Πέσιμο στο Πνεύμα: η αλήθεια που λίγοι τολμούν να σου πουν

I.Το πέσιμο στο Πνεύμα: τι ακριβώς περιγράφεται;

Στις συναθροίσεις όπου εμφανίζεται, το πέσιμο στο Πνεύμα έχει συγκεκριμένη εικόνα. Ο ομιλητής απλώνει το χέρι ή αγγίζει το μέτωπο, και ο άνθρωπος γέρνει προς τα πίσω και σωριάζεται, συχνά πάνω σε βοηθούς που στέκονται έτοιμοι να τον συγκρατήσουν. Άλλοτε μένει ξαπλωμένος για λίγα λεπτά, άλλοτε για ώρα.

Η αξίωση που το συνοδεύει είναι ότι πρόκειται για άμεση επενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Όσοι το υπερασπίζονται μιλούν για μια αίσθηση ειρήνης ή θερμότητας, και το θεωρούν απόδειξη ότι ο Θεός ενεργεί. Ωστόσο, η ίδια η εμπειρία, όσο γνήσια κι αν την αισθάνεται κανείς, δεν αποτελεί από μόνη της μέτρο αλήθειας.

Ιστορικά, παρόμοιες σκηνές δεν είναι νέες. Το χαρισματικό κίνημα ξεκίνησε με αυτές, και πολλοί χωρίζουν την ιστορία του σε τρία κύματα. Ήδη στο πρώτο κύμα, στις απαρχές του πεντηκοστιανού κινήματος, εμφανίστηκαν τέτοιες σκηνές. Στην Azusa Street του Λος Άντζελες το 1906, οι μαρτυρίες περιγράφουν ανθρώπους που έπεφταν «κάτω από τη δύναμη» και έμεναν στο πάτωμα.

Λίγο αργότερα, στο Κάσελ της Γερμανίας το 1907, οι συναθροίσεις κατέληξαν σε τόσο ακραίες σκηνές πτώσεων και αναστάτωσης, ώστε χρειάστηκε να επέμβει η αστυνομία. Πρέπει λοιπόν να ρωτήσουμε ψύχραιμα: τι λέει πράγματι η Βίβλος για ένα τέτοιο πέσιμο;

II.Πέσιμο μπροστά στον Θεό στο Πνεύμα της Γραφής

Στη Γραφή υπάρχουν πράγματι άνθρωποι που πέφτουν καταγής. Ωστόσο, διαβάζοντάς τα προσεκτικά, βλέπουμε ότι το μοτίβο είναι αντίθετο από εκείνο των σύγχρονων σκηνών. Όταν ο προφήτης Ιεζεκιήλ αντικρίζει τη δόξα του Κυρίου, πέφτει με το πρόσωπο στη γη, δηλαδή μπροστά, σε στάση λατρείας και δέους (Ιεζεκιήλ 1:28).

Το ίδιο συμβαίνει και με τον Ησαΐα, ο οποίος μπροστά στην αγιότητα του Θεού νιώθει συντριβή για την αμαρτία του (Ησαΐας 6:5). Παρομοίως, ο Δανιήλ πέφτει με το πρόσωπο καταγής, βυθισμένος, μπροστά στο ουράνιο όραμα (Δανιήλ 10:9). Επιπλέον, ο απόστολος Ιωάννης, βλέποντας τον δοξασμένο Χριστό, πέφτει στα πόδια Του σαν νεκρός (Αποκάλυψη 1:17).

Αξίζει μάλιστα να σταθούμε σε μια λεπτομέρεια. Στον κήπο της Γεθσημανή, όταν ο Ιησούς λέει «εγώ είμαι», οι στρατιώτες που ήρθαν να Τον συλλάβουν τραβιούνται προς τα πίσω και πέφτουν χάμω (Ιωάννης 18:6). Δηλαδή το προς τα πίσω πέσιμο, στη μία αυτή περίπτωση, δεν είναι ευλογία αλλά η αντίδραση εχθρών μπροστά στη δύναμή Του. Συνεπώς, στη Γραφή ο άνθρωπος πέφτει μπροστά, ταπεινός και ενσυνείδητος, χωρίς να χρειάζεται κάποιος να τον αγγίξει.

