«Πήγαινε στον αμπελώνα»: σε ποια ώρα σε καλεί ο Θεός;

I.Η σκηνή στην πλατεία: ένας Θεός που βγαίνει να σε βρει

Η παραβολή ανοίγει με μια εικόνα οικεία στους ακροατές του Ιησού. Ένας οικοδεσπότης χρειάζεται εργάτες για τον τρύγο και βγαίνει νωρίς το πρωί να τους βρει. (Ματθαίος 20:1) Αρχικά, αυτό φαίνεται μια απλή σκηνή της καθημερινής ζωής. Όμως κάθε λεπτομέρεια κρύβει μια αλήθεια για το βασίλειο των ουρανών.

Πρόσεξε πρώτα ποιος κάνει την κίνηση. Δεν είναι οι εργάτες που χτυπούν την πόρτα του αρχοντικού. Αντίθετα, είναι ο οικοδεσπότης που κατεβαίνει στην πλατεία και τους ψάχνει έναν προς έναν. Με άλλα λόγια, κανείς δεν μπαίνει στον αμπελώνα από μόνος του. Πράγματι, όλοι όσοι εργάζονται εκεί κλήθηκαν πρώτα. Αυτό μας θυμίζει ότι η σωτηρία και η διακονία ξεκινούν πάντα από τη δική Του πρωτοβουλία, όχι από τη δική μας αξία.

Έπειτα, πρόσεξε σε ποιους απευθύνεται. Στέκονται «άπραγοι», χωρίς δουλειά, χωρίς σκοπό, παραμερισμένοι. Δεν ήταν οι πιο δυνατοί ούτε οι πιο επιδέξιοι της αγοράς. Αντίθετα, ήταν αυτοί που είχαν μείνει πίσω. Συνεπώς, αν αισθάνεσαι σήμερα άχρηστος ή ξεχασμένος, η παραβολή μιλάει ακριβώς για σένα. Πραγματικά, ο Θεός δεν διαλέγει τους έτοιμους. Καθιστά έτοιμους αυτούς που διαλέγει.

II.«Πήγαινε στον αμπελώνα»: μια κλήση που έρχεται ξανά και ξανά

Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της ιστορίας είναι ότι ο οικοδεσπότης δεν σταματά στην πρώτη του έξοδο. Βγαίνει την τρίτη ώρα, την έκτη, την ένατη, και τέλος την ενδέκατη ώρα, όταν η μέρα έχει σχεδόν σβήσει. (Ματθαίος 20:6) Κάθε φορά λέει τα ίδια λόγια σε νέα πρόσωπα: «πήγαινε στον αμπελώνα». Δηλαδή, η χάρη Του δεν εξαντλείται ποτέ.

Οι διαφορετικές ώρες της παραβολής εικονίζουν τις διαφορετικές ηλικίες και εποχές της ζωής μας. Άλλους ο Θεός τους καλεί στην παιδική τους αθωότητα, το πρωί της ζωής. Άλλους στη δύναμη της νιότης ή στη μέση ηλικία, όταν οι κόποι του κόσμου τους έχουν ήδη κουράσει. Και άλλους στα γηρατειά, όταν ο ήλιος γέρνει. Ωστόσο, σε καμία περίπτωση ο οικοδεσπότης δεν λέει «είναι πολύ αργά για σένα».

Παρατήρησε επίσης το παράπονο εκείνων της ενδέκατης ώρας: κανείς δεν τους είχε προσλάβει. (Ματθαίος 20:7) Δεν ήταν τεμπέληδες από επιλογή. Είχαν σταθεί όλη μέρα περιμένοντας, και η μέρα τους προσπερνούσε. Όμως ο Κύριος τους βλέπει, τους πλησιάζει και τους δίνει μια θέση. Συνεπώς, αν νομίζεις ότι έχασες την ευκαιρία σου επειδή άργησες, άκουσε ξανά τα λόγια Του. Η ενδέκατη ώρα δεν είναι το τέλος της ελπίδας. Είναι η αρχή της δικής σου ιστορίας στον αμπελώνα.

III.Ο θερισμός είναι έτοιμος: γιατί ο αμπελώνας σε χρειάζεται

Γιατί όμως ο οικοδεσπότης επιμένει τόσο πολύ να βρει εργάτες; Επειδή ο τρύγος είναι μεγάλος και η ώρα πιέζει. Ο ίδιος ο Ιησούς, κοιτάζοντας τα πλήθη, είπε στους μαθητές Του να σηκώσουν τα μάτια τους και να δουν τα χωράφια ώριμα για θερισμό. (Ιωάννης 4:35) Με άλλα λόγια, ο αμπελώνας δεν είναι ένα διακοσμητικό κτήμα. Αντίθετα, είναι ένας τόπος όπου παίζεται η αιώνια μοίρα ανθρώπων.

Σε άλλη στιγμή, ο Κύριος εξήγησε καθαρά το πρόβλημα. Ο θερισμός είναι πολύς, αλλά οι εργάτες λίγοι. (Ματθαίος 9:37) Δεν λείπει η σοδειά. Αντίθετα, λείπουν τα χέρια. Επομένως, όταν ο Θεός σου λέει «πήγαινε στον αμπελώνα», δεν γεμίζει απλώς ένα τυπικό κενό. Σε καλεί σε ένα έργο που έχει αιώνια σημασία, σε ψυχές που περιμένουν κάποιον να τους μιλήσει για Εκείνον.

