«Αυτά σας τα είπα για να έχετε ειρήνη μέσα σε εμένα. Στον κόσμο θα έχετε θλίψη. Όμως να έχετε θάρρος: εγώ νίκησα τον κόσμο.»
Ιωάννης 16:33
Ναι, ο φόβος να κάνω παιδιά σ' αυτόν τον κόσμο είναι αληθινός και τον νιώθεις βαθιά. Κοιτάς γύρω σου πολέμους, κρίσεις, αβεβαιότητα, και κάτι μέσα σου ψιθυρίζει: «Πώς να φέρω ένα παιδί εδώ μέσα;». Όμως αυτή η σκέψη, όσο λογική κι αν ακούγεται, κρύβει ένα ψέμα που σε παγώνει στη θέση σου.
Το ξέρω καλά αυτό το βάρος. Δεν είσαι δειλός επειδή το σκέφτεσαι· είσαι άντρας που νοιάζεται. Ωστόσο το ψέμα δεν λέει «νοιάσου»· λέει «μην τολμήσεις, γιατί ο κόσμος είναι πολύ επικίνδυνος». Και έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, παραδίδεις την απόφαση της ζωής σου στον φόβο αντί στην πίστη.
Σε αυτό το άρθρο θα δούμε ευθέως πού πληγώνει αυτό το ψέμα, τι λέει η Γραφή για τον χαοτικό κόσμο και την πατρότητα, και γιατί τελικά αξίζει να κάνω παιδιά. Δεν θα σου πω ψεύτικα ότι όλα θα είναι εύκολα. Θα σου δείξω όμως κάτι ισχυρότερο από τον φόβο που μπορείς να δώσεις σε ένα παιδί.
Ο φόβος να κάνω παιδιά: το ψέμα όπως το ζεις
Ας το ονομάσουμε καθαρά. Καταρχήν, το ψέμα δεν εμφανίζεται ως ψέμα· αντιθέτως, εμφανίζεται ως ωριμότητα. Πραγματικά, σου λέει: «Είναι ανεύθυνο να φέρεις ένα παιδί σε έναν κόσμο τόσο άρρωστο». Έτσι, ο φόβος μεταμφιέζεται σε σύνεση, και εσύ νιώθεις σχεδόν ηθικά ανώτερος που διστάζεις.
Όμως πρόσεξε τι κρύβεται από κάτω. Η σκέψη «να φέρω παιδιά σ' αυτόν τον κόσμο;» στηρίζεται σε μια σιωπηρή προϋπόθεση: ότι η ασφάλεια είναι προϋπόθεση της ζωής. Δηλαδή, ότι κανείς δεν πρέπει να γεννηθεί αν δεν του εγγυηθούμε έναν ήρεμο κόσμο. Αλλά αν ίσχυε αυτό, δεν θα είχε γεννηθεί ποτέ κανένας, ούτε εσύ ο ίδιος.
Ο Ίδιος ο Κύριος μάς προειδοποίησε τίμια ότι σε αυτόν τον κόσμο θα συναντήσουμε θλίψη. (Ιωάννης 16:33) Συνεπώς, η αναμονή ενός ασφαλούς κόσμου δεν είναι σύνεση· είναι μια προϋπόθεση που δεν θα εκπληρωθεί ποτέ. Και όσο την κρατάς, ο φόβος έχει πάντα τελευταίο λόγο στη ζωή σου.
Πού σε πληγώνει αυτός ο φόβος στ' αλήθεια
Η αλήθεια είναι σκληρή αλλά απελευθερωτική. Πράγματι, αυτός ο φόβος σπάνια σε οδηγεί σε καθαρή απόφαση· αντιθέτως, πιο συχνά σε παγώνει σε μια ατέλειωτη αναβολή. Δηλαδή, δεν λες «όχι»· λες «όχι ακόμη», και αυτό το «ακόμη» τρώει σιγά σιγά τα χρόνια σου. Επιπλέον, σε κρατάει με το πόδι στο φρένο σε κάθε σχέση, σε κάθε δέσμευση.
