«Αυτά σας τα είπα για να έχετε ειρήνη μέσα σε εμένα. Στον κόσμο θα έχετε θλίψη. Όμως να έχετε θάρρος: εγώ νίκησα τον κόσμο.»
Ιωάννης 16:33
Πιστεύεις πως κάθε δυσκολία, αποτυχία και πληγή είναι εχθρός που πρέπει να αποφύγεις πάση θυσία. Όμως εδώ κρύβεται ένα ψέμα, και αυτό το ψέμα κρατάει κάθε άντρα μικρό. Αντίθετα, η αλήθεια είναι ότι, σωστά ζυγισμένος, ο πόνος σε κάνει άντρα, ενώ η συνεχής φυγή σε αφήνει αγόρι σε σώμα μεγάλου.
Πράγματι, ξέρω καλά αυτό το ένστικτο. Όταν χτυπάει η δυσκολία, ψάχνεις την έξοδο. Παρακάμπτεις, ναρκώνεσαι, κατηγορείς, αναβάλλεις. Ωστόσο κάθε φορά που το σκας από τον πόνο, χάνεις και ένα κομμάτι από τον άντρα που θα μπορούσες να γίνεις. Δηλαδή, αποφεύγοντας το βάρος, αποφεύγεις και τη δύναμη που γεννιέται κάτω από αυτό.
Συνεπώς, σε αυτό το άρθρο θα δούμε ευθέως πού πληγώνει αυτό το ψέμα, τι λέει η Γραφή για την αντοχή στις δυσκολίες, και πώς ο Θεός βγάζει νόημα μέσα από την αποτυχία. Τέλος, θα δεις πως η θλίψη και η πίστη δεν είναι αντίπαλοι, αλλά συνεργάτες στο χέρι Εκείνου που σε φτιάχνει.
Το ψέμα: «ο πόνος είναι ο εχθρός μου»
Ας το ονομάσουμε καθαρά. Καταρχήν, μέσα μας ζει η πεποίθηση ότι μια καλή ζωή σημαίνει μια ζωή χωρίς πόνο. Άρα κάθε δυσκολία, κάθε αποτυχία, κάθε πληγή μοιάζει με σφάλμα στο σύστημα, με κάτι που δεν θα έπρεπε να συμβαίνει σε εμένα. Έτσι ξοδεύουμε τεράστια ενέργεια όχι για να γίνουμε δυνατοί, αλλά για να μείνουμε αλώβητοι.
Όμως αυτό το ψέμα έχει μια κρυφή ρωγμή. Η ζωή δεν ρώτησε ποτέ αν συμφωνείς να πονέσεις. Ο Ίδιος ο Κύριος μας προειδοποίησε τίμια ότι σε αυτόν τον κόσμο θα συναντήσουμε θλίψη. (Ιωάννης 16:33) Συνεπώς, ο άντρας που στήνει τη ζωή του πάνω στην προσδοκία «δεν πρέπει να πονέσω» χτίζει σε άμμο, και η πρώτη μπόρα τον γκρεμίζει.
Επιπλέον, πρόσεξε κι ένα δεύτερο επίπεδο. Όταν βλέπεις τον πόνο μόνο ως εχθρό, αρχίζεις να βλέπεις και τον Θεό ως ένοχο κάθε φορά που πονάς. Δηλαδή, το ψέμα δεν σου χαλάει μόνο τα νεύρα· σου δηλητηριάζει σιγά σιγά την εμπιστοσύνη στον Πατέρα. Και έτσι, αντί να ωριμάζεις μέσα στη δυσκολία, πικραίνεσαι κάτω από αυτήν.
Πού πληγώνει: όταν η φυγή ακυρώνει ότι ο πόνος σε κάνει άντρα
Η αλήθεια είναι σκληρή αλλά απελευθερωτική. Κάθε φορά που αποφεύγεις τον πόνο που έπρεπε να σηκώσεις, δεν γλιτώνεις· απλώς μεταθέτεις το κόστος και το αφήνεις να μεγαλώσει. Επιπλέον, ο άντρας που δεν έμαθε ποτέ να αντέχει, λυγίζει στην πρώτη πραγματική κρίση. Όχι επειδή είναι κακός, αλλά επειδή δεν εξάσκησε ποτέ το μυϊκό σύστημα της ψυχής του.
