Χριστιανός με κατάθλιψη: όταν η μελαγχολία δεν σε αφήνει, ο Ντέιβιντ Μπρέιναρντ και ο Θεός που δεν τον εγκατέλειψε

I.Το βάρος που κανείς δεν βλέπει

Ίσως το αναγνωρίζεις. Ξυπνάς και το βάρος είναι ήδη εκεί, πριν καν θυμηθείς γιατί. Δεν υπάρχει πάντα μια αιτία που να μπορείς να δείξεις. Δηλαδή, πολλές φορές το σκοτάδι απλώς κάθεται πάνω στην ψυχή. Έτσι, οι άλλοι βλέπουν μόνο την κούραση στα μάτια σου, όμως όχι το βάθος της.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο, η πρώτη παρηγοριά της Γραφής δεν είναι μια εντολή αλλά μια παρουσία. Ο Θεός δεν στέκεται μακριά από τη συντριβή σου περιμένοντας να συνέλθεις. Αντίθετα, πλησιάζει εκεί όπου πονάς περισσότερο. (Ψαλμοί 34:18)

Πρόσεξε τι δεν λέει αυτό το εδάφιο. Δεν λέει ότι ο Θεός είναι κοντά στους δυνατούς ή στους χαρούμενους. Λέει ότι είναι κοντά στους τσακισμένους. Συνεπώς, το ίδιο το σκοτάδι σου, που σε κάνει να νιώθεις μακριά Του, είναι ο τόπος όπου Εκείνος έρχεται πιο κοντά.

II.Ο Ντέιβιντ Μπρέιναρντ: ένας χριστιανός με κατάθλιψη

Ο Ντέιβιντ Μπρέιναρντ γεννήθηκε το 1718 στο Κονέκτικατ της Αμερικής. Έχασε τον αυστηρό πατέρα του στα εννιά του και τη μητέρα του λίγο πριν κλείσει τα δεκατέσσερα. Επιπλέον, η οικογένειά του κουβαλούσε μια κληρονομική ροπή προς την αρρώστια και τη μελαγχολία. Πράγματι, ένας απόγονός της έγραψε αργότερα ότι για διακόσια χρόνια υπήρχε στους Μπρέιναρντ μια τάση προς τη βαθιά κατάθλιψη.

Ο ίδιος ο Ντέιβιντ ομολογεί στην αρχή του ημερολογίου του ότι ήταν από νεαρή ηλικία μάλλον ήσυχος και μελαγχολικός. Δεν ήταν, λοιπόν, μια στιγμιαία θλίψη. Ήταν ένας άνθρωπος που, ξανά και ξανά, υπέφερε σε όλη τη σύντομη ζωή του από τις χειρότερες καταθλίψεις.

Και όμως, αυτός ο ίδιος άνθρωπος γνώρισε σε ηλικία είκοσι ενός ετών μια συγκλονιστική συνάντηση με τη χάρη του Θεού, που, όπως έγραψε, τον έκανε να νιώσει «σαν να μεταφέρθηκε σ' έναν καινούργιο κόσμο». Έτσι έγινε χριστιανός ιεραπόστολος ανάμεσα στους ιθαγενείς, και ο Θεός χάρισε μέσα από αυτόν μια ευλογημένη αναζωπύρωση πίστης. Τέλος, πέθανε μόλις στα είκοσι εννιά, αλλά το ημερολόγιό του ενέπνευσε γενιές ιεραποστόλων.

Να, λοιπόν, ένας γνήσιος χριστιανός με κατάθλιψη που ο Θεός δεν εγκατέλειψε. Πράγματι, η ζωή του μοιάζει με τα λόγια του Παύλου, που περιγράφει τον χριστιανό σαν κάποιον πιεσμένο από παντού, αλλά όχι συντριμμένο, και απελπισμένο ίσως, όμως ποτέ τελείως χαμένο. (Β' Κορινθίους 4:8) (Β' Κορινθίους 4:9)

III.Μελαγχολία και πίστη: γιατί δεν αλληλοαποκλείονται

Ένα από τα μεγαλύτερα ψέματα που ακούει ένας χριστιανός με κατάθλιψη είναι ότι η πραγματική πίστη διώχνει πάντα τη θλίψη. Η Γραφή, όμως, δεν γνωρίζει τέτοιον αυτοματισμό. Αντίθετα, βάζει στο στόμα των πιστών της λόγια ωμής εσωτερικής πάλης.

Δες, για παράδειγμα, πώς μιλά ο ψαλμωδός στην ίδια του την ψυχή. Δεν προσποιείται ότι είναι καλά. Αντίθετα, ονομάζει τη θλίψη του και, μέσα στην ίδια αναπνοή, στρέφει τα μάτια του στον Θεό. Πράγματι, αυτό δεν είναι ένδειξη αδύναμης πίστης· είναι πίστη στην πιο τίμια μορφή της. (Ψαλμοί 42:11)

Πρόσεξε ότι η ελπίδα εδώ δεν ακυρώνει τον πόνο. Αντίθετα, συνυπάρχει μαζί του. Ο χριστιανός μιλά στην ψυχή του ακριβώς επειδή η ψυχή του είναι περίλυπη. Επομένως, επιμένει να ελπίζει όχι επειδή νιώθει καλά, αλλά επειδή ο Θεός παραμένει η σωτηρία του.

