«Δίδαξε το παιδί σύμφωνα με τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει, και δεν θα απομακρυνθεί απ' αυτόν ούτε όταν γεράσει.»
Παροιμίες 22:6
Τα άγρια νιάτα του Νιούτον δεν ξεκίνησαν με βλαστήμια και θύελλες. Αντίθετα, ξεκίνησαν σε μια μικρή κάμαρη, όπου μια αδύναμη μητέρα δίδασκε το παιδί της ύμνους και εδάφια. Ο Τζον Νιούτον, ο μελλοντικός ποιητής του «Amazing Grace», ήταν κάποτε ένα επτάχρονο αγόρι. Απήγγελλε κατήχηση και στίχους από μνήμης. Πώς, λοιπόν, έφτασε αυτό το παιδί να γίνει επαναστάτης απέναντι σε κάθε αρχή;
Τα άγρια νιάτα του Νιούτον είναι, πρώτα απ' όλα, μια ιστορία απώλειας. Έχασε τη μάνα του πολύ νωρίς. Έπειτα, όμως, έχασε σιγά σιγά τον ίδιο τον δρόμο του. Ωστόσο, ακριβώς εκεί κρύβεται μια αλήθεια που παρηγορεί κάθε γονιό και κάθε χαμένο παιδί. Ο Θεός δεν εγκαταλείπει, ακόμη κι όταν εμείς τον εγκαταλείπουμε.
Σ' αυτό το άρθρο θα δούμε από κοντά τα πρώτα, ταραγμένα χρόνια του και θα αντλήσουμε ελπίδα από τον Λόγο. Επειδή, όπως θα φανεί, καμία προσευχή μιας πιστής μητέρας δεν πέφτει στο κενό.
Μια ευσεβής μητέρα και η σπορά που έμεινε
Η μητέρα του Νιούτον ήταν μια ευλαβική γυναίκα. Παρά τη φθίνουσα υγεία της, έκανε ένα πράγμα με όλη της την καρδιά: μετέδιδε στον γιο της την πίστη. Πράγματι, από τα πρώτα του χρόνια του δίδασκε ύμνους, ερωταποκρίσεις της κατήχησης και εδάφια της Γραφής. Αρχικά μπορεί να φαίνονταν στο παιδί απλώς μαθήματα μνήμης. Στην πραγματικότητα, όμως, ήταν σπόρος που θα έμενε θαμμένος για χρόνια.
Η Γραφή δίνει μεγάλη αξία σ' αυτή την κρυφή, καθημερινή σπορά. Δεν ζητάει από τους γονείς εντυπωσιακά κατορθώματα, αλλά πιστότητα στο μικρό και στο καθημερινό (Παροιμίες 22:6). Πραγματικά, η μητέρα του Νιούτον δεν έζησε για να δει τον καρπό. Δηλαδή, έσπειρε χωρίς να θερίσει, όπως τόσοι γονείς που προσεύχονται για παιδιά που μοιάζουν χαμένα.
Επιπλέον, ο Λόγος μάς διαβεβαιώνει ότι αυτή η πρώιμη γνωριμία με τα ιερά κείμενα δεν είναι ποτέ μάταιη. Ο απόστολος Παύλος θυμίζει στον Τιμόθεο πως η γνώση της Γραφής «από βρέφους» έχει τη δύναμη να οδηγήσει στη σωτηρία (Β' Τιμόθεο 3:15). Έτσι, η αδύναμη εκείνη μητέρα φύτεψε κάτι που ούτε ο θάνατος ούτε η μετέπειτα εξέγερση μπόρεσαν τελικά να ξεριζώσουν.
Η χαμένη μητέρα: το παιδί που έμεινε ορφανό
Όταν ο Τζον δεν είχε κλείσει ακόμη τα επτά του χρόνια, η μητέρα του πέθανε. Με τον θάνατό της, ένας ολόκληρος κόσμος ζεστασιάς και προσευχής έσβησε για το αγόρι. Ο πατέρας του ήταν συχνά μακριά, ναυτικός στα ανοιχτά. Έτσι, το παιδί βρέθηκε να μεγαλώνει ανάμεσα σε ξένους. Περίμενε με περισσότερο φόβο παρά λαχτάρα την επιστροφή του.