Σκέψου τι σου στερεί αυτή η φυγή. Αφενός, σου στερεί την αντοχή στις δυσκολίες, που χτίζεται μόνο όταν μένεις στο πεδίο και δεν το σκας. Αφετέρου, σου στερεί την υπομονή, την ταπεινότητα, τη συμπόνια για όσους πονούν. Δηλαδή, αποφεύγοντας τα χτυπήματα, αποφεύγεις και τα χαρακτηριστικά που κάνουν έναν άντρα αξιόπιστο σύζυγο, πατέρα και φίλο.
Ωστόσο υπάρχει κι άλλη πληγή εδώ, βαθύτερη. Η αληθινή διαφορά δεν είναι ανάμεσα σε εκείνον που πέφτει και σε εκείνον που δεν πέφτει ποτέ. Είναι ανάμεσα σε εκείνον που σηκώνεται και σε εκείνον που μένει κάτω. (Παροιμίες 24:16) Ο δίκαιος δεν είναι ο άτρωτος· είναι αυτός που, με τη χάρη του Θεού, ξανασηκώνεται και μετά την έβδομη πτώση. Επομένως, αν ταυτίσεις την αξία σου με το να μην πέσεις ποτέ, η πρώτη αποτυχία θα σε γκρεμίσει ολόκληρο.
Η αλήθεια: ο πόνος σε κάνει άντρα και χτίζει αντοχή
Εδώ η Γραφή ανατρέπει το ψέμα κατά μέτωπο. Δεν λέει «απόφυγε τη θλίψη»· λέει κάτι σχεδόν σκανδαλώδες, ότι μπορούμε ακόμη και να καυχιόμαστε μέσα στις θλίψεις. (Ρωμαίους 5:3) Γιατί; Επειδή η θλίψη δεν είναι σκέτη ζημιά· είναι εργαστήριο. Συγκεκριμένα, δουλεύει μέσα μας υπομονή, η υπομονή δοκιμασμένο χαρακτήρα, και ο χαρακτήρας ελπίδα που δεν ντροπιάζει.
Επιπλέον, δες πόσο ριζικά αλλάζει η οπτική. Ο απόστολος Ιάκωβος μας καλεί να θεωρήσουμε μεγάλη χαρά τις δοκιμασίες. (Ιακώβου 1:2) Όχι επειδή ο πόνος είναι ευχάριστος, αλλά επειδή ξέρουμε τι παράγει: η δοκιμασία της πίστης γεννά αντοχή. (Ιακώβου 1:3) Και αυτή η αντοχή, αν την αφήσεις να ολοκληρώσει το έργο της, σε κάνει ώριμο και ολόκληρο, χωρίς να σου λείπει τίποτα. (Ιακώβου 1:4)
Πρόσεξε τη λογική του Θεού εδώ. Δεν σου υπόσχεται ότι θα σου βγάλει τα βάρη από τους ώμους· σου υπόσχεται ότι θα σου δυναμώσει τους ώμους κάτω από τα βάρη. Έτσι, η αντοχή στις δυσκολίες δεν είναι ταλέντο που γεννιέσαι με αυτό· είναι καρπός που ωριμάζει μόνο μέσα στον καιρό της θλίψης. Με άλλα λόγια, ο πόνος σε κάνει άντρα όταν τον αφήνεις να δουλέψει αντί να τρέχεις να ξεφύγεις.
Νόημα μέσα στην αποτυχία: τι χτίζει ο Θεός κάτω από το βάρος
Ίσως ρωτάς: «Καλά, η αντοχή· αλλά πού είναι το νόημα όταν όλα καταρρέουν;» Η Γραφή απαντά ότι ο Θεός δεν σπαταλά κανέναν πόνο. (Β' Κορινθίους 4:17) Αυτό που εμείς το λέμε ελαφριά και προσωρινή θλίψη, Εκείνος το δουλεύει σε ένα αιώνιο βάρος δόξας, ασύγκριτα μεγαλύτερο. Δηλαδή, υπάρχει νόημα μέσα στην αποτυχία, γιατί τίποτα δεν χάνεται στα χέρια Του.
Εξάλλου, δες πώς το θέτει η Γραφή για την παιδεία του Θεού. (Εβραίους 12:11) Καμιά διαπαιδαγώγηση δεν φαίνεται χαρούμενη τη στιγμή που τη ζεις, αλλά λυπηρή. Ύστερα όμως, σε όσους εκπαιδεύτηκαν μέσα από αυτήν, αποδίδει ειρηνικό καρπό δικαιοσύνης. Με άλλα λόγια, ο Πατέρας δεν σε τιμωρεί από εκδίκηση· σε γυμνάζει από αγάπη, όπως ο προπονητής που ξέρει τι θες να γίνεις.