III.Δοκιμάζετε τα πνεύματα: ο κανόνας της διάκρισης

Επειδή ακριβώς οι εμπειρίες ποικίλλουν, ο λόγος του Θεού δεν μας αφήνει χωρίς μέτρο. Αντίθετα, μας προστάζει ρητά: δοκιμάζετε τα πνεύματα. Ο απόστολος Ιωάννης γράφει καθαρά πως οφείλουμε να μην εμπιστευόμαστε κάθε εκδήλωση, γιατί πολλοί ψευδοπροφήτες βγήκαν στον κόσμο (Α' Ιωάννου 4:1).

Το κριτήριο που δίνει αμέσως μετά είναι δογματικό, όχι συναισθηματικό. Κάθε πνεύμα που ομολογεί ότι ο Ιησούς Χριστός ήρθε με σάρκα είναι από τον Θεό (Α' Ιωάννου 4:2), ενώ όποιο δεν το ομολογεί δεν είναι (Α' Ιωάννου 4:3). Δηλαδή ο έλεγχος γίνεται στο περιεχόμενο της διδασκαλίας, όχι στην ένταση της εμπειρίας. Παρομοίως, ο Παύλος μας καλεί να τα εξετάζουμε όλα και να κρατούμε το καλό (Α' Θεσσαλονικείς 5:21).

Αυτό ακριβώς έκαναν και οι Βεροιείς, τους οποίους η Γραφή επαινεί ως ευγενέστερους, επειδή εξέταζαν καθημερινά τις γραφές για να δουν αν όσα άκουγαν ήταν αληθινά (Πράξεις 17:11). Επομένως, η νηφάλια εξέταση δεν είναι έλλειψη πίστης αλλά υπακοή. Όταν, λοιπόν, συναντούμε ένα πέσιμο που το αποδίδουν στο Πνεύμα, ο σωστός δρόμος δεν είναι ούτε ο αυτόματος ενθουσιασμός ούτε η περιφρόνηση, αλλά η εξέταση με τη Γραφή.

IV.Ο καρπός του Πνεύματος: το αληθινό σημάδι, όχι το πέσιμο

Αν θέλουμε να ξέρουμε πού ενεργεί όντως το Πνεύμα, η Γραφή μας στρέφει αλλού από τα εντυπωσιακά. Ο Κύριος Ιησούς είπε ότι τους ανθρώπους θα τους γνωρίσουμε από τους καρπούς τους (Ματθαίος 7:16), και το επανέλαβε για να μη μας διαφύγει (Ματθαίος 7:20). Δηλαδή το γνήσιο γνώρισμα δεν είναι μια στιγμιαία εκδήλωση αλλά ο μόνιμος καρπός μιας ζωής.

Και ποιος είναι αυτός ο καρπός; Ο Παύλος τον απαριθμεί: αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, καλοσύνη, αγαθότητα, πίστη (Γαλάτες 5:22), πραότητα και εγκράτεια (Γαλάτες 5:23). Παρατηρήστε ότι κανένα από αυτά δεν είναι ένα σωματικό φαινόμενο. Αντίθετα, είναι χαρακτηριστικά χαρακτήρα που ωριμάζουν με τον καιρό και φανερώνουν την παρουσία του Θεού.

Συνεπώς, ένα πέσιμο στο πάτωμα, ακόμη κι αν συγκινεί, δεν αποδεικνύει τίποτε από μόνο του. Το ερώτημα που βάζει η Γραφή είναι άλλο: αυξάνεται η αγάπη, η ειρήνη και η εγκράτεια; Ωριμάζει ο άνθρωπος στην ομοίωση του Χριστού; Αυτός ο καρπός, και όχι η εντύπωση μιας βραδιάς, είναι το αξιόπιστο σημάδι του Αγίου Πνεύματος.