Σκέψου τι σου στερεί αυτή η στάση. Αρχικά, σου στερεί τη χαρά να δώσεις ζωή, να δεις τον εαυτό σου να συνεχίζεται σε ένα άλλο πρόσωπο. Έπειτα, σου στερεί την ωρίμανση που φέρνει η πατρότητα, που σε βγάζει με το ζόρι από τον εγωκεντρισμό σου. Με άλλα λόγια, αφήνοντας τον φόβο να κρίνει αν θα κάνω παιδιά, αποφεύγεις μαζί με τον κίνδυνο και τη μεγαλύτερη ευλογία.
Υπάρχει κι ένα βαθύτερο τραύμα εδώ. Όταν αφήνεις τον φόβο να αποφασίζει, δηλώνεις πρακτικά ότι ο κόσμος είναι ισχυρότερος από τον Θεό. Ωστόσο η Γραφή σού δίνει άλλη ταυτότητα: ο Θεός δεν σου έδωσε πνεύμα δειλίας, αλλά πνεύμα δύναμης, αγάπης και σωφροσύνης. (Β' Τιμόθεο 1:7) Συνεπώς, όταν παραλύεις από τον φόβο, δεν ζεις απλώς δυστυχισμένος· ζεις κάτω από την αληθινή σου κλήση.
Η αλήθεια: τα παιδιά είναι ευλογία, όχι ρίσκο
Εδώ η Γραφή ανατρέπει το ψέμα κατά μέτωπο. Αντιθέτως, δεν αντιμετωπίζει τα παιδιά ως βάρος ή ως ρίσκο που πρέπει να ζυγίσεις· τα ονομάζει κληρονομιά και ανταμοιβή από τον Κύριο. (Ψαλμοί 127:3) Δηλαδή, ένα παιδί δεν είναι κάτι που εσύ παράγεις με δικό σου κίνδυνο· αντιθέτως, είναι δώρο που σου εμπιστεύεται ο Θεός.
Δες πόσο ριζικά αλλάζει η εικόνα. Επιπλέον, η Γραφή παρομοιάζει τους γιους με βέλη στο χέρι ενός πολεμιστή. (Ψαλμοί 127:4) Μάλιστα, ονομάζει ευτυχισμένο τον άντρα που γέμισε τη φαρέτρα του με αυτά. (Ψαλμοί 127:5) Πρόσεξε την εικόνα: το βέλος δεν φτιάχνεται για το ασφαλές ράφι, αλλά για να εκτοξευτεί μέσα στη μάχη. Έτσι κι ένα παιδί δεν γεννιέται για έναν κόσμο χωρίς κινδύνους· αντιθέτως, γεννιέται για να γίνει δύναμη μέσα σε αυτόν.
Πάμε ακόμη πιο πίσω. Η ίδια η εντολή του Θεού στον άνθρωπο, από την αρχή, ήταν να αυξάνεται και να γεμίζει τη γη. (Γένεση 1:28) Επομένως, το να φέρνεις ζωή δεν είναι παρέκκλιση· αντιθέτως, είναι μέρος του σχεδίου για το οποίο σε έπλασε ο Θεός. Συνεπώς, ο χαοτικός κόσμος και η πατρότητα δεν είναι αντίπαλοι· η πατρότητα είναι ακριβώς ο τρόπος που ο Θεός βάζει τάξη και ζωή μέσα στο χάος. Έτσι, ο φόβος να κάνω παιδιά λύνεται όχι με μια ασφαλέστερη εποχή, αλλά με μια καθαρότερη ματιά.
Φόβος να κάνω παιδιά ή πίστη: ο Θεός κρατά το αύριο
Ίσως πεις: «Ωραία τα λόγια, αλλά εγώ φοβάμαι για το μέλλον που θα ζήσει το παιδί μου». Πράγματι, καλό αυτό, και η Γραφή δεν σε κατηγορεί. Ωστόσο σου δείχνει πού να πας τον φόβο σου: όποια μέρα φοβάσαι, σε Εκείνον να ελπίζεις. (Ψαλμοί 56:3) Δηλαδή, ο φόβος δεν είναι εντολή να σταματήσεις· αντιθέτως, είναι πρόσκληση να εμπιστευτείς.