Πρόσεξε τη διαφορά που κάνει αυτό. Αφενός, η αποτυχία χωρίς Θεό είναι αδιέξοδο. Αφετέρου, η αποτυχία μέσα στα χέρια Του είναι ύλη. Συνεπώς, η ερώτηση δεν είναι μόνο «πώς θα γλιτώσω από αυτό», αλλά «τι θέλει ο Θεός να χτίσει μέσα μου μέσα από αυτό». Έτσι, ακόμη και η μεγαλύτερη πτώση παύει να είναι το τέλος σου και γίνεται υλικό για τον άντρα που σε καλεί να γίνεις.
Θλίψη και πίστη: ο δρόμος της ελευθερίας από σήμερα
Πριν νομίσεις ότι αυτό σημαίνει «σφίξε τα δόντια και άντεξε μόνος», η Γραφή λέει κάτι πολύ πιο τρυφερό. Ο Θεός δεν στέκεται μακριά όσο πονάς. (Ψαλμοί 34:18) Είναι κοντά σε όσους έχουν συντριμμένη καρδιά, και σώζει όσους είναι τσακισμένοι στο πνεύμα. Δηλαδή, η θλίψη δεν σε διώχνει από τον Θεό· συχνά είναι ακριβώς ο τόπος όπου Τον συναντάς πιο αληθινά.
Εδώ είναι και η ελευθερία σου, αυτή που σε ελευθερώνει αληθινά. Πράγματι, δεν χρειάζεται να προσποιείσαι τον δυνατό, ούτε να νιώθεις ότι όλος ο κόσμος είναι εναντίον σου. Ο απόστολος Παύλος, με αληθινό αγκάθι στη σάρκα, άκουσε από τον Κύριο ότι η χάρη Του αρκεί, και ότι η δύναμη του Θεού τελειοποιείται μέσα στην αδυναμία μας. (Β' Κορινθίους 12:9) Έτσι, ο πιο ελεύθερος άντρας δεν είναι αυτός που δεν έχει αδυναμίες, αλλά αυτός που σταμάτησε να τις κρύβει και τις παρέδωσε στον Θεό.
Πρόσεξε κι ένα συχνό αλίμπι. Όταν εκρήγνυσαι από τον πόνο και λες «δεν φταίω εγώ», μένεις αιχμάλωτο σε όσα σε πληγώνουν. Έχεις βέβαια δικαίωμα να θυμώνεις, η οργή δεν είναι από μόνη της αμαρτία· το θέμα είναι τι κάνεις μετά. Όταν παραδίδεις στον Θεό και τον θυμό και την πληγή, παύεις να είσαι θύμα των περιστάσεων.
Πάμε λοιπόν στο πρακτικό. Πρώτον, σταμάτα να ζητάς από τον Θεό μόνο να σου βγάλει το βάρος· ζήτησέ Του να σε κάνει άντρα μέσα από αυτό. Δεύτερον, μην το παλεύεις μόνος: η θλίψη μάς σπρώχνει στην αδελφότητα, όχι στην απομόνωση. Άνοιξε σε έναν ώριμο αδελφό, μελέτησε σοβαρά τη Γραφή, και αν θες δομή στην πορεία σου, δες το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος για να θεμελιώσεις την πίστη σου εκεί που αντέχει στη θλίψη. Τελικά, ο πόνος σε κάνει άντρα όχι όταν τον αντέχεις μόνος, αλλά όταν τον περνάς κρατημένος από τον Θεό.
Βασικά σημεία
- 01Το ψέμα «ο πόνος είναι ο εχθρός μου» σε κρατάει αγόρι· η συνεχής φυγή από τη δυσκολία σου στερεί ακριβώς τη δύναμη που γεννιέται κάτω από το βάρος.
- 02Η αντοχή στις δυσκολίες δεν είναι ταλέντο· είναι καρπός που ωριμάζει μόνο μέσα στη θλίψη, καθώς ο Θεός δουλεύει υπομονή, χαρακτήρα και ελπίδα.
- 03Υπάρχει νόημα μέσα στην αποτυχία, γιατί ο Θεός δεν σπαταλά κανέναν πόνο· τον δουλεύει σε ειρηνικό καρπό δικαιοσύνης και αιώνιο βάρος δόξας.
- 04Θλίψη και πίστη δεν είναι αντίπαλοι: ο Θεός είναι κοντά στους τσακισμένους και η δύναμή Του τελειοποιείται στην αδυναμία σου, όταν Του την παραδίδεις αντί να την κρύβεις.