Εξάλλου, να μια ακόμη εικόνα που παρηγορεί όποιον νιώθει έτοιμος να σπάσει. Ο Θεός δεν τσακίζει τους ήδη τσακισμένους. Δηλαδή, αν νιώθεις σαν ένα ραγισμένο καλάμι ή σαν ένα φιτίλι που μόλις καπνίζει, να ξέρεις ότι αυτόν ακριβώς δεν τον σβήνει. (Ησαΐας 42:3)

IV.Η χάρη που κρατά μέσα στο βαθύ σκοτάδι της ψυχής

Ίσως ρωτάς: αν η πίστη μου δεν με βγάζει από το σκοτάδι, τότε τι μου μένει; Η απάντηση της Γραφής δεν είναι περισσότερη προσπάθεια από τη δική σου, αλλά περισσότερη χάρη από τη δική Του. Ο απόστολος Παύλος, που είχε κι αυτός το δικό του αγκάθι, άκουσε από τον Κύριο μια απάντηση που δεν αφαιρούσε τον πόνο αλλά τον γέμιζε με δύναμη. (Β' Κορινθίους 12:9)

Διάβασέ το αργά. Η δύναμη του Θεού δεν φανερώνεται όταν είσαι δυνατός, αλλά μέσα στην αδυναμία σου. Επομένως, το βαθύ σκοτάδι της ψυχής σου δεν είναι ένα κενό όπου ο Θεός λείπει· είναι ο ίδιος ο τόπος όπου η χάρη Του δείχνεται τέλεια.

Εξάλλου, υπάρχει κάτι ακόμη, ίσως το πιο στέρεο απ' όλα. Η αγάπη του Θεού για σένα δεν κρέμεται από τη διάθεσή σου. Δηλαδή, δεν αυξάνεται τις καλές μέρες και δεν λιγοστεύει τις σκοτεινές. Πράγματι, ο Παύλος το διακηρύσσει με μια λίστα που δεν αφήνει τίποτα απ' έξω. (Ρωμαίους 8:38) (Ρωμαίους 8:39)

Πρόσεξε ότι ανάμεσα σε όσα δεν μπορούν να σε χωρίσουν από την αγάπη του Θεού, ο Παύλος βάζει και το βάθος. Συνεπώς, ακόμη και ο πιο βαθύς βυθός της κατάθλιψης δεν φτάνει αρκετά βαθιά ώστε να σε τραβήξει έξω από τα χέρια Του.

V.Ο χριστιανός με κατάθλιψη σήμερα: πρακτική ελπίδα και παρηγοριά

Πώς ζει, λοιπόν, ένας χριστιανός όταν το σκοτάδι δεν φεύγει με μια προσευχή; Καταρχήν, σταμάτα να μετράς την πίστη σου με το συναίσθημά σου. Πράγματι, ο Μπρέιναρντ πίστευε αληθινά τις μέρες που η ψυχή του ήταν μέσα στη νύχτα, ακριβώς όπως και τις μέρες της χαράς. Επομένως, η πίστη δεν είναι η απουσία του σκοταδιού, αλλά το να κρατάς τον Θεό μέσα σ' αυτό.

Έπειτα, μίλησε στην ψυχή σου, όπως ο ψαλμωδός. Μην περιμένεις να νιώσεις σωστά για να πεις την αλήθεια· αντίθετα, πες την αλήθεια ώσπου σιγά σιγά να αρχίσει να σε φτάνει. Δηλαδή, πες δυνατά ότι ο Θεός είναι κοντά στους τσακισμένους, ακόμη κι αν η καρδιά σου το αμφισβητεί.

Ταυτόχρονα, μη μένεις μόνος. Η μελαγχολία λέει ψέματα όταν σου ψιθυρίζει ότι είσαι βάρος για τους άλλους. Άνοιξε σε έναν ώριμο αδελφό ή αδελφή, και, όπου χρειάζεται, ζήτησε και ιατρική βοήθεια· ο Θεός θεραπεύει και μέσα από γιατρούς και φάρμακα. Αν οι σκέψεις σου στρέφονται στο να βλάψεις τον εαυτό σου, μίλησε σήμερα κιόλας σε κάποιον που μπορεί να σε στηρίξει· η ζωή σου είναι πολύτιμη και η παρουσία σου εδώ έχει αξία.

Τέλος, κράτα μπροστά σου την υπόσχεση ότι το σκοτάδι δεν είναι ο τελευταίος λόγος. Για όσους ανήκουν στον Θεό, η νύχτα έχει ημερομηνία λήξης, ακόμη κι αν δεν τη βλέπουμε ακόμα. (Ψαλμοί 30:5)

Μπορείς να βρεις περισσότερη βιβλική στήριξη για τις σκοτεινές περιόδους μέσα από το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος, που προσφέρει βαθιά και ζεστή διδασκαλία του Λόγου για ανθρώπους που πονούν αληθινά.