Γιατί η υπομονή της αναμονής δεν είναι ποτέ χαμένος χρόνος

I.Ο γεωργός που περιμένει: η εικόνα που εξηγεί την υπομονή της αναμονής

Όταν η Γραφή θέλει να μας μάθει για την υπομονή, δεν μας στέλνει σε μια αίθουσα διδασκαλίας. Μας στέλνει σε ένα χωράφι. Ο απόστολος Ιάκωβος διαλέγει την πιο ταπεινή, την πιο καθημερινή εικόνα: τον γεωργό που έσπειρε και τώρα περιμένει (Ιακώβου 5:7). Δεν περιμένει επειδή τεμπελιάζει. Περιμένει επειδή έκανε ό,τι μπορούσε και το υπόλοιπο δεν είναι στο χέρι του.

Πρόσεξε κάτι λεπτό. Ο γεωργός δεν ορίζει πότε θα βρέξει. Δεν τραβάει τον σπόρο να φυτρώσει πιο γρήγορα. Η δουλειά του τελειώνει στη σπορά· αντίθετα, από εκεί και πέρα αρχίζει η δουλειά του Θεού, που στέλνει τη βροχή «την πρώιμη και την όψιμη» στον δικό του καιρό. Επομένως, η υπομονή της αναμονής δεν είναι παθητικότητα. Είναι, δηλαδή, η ενεργή εμπιστοσύνη εκείνου που ξέρει ποια δουλειά είναι δική του και ποια ανήκει σε Άλλον.

Ο Ιάκωβος μάς καλεί επομένως να κάνουμε δύο πράγματα μαζί: να μακροθυμήσουμε και να στηρίξουμε την καρδιά μας (Ιακώβου 5:8). Δηλαδή, η υπομονή της αναμονής δεν είναι μόνο να αντέχεις τον χρόνο που περνά· είναι να κρατάς όρθια την καρδιά σου μέσα σε αυτόν. Πράγματι, πολλές φορές δεν χανόμαστε στην αναμονή επειδή κράτησε πολύ, αλλά επειδή αφήσαμε την καρδιά μας να καταρρεύσει στη μέση της.

II.Εφτά χρόνια σιωπής: τι κρύβει ο χρόνος του Θεού όταν ο καρπός αργεί

Ας γυρίσουμε στον Carey. Πίσω από εκείνα τα εφτά χρόνια δεν υπήρχε αδράνεια· υπήρχε ασταμάτητη, ταπεινή δουλειά. Έμαθε τα βεγγαλικά και έπειτα τα σανσκριτικά, καθόταν με δασκάλους που γνώριζαν βαθιά την παράδοσή τους, σεβάστηκε τον λαό ανάμεσα στον οποίο ζούσε. Μετέφραζε τη Γραφή λέξη λέξη, ξέροντας πόσο πολύτιμο είναι για κάθε καρδιά να ακούσει τον Θεό στη μητρική της γλώσσα.

Και όμως, ο καρπός αργούσε. Άνθρωποι τον άκουγαν με ευγνωμοσύνη· ωστόσο, το τίμημα μιας αλλαγής φαινόταν τεράστιο και κανείς δεν τολμούσε ακόμα το βήμα. Έγραψε κάποτε ότι ένιωθε σαν να βυθίστηκαν όλα. Δεν ήταν, δηλαδή, αναίσθητος στον πόνο της αναμονής· τον ένιωθε ως τα κόκαλα. Παρ' όλα αυτά, δεν εγκατέλειψε τη θέση του και έκανε υπομονή.

Εδώ μαθαίνουμε κάτι κρίσιμο για τον χρόνο του Θεού. Ο προφήτης Αββακούμ είχε ζητήσει απαντήσεις και ο Θεός του είπε ότι το όραμα έχει «ορισμένο καιρό»· ακόμα κι αν αργεί, να το περιμένει, γιατί σίγουρα θα έρθει (Αββακούμ 2:3). Η καθυστέρηση δεν είναι ακύρωση. Είναι η απόσταση ανάμεσα στην υπόσχεση και την εκπλήρωση, και μέσα σε αυτή την απόσταση ο Θεός δουλεύει πράγματα που τα μάτια μας δεν προλαβαίνουν να δουν.