Δες τι λέει ο Θεός για το μέλλον που σε τρομάζει. Δεν σου ζητάει να ξέρεις εσύ το αύριο· σου λέει ότι το ξέρει Εκείνος, και ότι οι σκέψεις Του για σένα είναι σκέψεις ειρήνης και όχι κακού, για να σου δώσει μέλλον και ελπίδα. (Ιερεμίας 29:11) Συνεπώς, το παιδί σου δεν μπαίνει σε έναν κόσμο που κυβερνά το χάος, αλλά σε έναν κόσμο που κρατά στα χέρια Του ο Πατέρας.
Και να ένα στιβαρό λόγο να μη μεριμνάς για το μακρινό αύριο: ο Κύριος σού λέει να μην αγχώνεσαι για την επόμενη μέρα, γιατί η κάθε μέρα έχει τη δική της φροντίδα. (Ματθαίος 6:34) Επομένως, δεν σου ζητείται να εγγυηθείς όλο το μέλλον του παιδιού σου· αντιθέτως, σου ζητείται να είσαι πιστός σήμερα και να εμπιστεύεσαι Εκείνον για το υπόλοιπο.
Αξίζει να κάνω παιδιά: ο δρόμος πέρα από τον φόβο
Πριν νομίσεις ότι όλα κρέμονται από τη δική σου δύναμη, ο Θεός σού δίνει μια υπόσχεση που λυτρώνει. Πράγματι, σου λέει να μη φοβάσαι, γιατί είναι μαζί σου, και ότι θα σε ενισχύσει και θα σε στηρίξει με το δεξί χέρι της δικαιοσύνης Του. (Ησαΐας 41:10) Δηλαδή, δεν θα μεγαλώσεις το παιδί σου μόνος· αντιθέτως, ο ίδιος ο Θεός μπαίνει στην εξίσωση μαζί σου.
Σκέψου και κάτι ακόμη που αλλάζει τα πάντα. Επιπλέον, το παιδί σου δεν είναι ένα τυχαίο πλάσμα ριγμένο στο χάος· αντιθέτως, είναι κάποιος που ο Θεός έπλασε με τα χέρια Του στην κοιλιά της μάνας του. (Ψαλμοί 139:13) Συνεπώς, όταν φέρνεις ένα παιδί, δεν παίζεις κορόνα-γράμματα με τη μοίρα· συνεργάζεσαι με Εκείνον που ήδη το γνωρίζει και το αγαπά πριν ακόμη γεννηθεί.
Πάμε λοιπόν στο πρακτικό. Πρώτον, σταμάτα να ζητάς από τον κόσμο εγγυήσεις που δεν μπορεί να σου δώσει· ζήτησε από τον Θεό το θάρρος που σου λείπει. Δεύτερον, μην παλεύεις μόνος αυτή την απόφαση: άνοιξε σε έναν ώριμο αδελφό και σε μια στιβαρή εκκλησία. Αν θες να θεμελιώσεις την πίστη σου εκεί που αντέχει στον φόβο, δες το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος και χτίσε γερά θεμέλια. Τελικά, αξίζει να κάνω παιδιά όχι επειδή ο κόσμος είναι ασφαλής, αλλά επειδή έχω κάτι ισχυρότερο από τον φόβο να τους δώσω: έναν Θεό που τα κρατά.
Βασικά σημεία
- 01Ο φόβος να κάνω παιδιά μεταμφιέζεται σε σύνεση, αλλά στηρίζεται σε ένα ψέμα: ότι η ασφάλεια του κόσμου είναι προϋπόθεση της ζωής. Ο Θεός δεν υποσχέθηκε ποτέ ασφαλή κόσμο, υποσχέθηκε τον εαυτό Του.
- 02Η Γραφή ονομάζει τα παιδιά κληρονομιά και ευλογία, σαν βέλη στο χέρι του πολεμιστή. Άρα ο χαοτικός κόσμος και η πατρότητα δεν είναι αντίπαλοι· η πατρότητα βάζει ζωή μέσα στο χάος.
- 03Δεν σου ζητείται να εγγυηθείς όλο το μέλλον του παιδιού σου· σου ζητείται να είσαι πιστός σήμερα, γιατί ο Θεός κρατά το αύριο με σκέψεις ειρήνης και ελπίδας.
- 04Αξίζει να κάνω παιδιά όχι επειδή ο κόσμος είναι ασφαλής, αλλά επειδή ο Θεός είναι μαζί μου: σε ενισχύει, έπλασε ο Ίδιος το παιδί και το αγαπά πριν γεννηθεί.