V.Τάξη στη λατρεία και το χαρισματικό κίνημα

Ένα ακόμη βιβλικό κριτήριο αφορά τον τρόπο της σύναξης. Όταν στην Κόρινθο οι πιστοί παρασύρονταν σε αταξία, ο Παύλος τους θύμισε ότι ο Θεός δεν είναι Θεός ακαταστασίας αλλά ειρήνης (Α' Κορινθίους 14:33). Επομένως, σκηνές χάους και ανεξέλεγκτων πτώσεων δύσκολα συμβιβάζονται με αυτή την αρχή.

Ο ίδιος απόστολος συνοψίζει: όλα ας γίνονται με ευπρέπεια και τάξη (Α' Κορινθίους 14:40). Και προχωρεί ακόμη βαθύτερα, λέγοντας ότι ο στόχος των πνευματικών δεν είναι η ατομική εντύπωση αλλά η οικοδομή της εκκλησίας (Α' Κορινθίους 14:12). Δηλαδή το μέτρο δεν είναι «τι ένιωσα εγώ» αλλά «τι ωφέλησε το σώμα».

Υπό αυτό το φως μπορούμε να δούμε με χάρη και το χαρισματικό κίνημα. Πολλοί αδελφοί μέσα σε αυτό έχουν ζήλο και αγάπη που μας ντροπιάζουν. Ωστόσο, η αγάπη προς αυτούς δεν σημαίνει να αποφεύγουμε την εξέταση. Αντίθετα, σημαίνει να εφαρμόζουμε για όλους τον ίδιο κανόνα της Γραφής, χωρίς να εξαιρούμε ούτε τον εαυτό μας.

VI.Πρακτική διάκριση: πώς εφαρμόζουμε αυτές τις αρχές

Πώς, λοιπόν, μετατρέπουμε όλα τα παραπάνω σε πράξη; Αρχικά, δεν απορρίπτουμε ούτε αποδεχόμαστε μια εμπειρία επειδή είναι έντονη. Αντίθετα, τη φέρνουμε στη Γραφή και ρωτάμε αν συμφωνεί με ό,τι δίδαξαν ο Κύριος και οι απόστολοι. Έτσι ακριβώς έπρατταν οι Βεροιείς.

Έπειτα, δίνουμε προτεραιότητα στον καρπό και όχι στο φαινόμενο. Ένας άνθρωπος που έπεσε στο πάτωμα αλλά παραμένει πικρόχολος δεν δείχνει το έργο του Πνεύματος. Αντιθέτως, μια ζωή που γεμίζει σιγά σιγά με αγάπη, ειρήνη και εγκράτεια το δείχνει, ακόμη κι αν δεν συνοδεύεται από τίποτε θεαματικό.

Ως συντηρητικοί Ευαγγελικοί πιστεύουμε ότι τα θαυματουργικά σημεία χαρίσματα έπαψαν. Με αυτά ο Θεός επικύρωσε την αρχική αποστολική μαρτυρία, ενώ Εκείνος φυσικά εξακολουθεί να θαυματουργεί κατά το θέλημά Του. Παρόμοιες ερωτήσεις οδηγούν σε συγγενικά θέματα. Τέτοιο είναι το βάπτισμα στο Άγιο Πνεύμα, που άλλοι το θεωρούν δεύτερη εμπειρία και άλλοι μέρος της σωτηρίας. Τέτοιος είναι και ο πνευματικός πόλεμος, με το ερώτημα αν πίσω από κάθε δυσκολία κρύβεται ένα δαιμόνιο.

Πάνω απ' όλα, μένουμε στην αρχή sola scriptura: μόνη αυθεντία είναι η Γραφή, και κάθε εμπειρία κρίνεται από αυτήν. Για μια βαθύτερη μελέτη της βιβλικής διάκρισης, μπορείτε να συμβουλευτείτε το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος. Τέλος, ας θυμόμαστε ότι ο σκοπός όλης αυτής της εξέτασης είναι αγάπη, ώστε όλοι μαζί να μένουμε στον αληθινό Χριστό.