«Δεν μπορώ να αλλάξω»; Το πιο βολικό ψέμα που λες στον εαυτό σου

I.Το ψέμα: «δεν μπορώ να αλλάξω, έτσι γεννήθηκα»

Δες πώς ζεις αυτό το ψέμα μέσα στην καθημερινότητα. Αρχικά κάνεις μια υπόσχεση: «από αύριο δεν θα φωνάζω στα παιδιά», «θα σταματήσω να συγκρίνομαι», «θα είμαι πιο υπομονετική». Έπειτα έρχεται η πρώτη δύσκολη στιγμή και ξανακυλάς. Τέλος, παραιτείσαι και λες: «Δεν γίνεται. Έτσι είμαι.»

Έτσι η φράση γίνεται ασπίδα. Όταν αποφασίζεις πως είσαι αμετάβλητη, σταματάς να προσπαθείς, άρα σταματάς και να απογοητεύεσαι. Ακούγεται σαν ανακούφιση. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, είναι μια αλυσίδα που τη φοράς μόνη σου, νομίζοντας πως σε προστατεύει.

Για παράδειγμα, μετά από ένα ξέσπασμα θυμού λες: «Νευρική με γέννησε η μάνα μου, νευρική θα πεθάνω.» Ή μετά από μια ζήλια λες: «Πάντα έτσι ήμουν.» Δηλαδή χρεώνεις στη φύση σου κάτι που στην πραγματικότητα είναι συνήθεια. Και η συνήθεια, ευτυχώς, δεν είναι μοίρα.

Η παγίδα είναι πονηρή ακριβώς επειδή μοιάζει ειλικρινής. Νιώθεις πως απλώς παραδέχεσαι την αλήθεια για τον εαυτό σου. Ωστόσο υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο «είμαι αδύναμη εδώ» και στο «δεν θα αλλάξω ποτέ». Δηλαδή το πρώτο είναι ταπεινότητα. Αντίθετα, το δεύτερο είναι ένα ψέμα που κλειδώνει την πόρτα της ελπίδας.

II.Γιατί το «δεν μπορώ να αλλάξω» δεν στέκει

Σκέψου το ειλικρινά. Έχεις ήδη αλλάξει πολλές φορές στη ζωή σου. Για παράδειγμα, έμαθες πράγματα που κάποτε σου φαίνονταν αδύνατα, ξεπέρασες φόβους, αγάπησες ανθρώπους που στην αρχή σε ενοχλούσαν. Δηλαδή η αλλαγή δεν σου είναι ξένη. Απλώς σε κάποια σημεία κουράστηκες να παλεύεις.

Επιπλέον, αν ίσχυε πραγματικά το «έτσι γεννήθηκα και τέλος», τότε καμία σχέση δεν θα διορθωνόταν ποτέ. Όμως βλέπεις γύρω σου ανθρώπους που μαλάκωσαν, που συγχώρεσαν, που ξεκίνησαν από την αρχή. Επομένως η αλλαγή είναι δυνατή· το ζήτημα είναι από πού αντλείς τη δύναμη γι' αυτήν.

Εδώ κρύβεται το βαθύ λάθος. Νομίζεις ότι η αλλαγή είναι θέμα θέλησης: αν θελήσεις αρκετά, θα τα καταφέρεις. Γι' αυτό και όταν αποτυγχάνεις, νιώθεις διπλά ένοχη. Ωστόσο η αλήθεια είναι ότι η πραγματική, βαθιά αλλαγή δεν ξεκινά από τα δόντια σου σφιγμένα. Ξεκινά από την καρδιά - και την καρδιά μόνο ο Θεός την αγγίζει. Όλα τα μπορείς, λέει η Γραφή, μέσω Εκείνου που σε ενδυναμώνει (Φιλιππησίους 4:13).

Γι' αυτό αυτή η φράση κρύβει συχνά μια αλήθεια κι ένα ψέμα μαζί. Η αλήθεια: μόνη σου, με τις δικές σου δυνάμεις, όντως δυσκολεύεσαι. Το ψέμα: ότι επειδή εσύ δεν μπορείς, δεν μπορεί κανείς. Δηλαδή σταματάς στο μισό της πρότασης. Η συνέχεια λέει: «αλλά ο Θεός μπορεί.»

III.Η αλήθεια: ο Θεός αλλάζει την καρδιά και δίνει νέα ζωή

Να η αλήθεια που ελευθερώνει. Ο Θεός δεν σου ζητά να φτιάξεις μόνη σου έναν καινούργιο εαυτό. Αντιθέτως, υπόσχεται να το κάνει Εκείνος. Λέει πως θα σου δώσει νέα καρδιά και θα βάλει μέσα σου νέο πνεύμα, παίρνοντας την πέτρινη καρδιά και δίνοντάς σου μια καρδιά που αισθάνεται (Ιεζεκιήλ 36:26). Δηλαδή η αλλαγή είναι δικό Του έργο μέσα σου.