Πράγματι, όταν ήρθε επιτέλους ο πρώτος καρπός, δεν ήρθε μόνος. Ήταν, δηλαδή, η αρχή ενός έργου που ξεπέρασε κατά πολύ τον ίδιο τον Carey. Τα εφτά χρόνια της φαινομενικής αποτυχίας ήταν στην πραγματικότητα εφτά χρόνια ριζώματος. Συνεπώς, ο χρόνος του Θεού φαίνεται αργός όχι επειδή μας ξέχασε, αλλά επειδή χτίζει θεμέλια για κάτι που θα κρατήσει.

III.Το κρυμμένο έργο: γιατί η υπομονή της αναμονής δεν είναι ποτέ χαμένος χρόνος

Ο Κύριος Ιησούς έδωσε μια παραβολή που φωτίζει ακριβώς αυτό. Ένας άνθρωπος ρίχνει τον σπόρο στη γη και ύστερα κοιμάται και ξυπνά, νύχτα και μέρα, ενώ ο σπόρος βλασταίνει και μεγαλώνει «χωρίς αυτός να ξέρει πώς» (Μάρκος 4:27). Η ζωή, δηλαδή, δουλεύει κάτω από το χώμα, στο σκοτάδι, εκεί που κανένα μάτι δεν φτάνει. Επομένως, όταν εσύ δεν βλέπεις τίποτα στην επιφάνεια, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν γίνεται τίποτα στο βάθος.

Η γη, λέει ο Ιησούς, καρποφορεί μόνη της: πρώτα το χορτάρι, έπειτα το στάχυ, και τέλος το γεμάτο σιτάρι μέσα στο στάχυ (Μάρκος 4:28). Υπάρχει, δηλαδή, σειρά. Υπάρχει σταδιακή ωρίμανση. Κανείς υγιής καρπός δεν βιάζεται. Συνεπώς, αν η ζωή σου βρίσκεται ακόμα στο στάδιο του χόρτου, μην το περιφρονείς· είναι το αναγκαίο βήμα προς το στάχυ.

Αυτό αλλάζει εντελώς τον τρόπο που βλέπουμε τις άκαρπες, όπως νομίζουμε, εποχές. Η υπομονή της αναμονής δεν είναι ένα κενό διάλειμμα ώσπου να αρχίσει η αληθινή ζωή. Αντίθετα, είναι η αληθινή ζωή, με τον Θεό να εργάζεται αθόρυβα. Συνεπώς, ο χρόνος που νιώθεις χαμένος είναι πιθανότατα ο χρόνος που ο Θεός σε ριζώνει βαθύτερα, ώστε ο καρπός που θα έρθει να μη μαραθεί στον πρώτο άνεμο.

IV.Η καρδιά που περιμένει: πώς κρατιόμαστε όρθιοι στη μακρά αναμονή

Το δυσκολότερο στην αναμονή δεν είναι ο χρόνος. Είναι να κρατήσεις την καρδιά σου ζεστή ενώ ο χρόνος περνά. Γι' αυτό η Γραφή δεν μας λέει απλώς «περίμενε», αλλά μας δίνει και τη στάση της καρδιάς. Ο ψαλμωδός παραγγέλλει: περίμενε τον Κύριο, κάνε κουράγιο και ας δυναμώσει η καρδιά σου (Ψαλμοί 27:14). Η αναμονή θέλει θάρρος, όχι λιγότερο από τη δράση.

Και πού στηρίζεται αυτό το θάρρος; Στον χαρακτήρα Εκείνου που περιμένουμε. Ο προφήτης Ιερεμίας, μέσα στα ερείπια, ομολογεί ότι ο Κύριος είναι αγαθός σ' εκείνους που τον προσμένουν, στην ψυχή που τον αναζητά (Θρήνοι 3:25). Δεν περιμένουμε, δηλαδή, ένα άγνωστο πεπρωμένο· αντίθετα, περιμένουμε έναν Πατέρα που είναι αγαθός. Πράγματι, αυτό κάνει όλη τη διαφορά. Επομένως, όταν ξέρεις ποιον περιμένεις, η υπομονή της αναμονής παύει να είναι αγωνία και γίνεται εμπιστοσύνη.

