Ιερότητα της ζωής: γιατί καμία ψυχή δεν χάνει ποτέ την άπειρη αξία της

I.Η ιερότητα της ζωής ξεκινά από μία αλήθεια: είσαι εικόνα Θεού

Αρχικά, ας πιάσουμε τη ρίζα. Γιατί να έχει ένας άνθρωπος μεγαλύτερη αξία από μια πέτρα, ένα ζώο ή ένα μηχάνημα; Η απάντηση της Γραφής είναι εκπληκτικά απλή και συνάμα συγκλονιστική: επειδή ο άνθρωπος πλάστηκε κατ' εικόνα Θεού. Δηλαδή κουβαλάς μέσα σου κάτι από τον ίδιο τον Δημιουργό σου.

Από την πρώτη σελίδα της Βίβλου διαβάζουμε ότι ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο σύμφωνα με τη δική Του εικόνα, άντρα και γυναίκα τους δημιούργησε (Γένεση 1:27). Με άλλα λόγια, η αξία σου δεν εξαρτάται από το πόσο υγιής, παραγωγικός ή «χρήσιμος» είσαι. Αντίθετα, πηγάζει από το ποιανού η σφραγίδα βρίσκεται πάνω σου.

Επομένως, εδώ ξεκαθαρίζονται τα πάντα. Αν η αξία της ανθρώπινης ζωής δινόταν από την κοινωνία, τότε η κοινωνία θα μπορούσε και να την αφαιρέσει. Όμως, επειδή την έδωσε ο Θεός, κανείς άνθρωπος δεν έχει το δικαίωμα να αποφασίσει ποιος αξίζει να ζήσει και ποιος όχι. Δηλαδή ο πιο αδύναμος, ο πιο μικρός, ο πιο αθέατος, έχει την ίδια ακριβώς, άπειρη αξία.

Συνεπώς, η ιερότητα της ζωής δεν είναι θρησκευτική υπερβολή. Αντίθετα, είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο στέκεται κάθε αληθινή συμπόνια. Όταν βλέπεις στον διπλανό σου μια εικόνα Θεού, δεν μπορείς πια να τον αντιμετωπίζεις σαν αριθμό.

II.Η βιβλική βάση: σε ήξερε ο Θεός πριν σε δει ο κόσμος

Ας προχωρήσουμε τώρα στη ζωή που μεγαλώνει κρυμμένη, εκεί που κανένα μάτι δεν φτάνει. Πολλοί ρωτούν πότε αρχίζει να μετράει μια ανθρώπινη ζωή. Η Γραφή, ωστόσο, δεν αντιμετωπίζει το αγέννητο παιδί σαν δυνατότητα. Αντίθετα, του μιλάει σαν σε πρόσωπο που ήδη γνωρίζει ο Θεός.

Ο ψαλμωδός το ομολογεί με δέος: ο Θεός έπλασε τα ενδότερά του και τον ύφανε μέσα στην κοιλιά της μητέρας του (Ψαλμοί 139:13). Δηλαδή το αγέννητο παιδί δεν είναι ένα τυχαίο σύμπλεγμα κυττάρων. Αντίθετα, είναι έργο των χεριών του Θεού, υφασμένο με σκοπό και αγάπη.

Επιπλέον, ο ίδιος ψαλμός λέει κάτι ακόμη πιο τρυφερό: τα μάτια του Θεού έβλεπαν το αδιαμόρφωτο έμβρυο, και όλες οι μέρες της ζωής του ήταν γραμμένες στο βιβλίο Του προτού καν υπάρξει μία από αυτές (Ψαλμοί 139:16). Με άλλα λόγια, πριν σε δει οποιοσδήποτε άνθρωπος, σε είχε ήδη δει και αγαπήσει Εκείνος.

Το ίδιο ακούμε και στον προφήτη Ιερεμία. Ο Θεός τού λέει ότι τον γνώριζε πριν τον πλάσει στην κοιλιά, και τον είχε ξεχωρίσει πριν βγει από τη μήτρα (Ιερεμίας 1:5). Δηλαδή η ταυτότητα και η κλήση ενός ανθρώπου ξεκινούν πολύ πριν την πρώτη του ανάσα.

Ακόμη και στην Καινή Διαθήκη βλέπουμε το ίδιο. Όταν η Μαρία, έγκυος στον Ιησού, χαιρέτησε την Ελισάβετ, το αγέννητο μωρό σκίρτησε από χαρά μέσα στην κοιλιά της (Λουκάς 1:41). Συνεπώς, η Γραφή δίνει στο αγέννητο παιδί όνομα, αντίδραση, αξία. Δεν μιλά για «κάτι», αλλά για «κάποιον».

