Αναμονή στον έρωτα: όταν αγαπάς κάποιον έναν ωκεανό μακριά, αξίζει να περιμένεις;

I.Αξίζει η αναμονή στον έρωτα ή χάνω τον χρόνο μου;

Αρχικά, ας ξεκινήσουμε με τον φόβο που σε πνίγει: «Κι αν περιμένω άδικα;». Πράγματι, είναι λογικός φόβος. Δηλαδή, όταν αγαπάς και δεν παίρνεις απάντηση, η καρδιά σου αρρωσταίνει σιγά σιγά, ακριβώς όπως το περιγράφει η Γραφή. (Παροιμίες 13:12)

Ωστόσο, πρόσεξε τη δεύτερη μισή πρόταση του ίδιου εδαφίου: αυτό που ποθείς, όταν τελικά έρθει, γίνεται δέντρο ζωής. Δηλαδή, η αναμονή στον έρωτα δεν είναι μόνο πόνος. Αντιθέτως, είναι και κύηση. Πράγματι, κάτι ωριμάζει μέσα σου όσο περιμένεις, ακόμη κι αν δεν το βλέπεις ακόμη.

Επιπλέον, η ελπίδα που έχει ρίζα στον Θεό λειτουργεί διαφορετικά από την ελπίδα που στηρίζεται σε έναν άνθρωπο. Όταν ελπίζουμε σε κάτι που δεν βλέπουμε, μαθαίνουμε να περιμένουμε με υπομονή. (Ρωμαίους 8:25) Έτσι, η ερώτηση «χάνω τον χρόνο μου;» αλλάζει: το ζήτημα δεν είναι αν θα τον πάρεις, αλλά σε ποιον εμπιστεύεσαι την έκβαση.

II.Τέσσερα χρόνια σιωπής: η ιστορία πίσω από την αναμονή

Αρχικά, ο Ντικ Χίλις ήταν νέος ιεραπόστολος στην Κίνα όταν αγάπησε τη Μάργκαρετ. Το πρόβλημα; Εκείνη ήταν έναν ωκεανό μακριά, αγαπούσε τον καλύτερό του φίλο και μετά βίας ήξερε ότι ο Ντικ υπήρχε. Ωστόσο, δεν μπορούσε να τη βγάλει από το μυαλό και τις προσευχές του.

Έτσι, αντί να τα παρατήσει ή να ψάξει κάποια άλλη, έκανε κάτι παράδοξο: ζήτησε από έναν έμπιστο φίλο να του γράφει κάθε έξι μήνες, αναφέροντας μόνο πώς είναι εκείνη και αν παραμένει δεσμευμένη. Πράγματι, για τέσσερα χρόνια τα γράμματα έφταναν με την ίδια μονότονη φράση: «Καμία αλλαγή».

Εξάλλου, στις δύσκολες ώρες θυμόταν τον Ιακώβ, που δούλεψε εφτά χρόνια για να πάρει τη γυναίκα που αγαπούσε, και τα χρόνια εκείνα του φάνηκαν λίγες μέρες από την αγάπη του. (Γένεση 29:20) Ωστόσο, τον βασάνιζε η ερώτηση: «Μήπως γελάστηκα; Μήπως κυνηγώ μια ουτοπία;». Δηλαδή, έτσι αρχίζει κάθε αληθινή αναμονή - όχι με βεβαιότητα, αλλά με τρεμάμενη ελπίδα.

Τότε ήρθε το γράμμα που του έκοψε την ανάσα: η Μάργκαρετ ήταν πια ελεύθερη και ένιωθε ότι ο Θεός την καλούσε να υπηρετήσει στην Κίνα. Επομένως, η αναμονή στον έρωτα, που του φάνηκε ατέλειωτη, μόλις είχε ανοίξει μια πόρτα που εκείνος δεν μπορούσε ποτέ να ανοίξει μόνος του.

III.Πώς το θέλημα του Θεού στηρίζει την αναμονή στον έρωτα

Αρχικά, δες τι έκανε ο Ντικ όταν τελικά έγραψε στη Μάργκαρετ. Πράγματι, δεν στηρίχτηκε στα συναισθήματά της, που δεν υπήρχαν ακόμη, αλλά σε μια αρχή. Της έγραψε περίπου έτσι: «Ήρθες στην Κίνα όχι από συναίσθημα, αλλά επειδή ξέρεις ότι είναι το θέλημα του Θεού· κι επειδή το ξέρεις, ο Θεός θα σου δώσει και την αγάπη γι' αυτό. Άφησέ με να φέρω την ίδια λογική στην απόφασή σου για μένα».

Αυτή είναι μια βαθιά αρχή. Πρώτον, ο Θεός δεν στερεί κανένα καλό από εκείνους που πορεύονται με ακεραιότητα. (Ψαλμοί 84:11) Δεύτερον, όταν εμπιστευόμαστε τον Κύριο ολόψυχα κι όχι τη δική μας λογική, εκείνος ισιώνει τα βήματά μας. (Παροιμίες 3:5) Συνεπώς, η αναζήτηση του θελήματος του Θεού δεν ακυρώνει την αγάπη· τη θεμελιώνει.