Η χαμένη μητέρα άφησε πίσω της ένα κενό που τίποτα δεν γέμιζε. Αργότερα, με τον δεύτερο γάμο του πατέρα, ο Τζον απέκτησε νέο σπιτικό, όμως η ψυχή του παρέμενε αζήτητη και μόνη. Ωστόσο, ακόμη και μέσα σ' αυτή την ερημιά, η Γραφή υπόσχεται κάτι που κανένας ορφανός δεν θα έπρεπε να ξεχάσει: υπάρχει Πατέρας που δεν φεύγει ποτέ (Ψαλμοί 27:10).
Πραγματικά, ο Θεός παρομοιάζει τη φροντίδα του με τη στοργή μιας μάνας. Μόνο που η δική του αγάπη είναι ακόμη πιο σταθερή (Ησαΐας 49:15). Δηλαδή, εκεί που μια ανθρώπινη αγκαλιά χάθηκε, υπήρχε μια θεϊκή αγκαλιά που ποτέ δεν αδειάζει. Έτσι, η σκιά που έπεσε πάνω στα άγρια νιάτα του Νιούτον δεν ήταν εγκατάλειψη του Θεού. Το μικρό αγόρι δεν το ήξερε ακόμη, όμως δεν ήταν τόσο μόνο όσο ένιωθε.
Τα άγρια νιάτα του Νιούτον: από την κατήχηση στη βλαστήμια
Μεγαλώνοντας, ο νεαρός Τζον άρχισε να σπρώχνει στην άκρη όσα του είχε διδάξει η μητέρα του. Οι στίχοι που κάποτε απήγγελλε επέστρεφαν στη μνήμη του σαν κοφτερές υπενθυμίσεις. Κι εκείνος τους έδιωχνε. Έτσι ξεκίνησαν στ' αλήθεια τα άγρια νιάτα του Νιούτον. Η εξέγερση ενός νέου σπάνια αρχίζει με μεγάλα εγκλήματα. Αντίθετα, αρχίζει με μικρές αρνήσεις και με μια σιγανή «αποστροφή προς την πειθαρχία».
Στη συνέχεια ήρθαν τα βιβλία των ελεύθερων στοχαστών. Σε ένα ταξίδι, ο Τζον βρήκε ένα σύγγραμμα που, όπως ομολόγησε αργότερα, «του άνοιξε τα μάτια σ' έναν νέο κόσμο σκέψης». Σιγά σιγά απομάκρυνε τον φόβο του Θεού και υιοθέτησε μια ψυχρή αδιαφορία, ώσπου κατέληξε σε ανοιχτή βλαστήμια. Έτσι, το παιδί της κατήχησης έγινε άντρας που περηφανευόταν για την ασέβειά του.
Η Γραφή δεν ωραιοποιεί αυτή την πορεία. Ονομάζει κακό και πικρό το να εγκαταλείπει κανείς τον Θεό, και προειδοποιεί ότι η ίδια η ασέβεια θα παιδέψει τον αποστάτη (Ιερεμίας 2:19). Πράγματι, τα επόμενα χρόνια του Νιούτον θα ήταν χρόνια σκληρά, γεμάτα ταπείνωση και κίνδυνο. Όμως, ακόμη και η πικρία της αμαρτίας είχε έναν σκοπό: να τον φέρει στα όριά του.
Ο άσωτος δρόμος και ο Πατέρας που περιμένει
Η πορεία του νεαρού Νιούτον θυμίζει έντονα την παραβολή του ασώτου υιού. Εκείνος ο νεότερος γιος έφυγε μακριά και σκόρπισε τα πάντα (Λουκάς 15:13). Συνεπώς, κι ο Τζον απομακρύνθηκε όλο και πιο πολύ από κάθε ασφάλεια, ηθική και πνευματική. Αρχικά έμοιαζε ελευθερία. Στην πραγματικότητα, ήταν μια αργή κατρακύλα προς τον πάτο.