Ωστόσο, ας μην το ωραιοποιήσουμε. Υπάρχουν αναμονές με δάκρυα. Ο ψαλμός δεν το κρύβει: «όσοι σπέρνουν με δάκρυα, θα θερίσουν με αγαλλίαση» (Ψαλμοί 126:5). Ο Θεός δεν περιφρονεί τα δάκρυά σου ούτε σου ζητάει να προσποιηθείς ότι δεν πονάς. Σου υπόσχεται όμως ότι ο σπόρος που ποτίστηκε με δάκρυα δεν χάνεται. Έρχεται η ώρα της επιστροφής, βαστάζοντας τα δεμάτια του θερισμού.

Πρακτικά, λοιπόν, η καρδιά κρατιέται όρθια με τρία πράγματα: πρώτον, με την προσευχή που μιλά ειλικρινά στον Θεό· δεύτερον, με τον λόγο που μας θυμίζει τις υποσχέσεις του· και, τέλος, με αδελφούς που μας στηρίζουν όταν τα γόνατά μας λυγίζουν. Πράγματι, κανείς δεν περιμένει καλά εντελώς μόνος. Αν θέλεις, επομένως, να βαθύνεις σε αυτή τη στάση καρδιάς μέσα από τη Γραφή, μπορείς να μελετήσεις συστηματικά στο Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος, όπου ο λόγος του Θεού διδάσκεται με σεβασμό και βάθος.

V.Μην τα παρατήσεις πριν την ώρα: η ελπίδα στη μακρά αναμονή

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος στη μακρά αναμονή δεν είναι να αποτύχεις· αντίθετα, είναι να σταματήσεις λίγο πριν τον καρπό. Γι' αυτό ο απόστολος Παύλος μάς προτρέπει να μην κουραστούμε κάνοντας το καλό, γιατί θα θερίσουμε στον κατάλληλο καιρό, αν δεν αποκάμουμε (Γαλάτες 6:9). Πρόσεξε τη μικρή φράση «στον κατάλληλο καιρό». Δεν λέει, δηλαδή, αμέσως. Λέει, ωστόσο, στον σωστό, στον δικό του χρόνο.

Ο Carey θα μπορούσε να είχε φύγει στον τέταρτο, στον πέμπτο, στον έκτο χρόνο. Κανείς δεν θα τον κατηγορούσε. Έμεινε όμως, και ο θερισμός ήρθε. Η ιστορία του δεν μας λέει ότι κάθε αναμονή κρατάει ακριβώς εφτά χρόνια ούτε ότι ο καρπός έρχεται πάντα με τον τρόπο που περιμένουμε. Μας λέει κάτι βαθύτερο: ότι ο Θεός είναι πιστός σε όσους δεν τα παρατάνε.

Και αν αναρωτιέσαι αν αξίζει να συνεχίσεις να ελπίζεις, θυμήσου ότι η ελπίδα δεν είναι αφέλεια. Όπως γράφει ο Παύλος, ελπίζουμε σε ό,τι δεν βλέπουμε ακόμα, και γι' αυτό το περιμένουμε με υπομονή (Ρωμαίους 8:25). Πράγματι, η ίδια η φύση της ελπίδας προϋποθέτει υπομονή και αναμονή. Αν τα έβλεπες ήδη όλα, δεν θα ήταν ελπίδα. Συνεπώς, η υπομονή της αναμονής δεν είναι το αντίθετο της πίστης· είναι η πίστη μέσα στον χρόνο.

Αν λοιπόν είσαι κουρασμένος σήμερα, αν σπέρνεις χρόνια χωρίς να βλέπεις θερισμό, ο λόγος του Θεού δεν σου ζητάει να προσποιηθείς δύναμη που δεν έχεις. Σε καλεί όμως να μην εγκαταλείψεις τη θέση σου. Ο καρπός μπορεί να αργεί, αλλά ο Θεός που υποσχέθηκε δεν αργεί. Και όταν έρθει, θα καταλάβεις ότι κανένα από τα δάκρυα της αναμονής δεν πήγε χαμένο.