεται η αληθινή πληρότητα: στην παρουσία του ίδιου του Θεού.