«Αξιόπιστος είναι ο λόγος και άξιος να τον δεχτούμε ολόψυχα: ότι ο Ιησούς Χριστός ήρθε στον κόσμο για να σώσει τους αμαρτωλούς, ανάμεσα στους οποίους πρώτος είμαι εγώ.»
Α' Τιμόθεο 1:15
Λίγο πριν φύγει από αυτόν τον κόσμο, ο γερασμένος Τζον Νιούτον είχε χάσει σχεδόν τα πάντα από τη μνήμη του. Όμως κράτησε δύο πράγματα και τα έλεγε ξανά και ξανά: «Είμαι μεγάλος αμαρτωλός, μα ο Χριστός είναι μεγάλος Σωτήρας.» Πράγματι, σε αυτή τη μικρή πρόταση χωράει ολόκληρη η ιστορία ενός δουλέμπορου που έγινε ποιμένας, ενός βλάσφημου που έγραψε το «Amazing Grace».
Δεν είναι τυχαίο ότι ο άνθρωπος που έζησε τόσο σκληρά πέθανε λέγοντας κάτι τόσο απλό. Αρχικά μοιάζει με ομολογία ήττας. Στην πραγματικότητα όμως είναι το πιο δυνατό κήρυγμα που μπορούσε να αφήσει πίσω του. Επιπλέον, μας δείχνει τι μένει όταν φύγουν όλα τα άλλα.
Σε αυτό το άρθρο θα δούμε γιατί αυτά τα τελευταία λόγια αξίζουν να γίνουν και δικά μας. Θα ακολουθήσουμε τη φράση λέξη προς λέξη, θα τη στηρίξουμε στη Γραφή και θα ρωτήσουμε τι σημαίνει για εμάς σήμερα να μην ξεχάσουμε ποτέ τη χάρη.
Μεγάλος αμαρτωλός μπροστά σε μεγάλο Σωτήρα: η αλήθεια του Νιούτον
Πολλοί άνθρωποι, όσο γερνούν, ωραιοποιούν το παρελθόν τους. Ο Νιούτον, αντίθετα, έκανε το ακριβώς αντίστροφο. Όσο πλησίαζε το τέλος, τόσο πιο καθαρά θυμόταν πόσο βαθιά είχε πέσει. Δεν το έλεγε για να βασανίζεται· αντιθέτως, το έλεγε επειδή μόνο έτσι φαινόταν το μέγεθος του ελέους που τον βρήκε.
Αυτή η ειλικρίνεια δεν ήταν δική του εφεύρεση. Ο απόστολος Παύλος είχε γράψει το ίδιο για τον εαυτό του, χωρίς ψεύτικη ταπεινότητα (Α' Τιμόθεο 1:15). Όταν λοιπόν ο Νιούτον αυτοαποκαλούνταν μεγάλος αμαρτωλός, δεν υπερέβαλλε για εντυπωσιασμό. Στεκόταν δίπλα στον Παύλο, που ονόμασε τον εαυτό του «πρώτο» ανάμεσα στους αμαρτωλούς.
Εδώ, πράγματι, κρύβεται ένα μάθημα για όλους μας. Όσο μικραίνουμε την αμαρτία μας, τόσο μικραίνει και ο Σωτήρας στα μάτια μας. Αντίθετα, όποιος βλέπει καθαρά πόσο χρωστάει, αγαπά περισσότερο εκείνον που τον συγχώρησε (Λουκάς 7:47).
Μεγάλος Σωτήρας: όπου πλήθυνε η αμαρτία, ξεχείλισε η χάρη
Αν η φράση τελείωνε στο «μεγάλος αμαρτωλός», θα ήταν απελπισία. Όμως ο Νιούτον δεν σταματούσε ποτέ εκεί. Πάντα συμπλήρωνε: «μα ο Χριστός είναι μεγάλος Σωτήρας.» Δηλαδή το πρόβλημα ήταν τεράστιο, αλλά η λύση ήταν ακόμη μεγαλύτερη.
Αυτή ακριβώς είναι η λογική της Γραφής. Δηλαδή, η χάρη δεν προσπαθεί απλώς να ισοφαρίσει την αμαρτία· αντιθέτως, την ξεπερνά κατά πολύ (Ρωμαίους 5:20). Όσο βαθύ κι αν είναι το σκοτάδι μιας ζωής, το φως του Χριστού φτάνει βαθύτερα. Συνεπώς, κανείς δεν είναι τόσο μακριά ώστε να μην μπορεί να γυρίσει.
Ο Νιούτον το ήξερε αυτό όχι σαν θεωρία αλλά σαν βίωμα. Στα άγρια νιάτα του είχε σταθεί ως δουλέμπορος πάνω σε καράβι σκλάβων και είχε βλασφημήσει τον Θεό. Μάλιστα, μια νύχτα μια φοβερή θύελλα παραλίγο να βυθίσει το πλοίο του, και τότε ήρθε η μεταστροφή. Κι όμως, παρ' όλα αυτά, ο ίδιος Θεός τον είχε αγαπήσει ενώ ήταν ακόμη εχθρός του (Ρωμαίους 5:8). Επομένως η σωτηρία του δεν ήταν αμοιβή για καλή διαγωγή· ήταν καθαρή ευσπλαχνία.
