Ο Έρικ Λίντελ: ο Ολυμπιονίκης που αρνήθηκε να τρέξει την Κυριακή

I.Ποιος ήταν ο Έρικ Λίντελ;

Ο Έρικ Λίντελ γεννήθηκε το 1902 στην Κίνα, γιος Σκωτσέζων ιεραποστόλων. Όταν ήταν μόλις πέντε χρονών, στάλθηκε μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του πίσω στη Βρετανία για να σπουδάσει, μακριά από τους γονείς και τη μικρή του αδελφή. Η οικογένεια πλήρωσε ακριβά τον χωρισμό· πέρασαν δώδεκα ολόκληρα χρόνια ώσπου τα παιδιά να ξαναδούν τον πατέρα τους. Από νωρίς, λοιπόν, η ζωή του Λίντελ διδάχτηκε ότι η πίστη συχνά κοστίζει.

Στο σχολείο φάνηκε αμέσως ότι τα αδέλφια Λίντελ ήταν γεννημένοι αθλητές. Αργότερα, στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, η εκπληκτική ταχύτητα του Έρικ Λίντελ τράβηξε όλα τα βλέμματα. Παρ' όλα αυτά, οι γονείς του κρατούσαν μέσα τους μια κρυφή ανησυχία: ποιος είχε την πρώτη θέση στην καρδιά του γιου τους, ο αθλητισμός ή ο Θεός; Πράγματι, η απάντηση δεν θα αργούσε να φανεί μπροστά σε ολόκληρο τον κόσμο. Αν θέλεις να εμβαθύνεις σε τέτοιες ιστορίες πίστης, μπορείς να δεις τα μαθήματα του Ελληνικού Βιβλικού Σχολείου Λόγος.

Η ίδια η Γραφή θέτει αυτό ακριβώς το ερώτημα προτεραιότητας. (Ματθαίος 6:33) Ο Ιησούς δεν είπε να αγνοήσουμε τις ανάγκες της ζωής, αλλά να βάλουμε πρώτα τη βασιλεία του Θεού και να εμπιστευτούμε ότι τα υπόλοιπα θα προστεθούν. Ο Λίντελ έμελλε να ζήσει αυτό το εδάφιο πρακτικά, με τρόπο που λίγοι τολμούν.

II.Η Κυριακή που άλλαξε τα πάντα

Όταν ανακοινώθηκε το πρόγραμμα των Ολυμπιακών του 1924, ο Έρικ Λίντελ έτρεξε με το δάχτυλο στις στήλες ψάχνοντας τα 100 μέτρα, το αγαπημένο του αγώνισμα. Ξαφνικά χλόμιασε. Οι προκριματικοί ήταν προγραμματισμένοι για Κυριακή. «Δεν τρέχω Κυριακή», είπε ήρεμα. «Η Κυριακή είναι για να είσαι στη λατρεία, όχι για αγώνες. Τουλάχιστον για μένα.» Ωστόσο, δεν έκανε φασαρία ούτε διαμαρτυρία· απλώς κρατούσε μια υπόσχεση που είχε δώσει χρόνια πριν.

Η αντίδραση ήταν σκληρή. (Ιησούς του Ναυή 24:15) Όταν μαθεύτηκε ότι η μεγάλη ελπίδα για χρυσό αρνιόταν να αγωνιστεί, μερικοί τον αποκάλεσαν προδότη της πατρίδας. Επιπλέον, οι εφημερίδες δημοσίευσαν υποτιμητικά σχόλια. Ωστόσο, ο Έρικ Λίντελ είχε ήδη επιλέξει ποιον θα υπηρετούσε, ακριβώς όπως ο Ιησούς του Ναυή κάλεσε τον λαό να διαλέξει. Δηλαδή, για εκείνον η απόφαση δεν ήταν καν συζητήσιμη.

Έτσι, αντί να υποχωρήσει, ο Λίντελ άρχισε να προπονείται για τα 400 μέτρα, ένα αγώνισμα που δεν γινόταν Κυριακή και που, δυστυχώς, δεν ήταν καθόλου το δυνατό του σημείο. Δηλαδή, για να μείνει πιστός στη συνείδησή του, ήταν διατεθειμένος να χάσει τη μοναδική του ευκαιρία για το χρυσό που όλοι περίμεναν. Πράγματι, η πίστη του δοκιμάστηκε όχι στα λόγια αλλά στην πράξη.

III.Ο Έρικ Λίντελ και η αληθινή τιμή

Λίγο πριν από τον τελικό των 400 μέτρων, ένας προπονητής που σεβόταν βαθιά τον αθλητή του έδωσε ένα σημείωμα. Πάνω του ήταν γραμμένη μια αρχαία υπόσχεση από τη Γραφή. (Α' Σαμουήλ 2:30) Ήταν ακριβώς το μήνυμα που χρειαζόταν ο Λίντελ: όποιος τιμά τον Θεό, θα τιμηθεί κι ο ίδιος από Εκείνον. Η αρχή αυτή είχε γίνει η πυξίδα ολόκληρης της ζωής του.

Όταν χτύπησε το πιστόλι της εκκίνησης, ο Λίντελ έτρεξε με όλη του την ψυχή. Όταν τελείωσε ο αγώνας, δεν είχε απλώς κερδίσει τα 400 μέτρα· είχε σπάσει και παγκόσμιο ρεκόρ με 47,6 δευτερόλεπτα. Το πλήθος ξέσπασε. Κανείς δεν περίμενε ότι ένας σπρίντερ των 100 μέτρων θα κέρδιζε έτσι. Συνεπώς, η κριτική μετατράπηκε σε θαυμασμό, και ο κόσμος απέκτησε νέο σεβασμό για έναν άνθρωπο που ζούσε αυτό που πίστευε.