Όμως εδώ βρίσκεται το κλειδί όλης της ιστορίας. Ο πατέρας της παραβολής δεν ξεχνά ποτέ τον γιο του. Αντίθετα, στέκεται και κοιτάζει τον δρόμο. Και μόλις τον δει από μακριά, τρέχει να τον αγκαλιάσει (Λουκάς 15:20). Έτσι ακριβώς ενεργεί ο Θεός με τους χαμένους. Δεν περιμένει να γίνουν τέλειοι για να τους δεχτεί. Αντιθέτως, τους κυνηγάει με αγάπη όσο είναι ακόμη μακριά.
Συνεπώς, τα άγρια νιάτα του Νιούτον δεν ήταν το τέλος της ιστορίας του, αλλά το σκοτεινό φόντο πάνω στο οποίο θα έλαμπε η χάρη. Ο Θεός δεν τον άφησε στη βλαστήμια. Αντιθέτως, τον άφησε να φτάσει στα όριά του, ώστε εκεί να βρει το έλεός του. Αυτή είναι η ελπίδα κάθε γονιού που προσεύχεται για ένα παιδί που μοιάζει αμετάκλητα χαμένο.
Τι μας διδάσκουν τα άγρια νιάτα του Νιούτον
Η αρχή της ζωής του Νιούτον μάς αφήνει ένα ισχυρό μάθημα: η αγάπη του Θεού δεν εξαρτάται από τη δική μας σταθερότητα. Ενώ ο νεαρός Τζον βλαστημούσε, ο Θεός εξακολουθούσε να τον αγαπά, όπως μας θυμίζει το ευαγγέλιο (Ρωμαίους 5:8). Πραγματικά, αυτή η αλήθεια είναι το θεμέλιο κάθε ελπίδας για όποιον νιώθει πολύ μακριά για να επιστρέψει.
Επιπλέον, η ιστορία του παρηγορεί όσους θρηνούν χαμένα χρόνια ή χαμένα πρόσωπα. Ο Θεός σπλαχνίζεται σαν στοργικός πατέρας (Ψαλμοί 103:13), και η σπορά μιας πιστής μητέρας δεν χάνεται ποτέ. Αν λοιπόν προσεύχεσαι σήμερα για κάποιον που μοιάζει ανέφικτος, να ξέρεις ότι βαδίζεις σε καλά πατημένο μονοπάτι ελπίδας.
Θέλεις να εμβαθύνεις στη ζωή και τη μεταστροφή ανθρώπων όπως ο Νιούτον; Μπορείς να μελετήσεις τη Γραφή πιο συστηματικά μέσα από το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος. Εκεί ο Λόγος του Θεού διδάσκεται με σαφήνεια και ζεστασιά. Τελικά, τα άγρια νιάτα του Νιούτον δεν ήταν παρά ένα προοίμιο. Το παιδί που έχασε τη μάνα του και μετά τον δρόμο του, επρόκειτο μια μέρα να βρει και τα δύο στον ίδιο τον Θεό.
Βασικά σημεία
- 01Τα άγρια νιάτα του Νιούτον ξεκίνησαν με μια ευσεβή μητέρα που έσπειρε τον Λόγο νωρίς, παρότι δεν έζησε για να δει τον καρπό.
- 02Η χαμένη μητέρα και το ορφάνεμα άφησαν κενό, όμως η Γραφή υπόσχεται έναν Πατέρα που δεν εγκαταλείπει ποτέ.
- 03Η εξέγερση ενός νέου ξεκινά με μικρές αρνήσεις και καταλήγει σε ανοιχτή ασέβεια, μια πορεία που η Γραφή ονομάζει κακή και πικρή.
- 04Όπως στην παραβολή του ασώτου, ο Θεός κυνηγάει τον χαμένο με αγάπη όσο είναι ακόμη μακριά, και δεν τον αφήνει στη βλαστήμια.
- 05Η προσευχή και η πιστή σπορά ενός γονιού δεν πέφτουν ποτέ στο κενό, ακόμη κι όταν το παιδί μοιάζει αμετάκλητα χαμένο.