Και πρόσεξε τι ζητάει ο Ιησούς αμέσως μετά. Δεν λέει «τρέξτε και κουραστείτε». Λέει «προσευχηθείτε στον κύριο του θερισμού να στείλει εργάτες». (Ματθαίος 9:38) Δηλαδή, ακόμη και η αφετηρία της διακονίας είναι η προσευχή, όχι ο πανικός. Πρώτα γονατίζουμε, και ύστερα μας στέλνει ο Ίδιος. Συνεπώς, ο εργάτης του αμπελώνα δεν είναι ένας αγχωμένος εθελοντής, αλλά ένας απεσταλμένος που ξέρει ποιος τον έστειλε.

IV.Εργασία από αγάπη, όχι από φόβο: η καρδιά του εργάτη

Εδώ βρίσκεται η μεγάλη παγίδα. Μπορεί κανείς να ακούσει την κλήση «πήγαινε στον αμπελώνα» και να αρχίσει να εργάζεται από λάθος κίνητρο: από φόβο, από ενοχή, από την αγωνία να αποδείξει την αξία του. Όμως ο Λόγος μας ελευθερώνει από αυτό το βάρος. Ο Παύλος γράφει ότι ό,τι κάνουμε να το κάνουμε με όλη μας την ψυχή, σαν να εργαζόμαστε για τον Κύριο και όχι για ανθρώπους. (Κολοσσαείς 3:23) Δηλαδή, η διακονία μας απευθύνεται σε Εκείνον που μας αγαπά ήδη, όχι σε έναν κριτή που πρέπει να εξευμενίσουμε.

Πρόσεξε επίσης πάνω σε τι στηρίζεται όλη η σκηνή. Ο μισθός στο τέλος της παραβολής δίνεται από χάρη, όχι ως ανταμοιβή αξίας. Έτσι και η δική μας σχέση με τον Θεό: σωθήκαμε με τη χάρη, μέσω της πίστης, και αυτό δεν προέρχεται από εμάς αλλά είναι δώρο Του. (Εφεσίους 2:8) Συνεπώς, η αξία μας δεν κρέμεται από το πόσο παράγουμε στον αμπελώνα. Κρέμεται από Εκείνον που μας προσκάλεσε εκεί.

Αυτό αλλάζει τα πάντα για τον κουρασμένο και τον φοβισμένο. Δεν εργαζόμαστε για να αγαπηθούμε. Εργαζόμαστε επειδή ήδη αγαπηθήκαμε. Δηλαδή, η αγάπη του Χριστού γίνεται η πηγή και όχι το έπαθλο. Επομένως, αν σήμερα νιώθεις εξαντλημένος από μια πίστη που μετατράπηκε σε αγγαρεία, σταμάτησε για λίγο. Άκουσε ξανά την πρόσκληση και θύμισε στον εαυτό σου ότι ο Πατέρας δεν σε προσέλαβε για να σε δοκιμάσει, αλλά για να σε έχει κοντά Του.

V.Πήγαινε στον αμπελώνα σήμερα: πες ναι στη χάρη Του

Σε ποια ώρα λοιπόν σε βρίσκει αυτή η παραβολή; Ίσως είσαι ακόμη νέος, στο πρωί της ζωής, και έχεις μπροστά σου μια ολόκληρη μέρα να εργαστείς για Εκείνον. Ίσως πάλι έχει περάσει το μεσημέρι και νιώθεις ότι σπατάλησες τα καλύτερά σου χρόνια. Όμως, όποια κι αν είναι η ώρα σου, ο οικοδεσπότης στέκεται μπροστά σου και επαναλαμβάνει την ίδια πρόσκληση: «πήγαινε στον αμπελώνα».

Πρόσεξε ότι η κλήση αυτή δεν είναι μια κατάρα αλλά μια ελευθερία. Ο Παύλος θυμίζει ότι κληθήκαμε σε ελευθερία, και μέσα από την αγάπη υπηρετούμε ο ένας τον άλλον. (Γαλάτες 5:13) Η διακονία δεν είναι το αντίθετο της χαράς. Αντίθετα, είναι ο τόπος όπου η χαρά μας βρίσκει τον σκοπό της. Συνεπώς, το «ναι» στον αμπελώνα δεν σου αφαιρεί τη ζωή. Σου τη δίνει πίσω γεμάτη νόημα.

Αν διστάζεις επειδή φοβάσαι ότι δεν έχεις τα προσόντα, θυμήσου ότι κανείς εργάτης της παραβολής δεν είχε. Όλοι στέκονταν άπραγοι ώσπου ήρθε η φωνή Του. Επομένως, μην περιμένεις να γίνεις άξιος. Έλα όπως είσαι, με τα κουρασμένα σου χέρια και τους δισταγμούς σου, και άφησε τη χάρη Του να κάνει το υπόλοιπο. Αν θέλεις να μελετήσεις βαθύτερα τη Γραφή και να μάθεις πώς να υπηρετείς με γνώση και αγάπη, μπορείς να βρεις πλούσιο υλικό στο Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος.

Στο τέλος της ημέρας, ο μισθός είναι ο ίδιος για όλους, γιατί δίνεται από αγάπη και όχι κατά την προσφορά μας. Αυτό είναι το ευαγγέλιο μέσα στην παραβολή. Δεν αμείβεσαι κατά τις ώρες που εργάστηκες, αλλά κατά την καλοσύνη Εκείνου που σε κάλεσε. Γι' αυτό, όποια ώρα κι αν ακούς σήμερα τη φωνή Του, μη σκληρύνεις την καρδιά σου. Σήκω και πήγαινε. Ο αμπελώνας περιμένει, και ο οικοδεσπότης χαμογελάει που σε βλέπει να έρχεσαι, έστω και τώρα.