Ωστόσο, η μεγαλύτερη νίκη του Λίντελ δεν ήταν το ρεκόρ. Ήταν το γεγονός ότι, αν χρειαζόταν, θα έχανε τα πάντα και πάλι θα ήταν εντάξει με τη συνείδησή του. Η τιμή που αναζητούσε δεν ερχόταν από τις εξέδρες αλλά από τον Θεό· και αυτή η τιμή δεν χάνεται ποτέ. Εδώ βρίσκεται το αληθινό μάθημα της τιμής στις αρχές σου.

IV.Πίστη πάνω από τη δόξα: το ανθρώπινο πρόσωπο της χάρης

Η μεγαλωσύνη του Έρικ Λίντελ δεν φαινόταν μόνο στις νίκες. Φαινόταν κυρίως στον τρόπο που φερόταν στους αντιπάλους του. Κάποτε, σε έναν αγώνα, παραχώρησε στον αντίπαλό του την καλύτερη εσωτερική διαδρομή. Μάλιστα, είπε χαμογελαστά πως ένιωθε «πιο άνετα» στην εξωτερική. Άλλη φορά έβγαλε το ζακέτο της εθνικής του ομάδας για να ζεστάνει έναν αντίπαλο που έτρεμε από το κρύο. Πράγματι, αυτή ήταν η ταπεινοφροσύνη που η Γραφή ζητάει από κάθε πιστό. (Φιλιππησίους 2:3)

Αυτή η στάση πήγαζε κατευθείαν από την πίστη του. Δηλαδή, για τον Λίντελ, ο διπλανός του δεν ήταν εμπόδιο προς τη δόξα αλλά άνθρωπος άξιος σεβασμού. Γι' αυτό και έλεγε με εκτίμηση για όσους έχαναν: «Στη σκόνη της ήττας υπάρχει τιμή, όπως και στο στεφάνι της νίκης.» Συνεπώς, μας θυμίζει ότι η πίστη πάνω από τη δόξα φαίνεται κυρίως στις μικρές, καθημερινές πράξεις χάρης.

Στην προσωπική πάλη της ζωής, ο απόστολος Παύλος χρησιμοποίησε την ίδια εικόνα του δρομέα. (Α' Κορινθίους 9:24) Σ' έναν αγώνα ταχύτητας νικάει ένας. Ωστόσο, στον πνευματικό αγώνα το έπαθλο είναι για όλους όσοι τρέχουν με πίστη. Επομένως, ο στόχος δεν είναι να συντρίψεις τον διπλανό σου. Αντίθετα, καλείσαι να τρέξεις τη δική σου πορεία με ακεραιότητα μέχρι τέλους.

V.Από το χρυσό στην Κίνα: η τελευταία θυσία για τον Θεό

Όλος ο κόσμος έμεινε έκπληκτος όταν ο Λίντελ ανακοίνωσε ότι ήθελε να επιστρέψει στην Κίνα ως ιεραπόστολος δάσκαλος. Άφησε πίσω του τη φήμη, τα μετάλλια και μια λαμπρή αθλητική καριέρα. Δηλαδή, αυτό που για τους πολλούς ήταν ο σκοπός της ζωής, για εκείνον ήταν απλώς ένα στάδιο στη μεγαλύτερη κλήση του Θεού. Πράγματι, η ίδια η ζωή του έγινε κήρυγμα.

Στην Κίνα ο Λίντελ υπηρέτησε με πιστότητα μέχρι το τέλος. (Κολοσσαείς 3:23) Σε μια εποχή πολέμου, βρέθηκε αιχμάλωτος σε στρατόπεδο που είχαν στήσει οι Ιάπωνες κατακτητές για ξένους. Εκεί, μέσα στις κακουχίες, παρηγορούσε, δίδασκε και έδινε ελπίδα στους συγκρατούμενούς του. Ωστόσο, δεν επρόκειτο να ξαναδεί την ελευθερία· πέθανε από όγκο στον εγκέφαλο σε ηλικία 43 ετών, λίγους μόνο μήνες πριν τελειώσει ο πόλεμος, αφήνοντας πίσω σύζυγο και τρεις κόρες.

Η ζωή του Έρικ Λίντελ μοιάζει με τον δικό του «αδύνατο αγώνα» που κάποτε κέρδισε στη Σκωτία, όταν έπεσε στην εκκίνηση και όμως σηκώθηκε για να τερματίσει πρώτος. (Ματθαίος 19:26) Με τους ανθρώπινους υπολογισμούς, η εγκατάλειψη της δόξας έμοιαζε παραλογισμός. Όμως, όπως είπε ο Ιησούς, ό,τι είναι αδύνατο στους ανθρώπους είναι δυνατό στον Θεό. Συνεπώς, ο Έρικ Λίντελ τερμάτισε τον δικό του αγώνα πιστός και με βαθιά ειρήνη, αφήνοντας σε όλους μας ένα παράδειγμα πίστης που λάμπει πιο δυνατά από κάθε χρυσό.

Σκέψου και άλλους ήρωες της πίστης. Ο μοναχός Μαρτίνος Λούθηρος βρήκε ειρήνη μπροστά στον Θεό. Αργότερα, ο μεταφραστής Γουίλιαμ Τίντεϊλ πέθανε για να διαβάζεις τη Βίβλο στη γλώσσα σου. Επιπλέον, ο ιερέας Μένο Σίμονς ρίσκαρε τα πάντα για το βάπτισμα της πίστης. Έτσι κι ο Λίντελ μας καλεί σε ένα ερώτημα. Τι είσαι διατεθειμένος να θυσιάσεις, για να μείνεις πιστός σε αυτό που πιστεύεις;