Μεγάλος αμαρτωλός, μεγάλος Σωτήρας: μια ζωή σε μια φράση
Σκεφτείτε, αρχικά, πόσα θα μπορούσε να πει ένας άνθρωπος στο τέλος μιας τέτοιας ζωής. Ταξίδια, κίνδυνοι, ναυάγια, τα άγρια νιάτα ενός παιδιού που έχασε νωρίς τη μάνα του, ένας έρωτας, μια δραματική μεταστροφή, χρόνια ποιμαντικής, ύμνοι που τραγουδιούνται μέχρι σήμερα. Κι όμως, όταν χρειάστηκε να συμπυκνώσει τα πάντα, ο Νιούτον χώρεσε μια ζωή σε μια φράση.
Αυτό δεν δείχνει φτώχεια αλλά ωριμότητα. Όταν φεύγουν οι λεπτομέρειες, μένει η ουσία. Και η ουσία του Ευαγγελίου δεν είναι ένα σύστημα ιδεών· είναι μια σχέση ανάμεσα σε έναν χαμένο άνθρωπο και σε έναν Σωτήρα που τον βρήκε. Επομένως, όποιος καταλάβει αυτή τη φράση, έχει καταλάβει το πιο σημαντικό.
Η σωτηρία, εξάλλου, δεν στηρίζεται στα κατορθώματά μας. Στηρίζεται εξ ολοκλήρου στη χάρη, μέσω της πίστης, σαν δώρο και όχι σαν μισθός (Εφεσίους 2:8). Γι' αυτό και ο φτωχότερος πιστός μπορεί να πει την ίδια ακριβώς φράση με τον Νιούτον, με την ίδια ακριβώς βεβαιότητα.
Η μνήμη της χάρης: το μόνο που δεν πρέπει να ξεχάσουμε
Το πιο συγκινητικό στα τελευταία λόγια του Νιούτον είναι ότι ειπώθηκαν από έναν άνθρωπο που η μνήμη του είχε αρχίσει να σβήνει. Ξεχνούσε πρόσωπα, ξεχνούσε γεγονότα. Όμως δεν ξεχνούσε τη χάρη. Σαν να ήταν αυτή η τελευταία ανάμνηση που θα τον εγκατέλειπε.
Η Γραφή, εξάλλου, μάς προτρέπει ακριβώς γι' αυτό: να μην ξεχνάμε τις ευεργεσίες του Θεού (Ψαλμοί 103:2). Δεν είναι τυχαίο. Η αχαριστία ξεκινά πάντα από τη λήθη. Δηλαδή, όταν ξεχνάμε από πού μας έβγαλε ο Κύριος, σιγά σιγά παύουμε να τον ευγνωμονούμε. Αντίθετα, η μνήμη της χάρης κρατάει ζεστή την καρδιά.
Ίσως αυτό να είναι το πιο πρακτικό μάθημα του άρθρου. Δεν χρειάζεται να φτάσουμε γέροι για να το εφαρμόσουμε. Από σήμερα μπορούμε να καλλιεργήσουμε αυτή τη συνήθεια: να θυμόμαστε τι ήμασταν, τι κάναμε, και πόσο μας αγάπησε ο Χριστός παρ' όλα αυτά.
Πώς γίνονται δικά μας τα λόγια του Νιούτον
Τα λόγια του Νιούτον δεν είναι μνημείο για να τα θαυμάζουμε από μακριά. Είναι πρόσκληση. Ο ίδιος ο Χριστός κάλεσε όσους ένιωθαν βαρύ το φορτίο της ενοχής να έρθουν να ξεκαθαρίσουν τα πάντα μαζί του (Ησαΐας 1:18). Η φράση «μεγάλος αμαρτωλός, μεγάλος Σωτήρας» γίνεται δική μας τη στιγμή που σταματάμε να δικαιολογούμαστε και αρχίζουμε να εμπιστευόμαστε.
Αν θέλεις να μελετήσεις βαθύτερα τη ζωή και τη θεολογία ανθρώπων όπως ο Νιούτον, αξίζει να δεις τα μαθήματα στο Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος, όπου το Ευαγγέλιο της χάρης διδάσκεται με σεβασμό στη Γραφή και στην καρδιά του ανθρώπου.
Τελικά, το ερώτημα δεν είναι αν είσαι αρκετά καλός. Κανείς δεν είναι. Το ερώτημα είναι αν ο Σωτήρας είναι αρκετά μεγάλος. Και η απάντηση, όπως την έζησε ο Νιούτον και όπως τη βεβαιώνει η Γραφή, είναι ένα ξεκάθαρο ναι. Έλα όπως είσαι· ο μεγάλος Σωτήρας σε περιμένει.
Βασικά σημεία
- 01Ο Τζον Νιούτον πέθανε λέγοντας δύο πράγματα που δεν ξέχασε ποτέ: ότι ήταν μεγάλος αμαρτωλός και ότι ο Χριστός είναι μεγάλος Σωτήρας.
- 02Η Γραφή συμφωνεί: όπου πλήθυνε η αμαρτία, ξεχείλισε ακόμη περισσότερο η χάρη, και η σωτηρία είναι δώρο και όχι μισθός.
- 03Η μνήμη της χάρης είναι το αντίδοτο στην αχαριστία· θυμόμαστε τι ήμασταν για να αγαπάμε περισσότερο εκείνον που μας έσωσε.
- 04Η ίδια φράση μπορεί να γίνει δική μας σήμερα: σταματάμε να δικαιολογούμαστε και εμπιστευόμαστε τον μεγάλο Σωτήρα.