Γι' αυτό και η εμπιστοσύνη στην αναμονή δεν σημαίνει παθητικότητα. Ο Ντικ δεν κάθισε άπραγος· έκανε το βήμα του με ένα γράμμα γεμάτο καρδιά, αλλά άφησε την έκβαση στον Θεό. Δηλαδή, ενεργείς όσο εξαρτάται από σένα και αναπαύεσαι για ό,τι δεν ελέγχεις. Αν θέλεις να εμβαθύνεις σε τέτοιες αρχές καθοδήγησης, αξίζει η μελέτη που προσφέρει το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος.

IV.Υπομονή στην αγάπη: τι χτίζει μέσα σου η αναμονή

Ίσως ρωτήσεις: «Καλά, κι αν η δική μου αναμονή δεν τελειώσει με ένα γράμμα-έκπληξη;». Πράγματι, είναι δίκαιη ερώτηση. Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι η αξία της αναμονής δεν κρέμεται μόνο από το αποτέλεσμα. Αντιθέτως, κρέμεται από αυτό που ωριμάζει μέσα σου στην πορεία.

Πράγματι, η Γραφή το λέει καθαρά: καυχιόμαστε ακόμη και στις θλίψεις, ξέροντας ότι η θλίψη γεννά υπομονή. (Ρωμαίους 5:3) Επιπλέον, η υπομονή με τη σειρά της φέρνει δοκιμασμένο χαρακτήρα, κι ο χαρακτήρας ελπίδα που δεν ντροπιάζει. (Ρωμαίους 5:4) Δηλαδή, ο χρόνος της αναμονής δεν είναι νεκρός χρόνος· είναι εργαστήριο ωρίμανσης.

Επιπλέον, η αναμονή σε διδάσκει αυτοκυριαρχία και αγνότητα. Δηλαδή, όταν δεν αρπάζεις βιαστικά ό,τι ποθείς, μαθαίνεις να σέβεσαι τον άλλον και τον εαυτό σου. Πράγματι, φύγε μακριά από την πορνεία, μας προτρέπει ο λόγος. (Α' Κορινθίους 6:18) Έτσι, η σωματική αγνότητα και η συναισθηματική υπομονή πάνε μαζί: και οι δύο λένε «εμπιστεύομαι τον χρόνο του Θεού περισσότερο από την ορμή μου».

Τέλος, μια λέξη χάρης, γιατί είναι απαραίτητη. Αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές κι έχεις ήδη πέσει πιο μακριά απ' όσο ήθελες, άκουσέ με: ο Θεός δεν σε αποκηρύσσει. Δηλαδή, η αναμονή δεν είναι τιμωρία για τους «καθαρούς» και ντροπή για τους υπόλοιπους. Αντιθέτως, είναι πρόσκληση μετάνοιας και αποκατάστασης για όλους. Πράγματι, η χάρη πάντα προλαβαίνει.

V.Πρακτικά βήματα για να αντέξεις την εμπιστοσύνη στην αναμονή

Πώς, λοιπόν, αντέχεις στην πράξη; Αρχικά, μετάφερε το βάρος. Αντί να ρωτάς διαρκώς «θα τον/την πάρω;», ρώτα «Κύριε, τι θέλεις να μάθω εδώ;». Η Γραφή σε καλεί να αναπαύεσαι στον Κύριο και να τον προσμένεις, αντί να τρως τα σωθικά σου με ανυπομονησία. (Ψαλμοί 37:7)

Δεύτερον, μη ζεις παγωμένος. Πράγματι, ο Ντικ συνέχισε να εργάζεται, να υπηρετεί και να ζει πλήρως όσο περίμενε. Δηλαδή, η αναμονή στον έρωτα δεν σημαίνει ότι βάζεις τη ζωή σου σε αναμονή. Αντιθέτως, καλλιεργείς τον χαρακτήρα, τις φιλίες και την κλήση σου, ώστε, ό,τι κι αν έρθει, να σε βρει ώριμο.

Τρίτον, θύμισε στον εαυτό σου σε ποιον ανήκεις. Ξέρεις ότι αυτοί που προσμένουν τον Κύριο ανανεώνουν τη δύναμή τους και τρέχουν χωρίς να αποκάνουν. (Ησαΐας 40:31) Τέλος, ξέρουμε πως όλα συνεργούν για το καλό εκείνων που αγαπούν τον Θεό. (Ρωμαίους 8:28) Συμπερασματικά, η εμπιστοσύνη στην αναμονή δεν είναι παθητική προσμονή· είναι ενεργή πίστη ότι ο Θεός γράφει μια καλύτερη ιστορία από αυτή που θα έγραφες μόνος σου.