III.Όταν η καρδιά πονάει: η χάρη και η ελπίδα είναι πιο μεγάλες

Εδώ θέλω να σταματήσω και να μιλήσω με τρυφερότητα. Ίσως διαβάζεις αυτές τις γραμμές κουβαλώντας μια απόφαση του παρελθόντος που σε βαραίνει. Ίσως νιώθεις ότι αυτό που έγινε σε αποκλείει από την αγάπη του Θεού. Ωστόσο, η αλήθεια του ευαγγελίου είναι ακριβώς το αντίθετο, και είναι για σένα.

Η Γραφή δεν κρύβει τον πόνο, αλλά τον πλημμυρίζει με ελπίδα. Λέει ότι όσο απέχει η ανατολή από τη δύση, τόσο μακριά απομάκρυνε ο Θεός από πάνω μας τις παραβάσεις μας (Ψαλμοί 103:12). Δηλαδή δεν τις σκεπάζει απλώς. Τις παίρνει μακριά, σε μια απόσταση που δεν μετριέται.

Επιπλέον, ο Θεός υπόσχεται καθαρισμό, όχι ντροπή. Μας καλεί να έρθουμε και να τα ξεκαθαρίσουμε μαζί Του, και ακόμη κι αν οι αμαρτίες μας είναι κατακόκκινες, θα γίνουν λευκές σαν το χιόνι (Ησαΐας 1:18). Με άλλα λόγια, καμία ενοχή δεν είναι τόσο σκούρα ώστε να μην μπορεί να την καθαρίσει η χάρη Του.

Πώς όμως φτάνει αυτή η χάρη ως εμάς; Με τον πιο απλό τρόπο. Αν ομολογήσουμε ειλικρινά στον Θεό αυτό που μας βαραίνει, Εκείνος είναι πιστός και δίκαιος, ώστε να μας συγχωρήσει και να μας καθαρίσει από κάθε αδικία (Α' Ιωάννου 1:9). Δηλαδή δεν χρειάζεται να επανορθώσεις πρώτα μόνος σου. Έρχεσαι όπως είσαι.

Και να το αποκορύφωμα. Για όποιον ανήκει στον Χριστό, δεν υπάρχει πια καμία καταδίκη (Ρωμαίους 8:1). Συνεπώς, ο σταυρός δεν φτάνει για κάποιους και αφήνει εσένα απ' έξω. Αντίθετα, φτάνει ακριβώς και για τη δική σου ενοχή. Η ελπίδα και η χάρη στον Χριστό δεν είναι λόγια. Είναι μια ανοιχτή αγκαλιά.

IV.Από την πεποίθηση στην πράξη: η ιερότητα της ζωής γίνεται αγάπη

Η ιερότητα της ζωής, αν μείνει μόνο ιδέα, δεν βοηθάει κανέναν. Αντίθετα, η Γραφή μάς καλεί να την κάνουμε αγάπη με χέρια και πόδια. Δηλαδή να σταθούμε δίπλα στους αδύναμους, όχι από πάνω τους. Επομένως, η ιερότητα της ζωής δοκιμάζεται όχι στα λόγια, αλλά στη στιγμή που κάποιος μας χρειάζεται.

Πρακτικά, αυτό σημαίνει να αγκαλιάζουμε τη γυναίκα που φοβάται μια εγκυμοσύνη, αντί να την κρίνουμε. Σημαίνει να στηρίζουμε με τρόπο απτό, με χρόνο, με φιλοξενία, με υλική βοήθεια, ώστε καμία μητέρα να μη νιώθει ότι είναι μόνη της απέναντι σε ένα βουνό. Επιπλέον, σημαίνει να ανοίγουμε το στόμα μας για όσους δεν μπορούν να μιλήσουν για τον εαυτό τους.

Αν κουβαλάς εσύ ο ίδιος μια πληγή, το πρώτο βήμα της θεραπείας είναι να μην το κρατάς κρυφό. Μίλησε στον Θεό με ειλικρίνεια. Έπειτα, βρες μια υγιή κοινότητα ανθρώπων που ζουν τη χάρη, όχι την καταδίκη. Για παράδειγμα, μπορείς να ζητήσεις βιβλική στήριξη και καθοδήγηση μέσα από το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος, όπου η αλήθεια συναντά τη συμπόνια.

Τέλος, θυμήσου ότι η αγάπη για τη ζωή δεν τελειώνει στη γέννηση. Αντίθετα, συνεχίζεται στη φροντίδα του παιδιού, στη στήριξη της οικογένειας, στη συντροφιά του ηλικιωμένου και του ασθενούς. Συνεπώς, όταν ζούμε στ' αλήθεια την ιερότητα της ζωής, γινόμαστε τα χέρια της χάρης σ' έναν κόσμο που τη διψάει.