«Και είπε ο Κύριος στον Σαμουήλ: Μην κοιτάς την όψη του ούτε το ύψος του αναστήματός του, επειδή τον απέρριψα. Γιατί ο Κύριος δεν βλέπει όπως βλέπει ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος βλέπει το φαινόμενο, ο Κύριος όμως βλέπει την καρδιά.»
Α' Σαμουήλ 16:7
Η αυτοεικόνα μετά το μωρό είναι ίσως η πιο σιωπηλή μάχη που δίνεις αυτή την περίοδο, και κανείς δεν σου έδωσε οδηγίες γι' αυτήν. Στέκεσαι μπροστά στον καθρέφτη, κοιτάς ένα σώμα που δεν μοιάζει πια με αυτό που θυμόσουν, και κάτι μέσα σου σφίγγεται. Δεν είναι ματαιοδοξία. Αντίθετα, είναι πένθος για κάτι που χάθηκε, μαζί με ντροπή που δεν τολμάς να ομολογήσεις σε κανέναν.
Θέλω να σου πω κάτι ευθύς εξαρχής, σαν φίλη που πέρασε από τον ίδιο καθρέφτη. Δεν χρειάζεται να γυρίσεις σε ό,τι ήσουν πριν για να αξίζεις αγάπη. Επιπλέον, η αξία σου ποτέ δεν κρεμόταν από το νούμερο στη ζυγαριά ή από το πόσο σφιχτό είναι το δέρμα σου. Ωστόσο, αυτή η αλήθεια χάνεται εύκολα μέσα στην εξάντληση και στη σύγκριση.
Σε αυτό το άρθρο θα κοιτάξουμε μαζί, με ειλικρίνεια, αυτό που πονά. Όμως δεν θα μείνουμε εκεί. Θα στραφούμε στην ελπίδα του ευαγγελίου, που δεν σου ζητά να γίνεις τέλεια, αλλά σου υπενθυμίζει ότι είσαι ήδη πλήρως αγαπημένη από Εκείνον που σε έπλασε.
Όταν η αυτοεικόνα μετά το μωρό σπάει μπροστά στον καθρέφτη
Ας ονομάσουμε πρώτα τη στιγμή. Είναι αργά το απόγευμα, το μωρό επιτέλους κοιμήθηκε, και περνάς μπροστά από τον καθρέφτη του διαδρόμου. Δεν ήθελες καν να κοιτάξεις. Όμως το μάτι σου πέφτει στην κοιλιά που έμεινε μαλακή, στο στήθος που άλλαξε, στις ραγάδες που χαράχτηκαν σαν μικροί δρόμοι πάνω σου. Και ξαφνικά νιώθεις ξένη μέσα στο ίδιο σου το δέρμα.
Πράγματι, αυτή η αίσθηση είναι αληθινή και δεν είσαι επιπόλαιη που τη νιώθεις. Ωστόσο, υπάρχει μια παγίδα εδώ. Ο πολιτισμός μας σου ψιθυρίζει ότι η αξία σου ξεκινά και τελειώνει σε αυτό που βλέπεις. Δηλαδή, σου λέει ότι πρέπει να επανέλθεις, να εξαφανίσεις κάθε ίχνος, να προσποιηθείς ότι το σώμα σου δεν έκανε ποτέ αυτό το θαύμα.
Όμως ο Θεός δεν μετράει έτσι. Όταν ο προφήτης Σαμουήλ κοίταζε τα φαινόμενα, ο Κύριος τον σταμάτησε και του θύμισε πού κοιτάζει ο ίδιος. (Α' Σαμουήλ 16:7) Αυτό το εδάφιο δεν είναι μια ηθική απαίτηση να αδιαφορήσεις για το σώμα σου. Είναι μια απελευθέρωση: ο Θεός σε βλέπει ολόκληρη, εκεί που κανείς άλλος δεν φτάνει. Έτσι η αυτοεικόνα μετά το μωρό παύει να κρέμεται από τον καθρέφτη και ριζώνει στο βλέμμα Του.
Το σώμα μετά τη γέννα: πλασμένο με σκοπό, όχι ελάττωμα
Πριν στραφούμε στην ντροπή, θέλω να σου θυμίσω κάτι θεμελιώδες. Το σώμα μετά τη γέννα δεν είναι μια αποτυχημένη εκδοχή του παλιού σου εαυτού. Είναι ένα σώμα που έκανε ακριβώς αυτό για το οποίο το έπλασε ο Θεός. Οι αλλαγές που βλέπεις δεν είναι ζημιά. Είναι μαρτυρία.