Επιπλέον, αυτό δεν είναι μπάλωμα στον παλιό άνθρωπο. Είναι κάτι ολοκαίνουργιο. Ο Παύλος το λέει συγκλονιστικά: όποιος είναι ενωμένος με τον Χριστό γίνεται νέο δημιούργημα· τα παλιά πέρασαν, όλα έγιναν καινούργια (Β΄ Κορινθίους 5:17). Για παράδειγμα, δεν προσπαθείς να βάψεις έναν τοίχο που ξεφλουδίζει· χτίζεις σπίτι σε νέα θεμέλια. Αυτό αλλάζει τα πάντα.

Ίσως ρωτήσεις: «Μα γιατί να με αγαπήσει έτσι ο Θεός, εμένα, με όλα μου τα ελαττώματα;» Επειδή η αξία σου δεν εξαρτάται από την τελειότητά σου. Για παράδειγμα, αν παλεύεις μ' αυτό, δες το Αξίζω κάτι; Η αλήθεια για την αξία της γυναίκας. Επομένως ο Θεός σε αγαπά τόσο ώστε δεν σε αφήνει εκεί που σε βρήκε.

IV.Η αλλαγή είναι έργο του Θεού - όχι το δικό σου κατόρθωμα

Πάρε μια βαθιά ανάσα, γιατί αυτό σηκώνει ένα τεράστιο βάρος από πάνω σου. Δεν είσαι εσύ που πρέπει να καταφέρεις την αλλαγή με σφιγμένα δόντια. Αντιθέτως, ο ίδιος ο Θεός ενεργεί μέσα σου, τόσο στο να θέλεις όσο και στο να μπορείς να κάνεις το καλό (Φιλιππησίους 2:13). Δηλαδή δεν είσαι μόνη στον αγώνα.

Επιπλέον, ο Θεός δεν τα παρατά στη μέση. Όταν αρχίζει ένα έργο μέσα σου, το ολοκληρώνει· ο Παύλος ήταν σίγουρος γι' αυτό (Φιλιππησίους 1:6). Για παράδειγμα, σκέψου έναν κήπο: εσύ ποτίζεις και ξεριζώνεις τα αγριόχορτα, μα δεν είσαι εσύ που κάνεις τον σπόρο να φυτρώσει. Αυτό το κάνει η ζωή που έβαλε μέσα του ο Δημιουργός.

Ωστόσο πρόσεξε κάτι σημαντικό. Αυτή η σχέση με τον Θεό θέλει τη δική σου συμμετοχή, αλλιώς κρυώνει από τη δική μας πλευρά. Δεν αλλάζεις παθητικά, σαν να κοιμάσαι. Συνεργάζεσαι. Λες «ναι» στο Πνεύμα Του κάθε μέρα, με μικρές αποφάσεις. Επομένως η αλλαγή είναι δώρο που το δέχεσαι, όχι μετάλλιο που το κερδίζεις.

V.Πρακτικά βήματα: συνεργασία με το Πνεύμα και μικρές κινήσεις

Ας γίνουμε πρακτικές. Αρχικά, σταμάτα να λες πως είσαι αμετάβλητη και άρχισε να λες «δεν μπορώ μόνη - αλλά ο Θεός μπορεί». Η γλώσσα που χρησιμοποιείς για τον εαυτό σου δεν είναι αθώα· γίνεται προσευχή ή κατάρα. Διάλεξε, λοιπόν, τα λόγια της ελπίδας.

Έπειτα, ζήτησέ Το ευθέως. Πες απλά: «Θεέ μου, εδώ δυσκολεύομαι, άλλαξέ με Εσύ.» Ο ψαλμωδός προσευχήθηκε ακριβώς έτσι, ζητώντας από τον Θεό να καθαρίσει την καρδιά του και να ανανεώσει το πνεύμα του (Ψαλμοί 51:10). Για παράδειγμα, δίνε Του κάθε πρωί το ένα σημείο που θες να δεις να αλλάζει, αντί να παλεύεις με όλα μαζί.

Στη συνέχεια, κάνε ένα μικρό βήμα τη φορά. Η αλλαγή δεν είναι έκρηξη· είναι πορεία. Δεν θα γίνεις υπομονετική σε μια νύχτα, μα μπορείς σήμερα να σιωπήσεις δύο δευτερόλεπτα πριν απαντήσεις. Επιπλέον, μάθε να συγχωρείς τον εαυτό σου όταν ξανακυλάς· για το πόσο σημαντικό είναι αυτό, δες Τι λέει η Αγία Γραφή για τη συγχώρηση;.

Τέλος, μην το κάνεις μόνη. Όπως ένας σπόρος θέλει χρόνο και φροντίδα, έτσι κι εσύ χρειάζεσαι παρέα και τροφή για την ψυχή. Ο καρπός που μένει είναι έργο του Πνεύματος μέσα σου, όχι του δικού σου ζορίσματος (Γαλάτες 5:22). Αν θες συντροφιά στον δρόμο της πίστης, υπάρχει το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος.