«Μου τα χρωστούν»: η κρυφή πικρία που σου τρώει τη χαρά

I.Το ψέμα «μου τα χρωστούν» όπως το ζεις

Δες πώς δουλεύει μέσα στη μέρα σου. Φροντίζεις το σπίτι, ακούς τους φίλους, βοηθάς τη μητέρα σου, δίνεις στον σύζυγο, στα παιδιά, στη δουλειά. Έπειτα περιμένεις κάτι πίσω: ένα ευχαριστώ, λίγη προσοχή, λίγο σεβασμό. Ωστόσο, όταν δεν έρχεται, κάτι μέσα σου σφίγγεται.

Έτσι γεννιέται η σκέψη: «Μετά απ' όλα όσα έκανα, αυτά μου αξίζουν;» Αρχικά μοιάζει δίκαιη. Ωστόσο σιγά σιγά γίνεται ένα νοητό λογιστικό βιβλίο. Δηλαδή κρατάς λογαριασμό για το ποιος σου χρωστά τι, και η καρδιά σου γεμίζει χρέη που κανείς δεν πληρώνει.

Για παράδειγμα, στέκεσαι στην κουζίνα το βράδυ και νιώθεις αδικημένη. Σκέφτεσαι πόσα δίνεις και πόσο λίγο σε προσέχουν. Δηλαδή το «μου τα χρωστούν» δεν σε κάνει πιο δυνατή. Αντιθέτως, σε κάνει πιο πικραμένη, γιατί ζεις πάντα περιμένοντας μια εξόφληση που αργεί.

Η παγίδα είναι πονηρή ακριβώς επειδή ξεκινά από κάτι καλό: από την προσφορά σου. Ωστόσο σιγά σιγά η προσφορά γίνεται απαίτηση. Για παράδειγμα, λες «δικαιούμαι λίγη ευτυχία», «μου χρωστάνε σεβασμό», «είναι σειρά μου τώρα». Έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, μετράς τους ανθρώπους με τα χρέη τους, κι όχι με την αγάπη σου.

II.Γιατί η πικρία και οι απαιτήσεις δεν στέκουν

Σκέψου το ειλικρινά. Όταν περιμένεις να σου τα χρωστούν οι άλλοι, ποιος υποφέρει στ' αλήθεια; Όχι εκείνοι· εσύ. Δηλαδή η πικρία είναι ένα δηλητήριο που το πίνεις εσύ ελπίζοντας να πονέσει ο άλλος. Συνεπώς κρατάς τη λίστα, και η λίστα κρατά εσένα.

Επιπλέον, οι απαιτήσεις χαλάνε κάθε σχέση. Όταν κάποιος νιώθει ότι σου χρωστά, δεν σε αγαπά πιο ελεύθερα· σε αποφεύγει. Για παράδειγμα, ένα δώρο που το δίνεις περιμένοντας ανταπόδοση παύει να είναι δώρο. Γίνεται λογαριασμός. Έτσι, χωρίς να θες, διώχνεις τους ανθρώπους που αγαπάς.

Υπάρχει όμως κι ένα βαθύτερο πρόβλημα. Αυτό το ψέμα βασίζεται στην ιδέα ότι μου αξίζουν όλα επειδή είμαι καλή. Ωστόσο κανείς μας δεν είναι τόσο τέλειος όσο νομίζει. Αν θέλεις να δεις πιο καθαρά την αληθινή σου αξία, δες το Αξίζω κάτι; Η αλήθεια για την αξία της γυναίκας (Εβραίους 12:15).

Σκέψου το κι αλλιώς. Όταν απαιτείς, ζεις σαν δανειστής που τρέχει συνεχώς να εισπράξει. Αντίθετα, όταν χαρίζεις, ζεις σαν άνθρωπος ελεύθερος. Η Γραφή το λέει ξεκάθαρα: ο θυμός και η πικρία γεννούν μόνο κακό (Ψαλμοί 37:8). Επομένως, όσο κρατάς αυτή τη λίστα με τα χρέη των άλλων, κρατάς και την ίδια σου τη φυλακή.

III.Η αλήθεια του Θεού: ζούμε από τη χάρη

Να η αλήθεια που ελευθερώνει. Τίποτα απ' όσα έχεις δεν είναι πραγματικά χρέος που σου όφειλε ο κόσμος. Αντίθετα, η ζωή σου, η αναπνοή σου, η κάθε σου μέρα είναι δώρο. Δηλαδή δεν ζούμε από όσα μας χρωστούν οι άλλοι· ζούμε από τη χάρη του Θεού.

Η Γραφή το λέει καθαρά: ο Θεός δίνει σε όλους ζωή και πνοή και τα πάντα (Πράξεις 17:25). Με άλλα λόγια, ό,τι έχεις σού δόθηκε, δεν το κέρδισες σαν μισθό. Επομένως, όταν το καταλάβεις αυτό, η καρδιά σου σταματά να απαιτεί και αρχίζει να ευχαριστεί.

Επιπλέον, σκέψου πόσα μας έχει συγχωρήσει ο ίδιος ο Θεός. Αν Εκείνος κρατούσε λογαριασμό για κάθε λάθος μας, ποια από εμάς θα στεκόταν; Αντιθέτως, μας αγαπά δωρεάν. Γι' αυτό κι εμείς καλούμαστε να συγχωρούμε όπως συγχωρεθήκαμε (Εφεσίους 4:32). Αν σε δυσκολεύει αυτό, δες το Τι λέει η Αγία Γραφή για τη συγχώρηση;.

Δηλαδή η αλήθεια αναποδογυρίζει το ψέμα. Δεν είμαι εγώ η δανείστρια που εισπράττει. Αντίθετα, είμαι εκείνη που έλαβε τόσα δωρεάν. Επομένως, αντί να ρωτάω «τι μου χρωστούν», μαθαίνω να ρωτάω «τι μπορώ να δώσω». Και αυτή η στροφή αλλάζει τα πάντα μέσα μου.

IV.Δεν μου τα χρωστούν: καλούμαι να δίνω

Ίσως φοβάσαι ότι, αν αφήσεις αυτή τη νοοτροπία, θα σε πατήσουν όλοι. Ωστόσο μην το πιστέψεις αυτό. Δηλαδή το να δίνεις χωρίς να απαιτείς δεν σε κάνει αδύναμη. Αντίθετα, σε κάνει ελεύθερη, γιατί η χαρά σου δεν εξαρτάται πια από το τι κάνουν οι άλλοι.

Ο ίδιος ο Ιησούς το έδειξε με τη ζωή Του. Δεν ήρθε για να Τον υπηρετήσουν, αλλά για να υπηρετήσει (Μάρκος 10:45). Δηλαδή ο πιο μεγάλος έγινε ο πιο ταπεινός. Για παράδειγμα, αυτό δεν σημαίνει να γίνεις χαλάκι· σημαίνει να δίνεις από καρδιά γεμάτη, όχι από καρδιά που εκβιάζει.

Επιπλέον, υπάρχει μια κρυφή χαρά σ' αυτό. Ο Ιησούς είπε πως πιο ευτυχισμένος είναι αυτός που δίνει παρά αυτός που παίρνει (Πράξεις 20:35). Με άλλα λόγια, η ευτυχία που νομίζεις ότι σου χρωστούν οι άλλοι βρίσκεται, παραδόξως, στο ίδιο σου το χέρι όταν ανοίγει για να δώσει.

Να το θυμάσαι όμως. Αυτή η αλλαγή δεν γίνεται μόνη της, και μπορεί να ξεχαστεί αν αφήνεις την καρδιά σου να ξανακλείσει. Επομένως χρειάζεται καθημερινή στροφή προς τον Θεό. Τέλος, όταν Εκείνος γεμίζει εσένα, έχεις από πού να δίνεις χωρίς να στερεύεις.

V.Πρακτικά βήματα: ευγνωμοσύνη αντί για απαίτηση

Ας γίνουμε πρακτικές. Αρχικά, κάθε πρωί γράψε ή πες τρία πράγματα για τα οποία είσαι ευγνώμων. Όχι μεγάλα· τον καφέ, το φως, μια ανάσα. Η ευγνωμοσύνη είναι το αντίδοτο της πικρίας, γιατί στρέφει το βλέμμα από αυτά που σου λείπουν σε αυτά που έχεις.

Έπειτα, πιάσε τη σκέψη «μου τα χρωστούν» την ώρα που έρχεται. Όταν τη νιώσεις, ρώτησε ήρεμα τον εαυτό σου: «Απαιτώ ή χαρίζω;» Δηλαδή κάνε μια μικρή πράξη προσφοράς χωρίς να περιμένεις τίποτα πίσω. Ένα μήνυμα καλοσύνης, μια βοήθεια αθόρυβη, μια συγχώρεση που δεν τη ζήτησε κανείς.

Τέλος, μην το παλεύεις μόνη. Φέρε στον Θεό τη λίστα με τα χρέη των άλλων και άσ' τη στα χέρια Του. Αν θέλεις παρέα και καθοδήγηση στον δρόμο της πίστης, υπάρχει το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος. Η Γραφή μάς προτρέπει να ευχαριστούμε για όλα (Α΄ Θεσσαλονικείς 5:18), και ο Παύλος έμαθε να είναι χαρούμενος σε κάθε κατάσταση (Φιλιππησίους 4:11). Το ίδιο μπορείς κι εσύ, ένα βήμα τη φορά.