Ο ψαλμωδός γράφει με δέος ότι ο ίδιος ο Θεός μας ύφανε μέσα στην κοιλιά της μητέρας μας. (Ψαλμοί 139:13) (Ψαλμοί 139:14) Δηλαδή, το ίδιο το σώμα που κουβάλησε το παιδί σου σχεδιάστηκε με σοφία και αγάπη. Επιπλέον, ο Θεός γνώριζε κάθε λεπτομέρεια αυτής της πορείας πριν καν αρχίσει. (Ψαλμοί 139:16)
Όταν λοιπόν κοιτάς τις ραγάδες σου, δεν κοιτάς ένα ελάττωμα. Αντίθετα, κοιτάς τον χάρτη μιας θυσίας. Πράγματι, αυτό αλλάζει τα πάντα: το σώμα σου δεν σε πρόδωσε, σε υπηρέτησε. Κι ο Πλάστης που το σχεδίασε δεν ντρέπεται καθόλου για ό,τι εσύ προσπαθείς να κρύψεις. Αυτή είναι η βάση μιας υγιούς αυτοεικόνας μετά το μωρό: ένα σώμα πλασμένο με σκοπό.
Η σύγκριση που δηλητηριάζει την αυτοεικόνα μετά το μωρό
Ας μιλήσουμε τώρα για το πραγματικό δηλητήριο. Δεν είναι ο καθρέφτης. Είναι η οθόνη. Ανοίγεις το κινητό για πέντε λεπτά ησυχίας και βρίσκεσαι μπροστά σε μια μαμά που, τρεις βδομάδες μετά τη γέννα, φαίνεται σαν να μην έγινε τίποτα. Και μέσα σε δευτερόλεπτα, η αυτοεικόνα μετά το μωρό που μετά βίας κρατούσες όρθια καταρρέει.
Η σύγκριση είναι κλέφτης. Σου κλέβει τη χαρά για το παιδί που κρατάς, επειδή σε καρφώνει σε ένα σώμα που δεν έχεις. Ωστόσο, αυτό που βλέπεις στην οθόνη είναι επιμελημένο, φωτισμένο και συχνά ψεύτικο. Συγκρίνεις την κουρασμένη πραγματικότητά σου με τη βιτρίνα κάποιας άλλης.
Η Γραφή μάς δίνει εδώ μια απρόσμενη ανακούφιση. Λέει καθαρά ότι η εξωτερική χάρη είναι απατηλή και το κάλλος φεύγει. (Παροιμίες 31:30) Επομένως, δεν είσαι εσύ τρελή που νιώθεις ότι αυτό το κυνήγι δεν τελειώνει ποτέ. Πράγματι δεν τελειώνει, γιατί δεν χτίστηκε ποτέ για να ικανοποιήσει. Εκείνο που μένει είναι ο φόβος Κυρίου, δηλαδή μια καρδιά στραμμένη σ' Αυτόν. Όσο η αυτοεικόνα μετά το μωρό βασίζεται στη σύγκριση, τόσο θα γκρεμίζεται· χτισμένη στον Θεό, στέκει.
Αυτοαποδοχή μαμάς: η ομορφιά που δεν φθείρεται
Αν η εξωτερική ομορφιά φεύγει, υπάρχει άραγε κάποια που μένει; Η αυτοαποδοχή μαμάς δεν χτίζεται με το να πείσεις τον εαυτό σου ότι το σώμα σου είναι τέλειο. Χτίζεται όταν μετατοπίζεις το κέντρο βάρους σου από αυτό που φθείρεται σε αυτό που αυξάνει.
Ο απόστολος Παύλος, μέσα στις δικές του δοκιμασίες, έγραψε κάτι που κάθε εξαντλημένη μαμά χρειάζεται. Είπε ότι, ακόμη κι αν ο εξωτερικός άνθρωπος φθείρεται, ο εσωτερικός ανανεώνεται κάθε μέρα. (Β' Κορινθίους 4:16) Δηλαδή, ενώ το σώμα σου αλλάζει, κάτι μέσα σου γίνεται πιο όμορφο, όχι λιγότερο.
Ο Πέτρος προχωρά ακόμη πιο βαθιά. Λέει ότι ο πραγματικός στολισμός δεν είναι στα μαλλιά ή στα ρούχα, αλλά ο κρυμμένος άνθρωπος της καρδιάς, ένα πράο και ήσυχο πνεύμα που είναι πολύτιμο μπροστά στον Θεό. (Α' Πέτρου 3:4) Επομένως, η ομορφιά που λαχταράς δεν χάθηκε στη γέννα. Απλώς μετακόμισε εκεί που οι ραγάδες δεν φτάνουν.
Η χάρη του ευαγγελίου για μητέρες που νιώθουν αδύναμες
Ίσως αυτό που σε βαραίνει δεν είναι μόνο η εικόνα, αλλά η εξάντληση πίσω της. Νιώθεις αδύναμη, διαλυμένη, σαν να μη σου έμεινε τίποτα να δώσεις. Εδώ ακριβώς ανθίζει η χάρη του ευαγγελίου για μητέρες, γιατί δεν απαιτεί δύναμη, αλλά την αναζητά μέσα στην αδυναμία σου.
Ο Θεός είπε στον Παύλο ότι η χάρη Του αρκεί και ότι η δύναμή Του τελειοποιείται μέσα στην αδυναμία. (Β' Κορινθίους 12:9) Επομένως, οι μέρες που μετά βίας στέκεσαι όρθια δεν είναι αποτυχίες. Είναι ακριβώς ο τόπος όπου η δύναμη του Χριστού βρίσκει χώρο να κατοικήσει.
Κι ο Θεός δεν είναι ένας αυστηρός κριτής που στέκεται απέναντί σου με σταυρωμένα χέρια. Ο προφήτης Ησαΐας Τον περιγράφει σαν βοσκό που σηκώνει τα αρνιά στην αγκαλιά Του και οδηγεί απαλά τις μητέρες που θηλάζουν. (Ησαΐας 40:11) Δηλαδή, σε αυτή ακριβώς την κούραση, ο Θεός σε κρατάει ενώ εσύ καταρρέεις. Κι όσοι Τον προσμένουν ανανεώνουν τη δύναμή τους. (Ησαΐας 40:31)
Πρακτική παρηγοριά: πώς ξαναβρίσκεις την αυτοεικόνα μετά το μωρό
Πώς λοιπόν ζεις αυτή την αλήθεια όταν ο καθρέφτης σού λέει το αντίθετο; Πρώτον, μην περιμένεις να νιώσεις τέλεια για να σταματήσεις την αυτοκριτική. Η αλλαγή στην αυτοεικόνα μετά το μωρό ξεκινά από αυτό που πιστεύεις, όχι από αυτό που βλέπεις. Επανέλαβε στον εαυτό σου, δυνατά αν χρειαστεί, ότι ο Θεός σε βλέπει ολόκληρη και σε αγαπά πλήρως.
Δεύτερον, βάλε όρια στη σύγκριση. Όταν μια εικόνα στην οθόνη σου κλέβει την ειρήνη, κλείσ' την. Αντί γι' αυτό, στρέψου σε αδελφές που σε γνωρίζουν αληθινά. Μια υγιής κοινότητα, όπως αυτή που καλλιεργεί το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος, σε θυμίζει ποια είσαι όταν εσύ το ξεχνάς.
Τέλος, πήγαινε στον Χριστό με την κούρασή σου, όχι αφού τη λύσεις. Εκείνος καλεί τους κοπιασμένους και φορτωμένους και υπόσχεται ανάπαυση. (Ματθαίος 11:28) (Ματθαίος 11:29) Δηλαδή, δεν χρειάζεται πρώτα να αγαπήσεις το σώμα σου για να πας σ' Αυτόν. Πας έτσι όπως είσαι, κουρασμένη και διστακτική, κι Εκείνος αναλαμβάνει τα υπόλοιπα. Έτσι, σιγά σιγά, η αυτοεικόνα μετά το μωρό θεραπεύεται όχι με αυτοπειθαρχία αλλά με χάρη.
Βασικά σημεία
- 01Η αυτοεικόνα μετά το μωρό δεν ορίζεται από τον καθρέφτη: ο Θεός βλέπει την καρδιά σου, εκεί που κανείς άλλος δεν φτάνει.
- 02Το σώμα μετά τη γέννα δεν είναι ελάττωμα αλλά μαρτυρία: ο Θεός σε ύφανε με σκοπό και κάθε ραγάδα είναι χάρτης μιας θυσίας.
- 03Η αυτοαποδοχή μαμάς δεν χτίζεται με τέλειο σώμα αλλά με τον κρυμμένο, άφθαρτο άνθρωπο της καρδιάς που ανανεώνεται κάθε μέρα.
- 04Η χάρη του ευαγγελίου για μητέρες ανθίζει μέσα στην αδυναμία: ο Χριστός καλεί τους κουρασμένους και υπόσχεται ανάπαυση, όχι απαιτήσεις.