«Και μαζεύτηκαν κοντά του όλοι όσοι ήταν σε στενοχώρια, κάθε χρεωμένος και κάθε πικραμένος, κι έγινε αρχηγός τους. Ήταν μαζί του περίπου τετρακόσιοι άντρες.»
Α' Σαμουήλ 22:2
Υπάρχει μια στιγμή που η πίστη παύει να είναι μια ωραία ιδέα και γίνεται μια απόφαση που κοστίζει. Οι εθελοντές του Δαβίδ έζησαν ακριβώς αυτή τη στιγμή. Δεν προσχώρησαν σε έναν βασιλιά που καθόταν ήδη σε θρόνο, με δόξα και ασφάλεια. Προσχώρησαν σε έναν κυνηγημένο φυγάδα, που κρυβόταν σε σπηλιές, και έτσι έδειξαν τι σημαίνει αληθινή αφοσίωση.
Η ιστορία τους δεν είναι απλώς ένα παλιό πολεμικό χρονικό. Είναι μια ζωντανή εικόνα της δικής μας κλήσης. Όπως εκείνοι ταυτίστηκαν με τον περιφρονημένο Δαβίδ όσο ήταν ακόμη απορριμμένος, έτσι κι εμείς καλούμαστε να ταχθούμε με τον Χριστό, τον μεγαλύτερο γιο του Δαβίδ, ενώ ακόμη ο κόσμος τον χλευάζει.
Σε αυτό το άρθρο θα δούμε ποιοι ήταν οι εθελοντές του Δαβίδ, τι τους έκανε γενναίους και ποιο είναι το βαθύτερο μήνυμα για τη δική μας μαθητεία. Επιπλέον, θα δούμε γιατί η πρόσκληση να ταχθούμε με τον περιφρονημένο αρχηγό παραμένει σήμερα τόσο επίκαιρη όσο και τότε.
Ποιοι ήταν οι εθελοντές του Δαβίδ
Όταν ο Σαούλ καταδίωκε τον Δαβίδ, εκείνος δεν είχε ούτε παλάτι ούτε στρατό. Είχε όμως κάτι πιο πολύτιμο: ανθρώπους που τον αναγνώρισαν ως τον χρισμένο του Θεού, ακόμη κι όταν όλα φαίνονταν χαμένα. Η Γραφή περιγράφει το πρώτο εκείνο πλήθος με μεγάλη ειλικρίνεια (Α' Σαμουήλ 22:2). Δεν ήταν λαμπροί αυλικοί, αλλά άνθρωποι σε στενοχώρια, χρεωμένοι και πικραμένοι.
Ωστόσο, μέσα σε αυτή τη φτωχή ομάδα έλαμψαν κάποιοι με σπάνια γενναιότητα. Ανάμεσά τους ξεχώρισαν οι Γαδίτες, πολεμιστές με πρόσωπα λιονταριών και ποδιών σαν ζαρκάδια (Α' Χρονικών 12:8). Δηλαδή, ο Θεός δεν περιφρονεί τους ταπεινούς, αλλά ούτε και αρνείται τους δυνατούς. Στη βασιλεία Του χωράνε και ο αδύναμος που ζητάει καταφύγιο και ο ήρωας που προσφέρει τη δύναμή του.
Αυτό μας θυμίζει κάτι βαθιά παρήγορο. Όταν ερχόμαστε στον Χριστό, δεν χρειάζεται να φτάσουμε «έτοιμοι» ή τέλειοι. Άλλοι έρχονται συντετριμμένοι και χρεωμένοι, άλλοι γεμάτοι ζήλο και δύναμη. Και τους δύο τύπους ανθρώπων ο Κύριος τους δέχεται με ανοιχτή αγκαλιά, αρκεί η καρδιά να ταχθεί ολοκληρωτικά μαζί Του. Έτσι, οι εθελοντές του Δαβίδ γίνονται καθρέφτης κάθε ανθρώπου που λέει «ναι» στον Κύριο.
Έξω από το στρατόπεδο: η απόφαση να αποχωριστείς
Το πρώτο που διαβάζουμε για αυτούς τους άντρες είναι ότι αποχωρίστηκαν. Άφησαν τη θέση τους, τους συγγενείς τους και την ασφάλειά τους για να ενωθούν με έναν αρχηγό που ο κόσμος απέρριπτε. Σίγουρα κάποιοι τους είπαν ανόητους. Όμως εκείνοι προτίμησαν τον περιφρονημένο Δαβίδ από την άνετη ζωή στην αυλή του Σαούλ.
Αυτή η κίνηση «έξω από το στρατόπεδο» βρίσκει την τέλεια εκπλήρωσή της στον Χριστό. Η Καινή Διαθήκη μάς καλεί να βγούμε κι εμείς προς Αυτόν, φέρνοντας τον ονειδισμό Του (Εβραίους 13:13). Δηλαδή, η πίστη δεν είναι μια άνετη συνήθεια που χωράει χωρίς τριβή μέσα στον κόσμο. Είναι μια καθαρή τοποθέτηση: ανήκουμε στον Κύριο, όχι στο πνεύμα της εποχής.
Ωστόσο, ας προσέξουμε κάτι κρίσιμο. Δεν αποχωριζόμαστε για να καυχηθούμε σε μια δική μας δικαιοσύνη ή σε μια ομάδα. Αποχωριζόμαστε προς Αυτόν. Όπως οι εθελοντές του Δαβίδ έφυγαν από τους φίλους τους για να πάνε στον αρχηγό τους, έτσι κι εμείς αφήνουμε ό,τι μας κρατάει μακριά, για να πλησιάσουμε τον Σωτήρα. Συνεπώς, ο στόχος δεν είναι η απομόνωση αλλά η κοινωνία μαζί Του.
Ο περιφρονημένος αρχηγός που αξίζει την αφοσίωση
Γιατί άξιζε ο Δαβίδ τέτοια θυσία; Επειδή, παρά την περιφρόνηση των ανθρώπων, ήταν ο χρισμένος του Θεού. Η απόρριψη δεν ακύρωνε την κλήση του· απλώς δοκίμαζε ποιος θα έμενε πιστός. Το ίδιο ισχύει, σε ασύγκριτα μεγαλύτερο βαθμό, για τον Κύριό μας. Ο προφήτης τον είδε αιώνες πριν ως καταφρονεμένο και απορριμμένο (Ησαΐας 53:3).
Αρχικά αυτό μοιάζει σκάνδαλο: πώς ο Βασιλιάς της δόξας υπέμεινε τόσο όνειδος; Όμως εδώ ακριβώς βρίσκεται η καρδιά του ευαγγελίου. Ο Χριστός δεν περιφρονήθηκε επειδή ήταν αδύναμος, αλλά επειδή αγάπησε όσους τον απέρριπταν. Η ντροπή που σήκωσε στον σταυρό ήταν δική μας· εκείνος την πήρε πάνω Του για να μας χαρίσει τιμή.
Επομένως, όταν ταχθούμε σήμερα με τον περιφρονημένο αρχηγό, δεν ακολουθούμε έναν χαμένο. Ακολουθούμε Εκείνον που ανέβηκε στον θρόνο και του οποίου η βασιλεία δεν θα έχει τέλος. Πραγματικά, η σημερινή ντροπή για το όνομά Του μετατρέπεται αύριο σε ανείπωτη δόξα δίπλα Του.
Το κόστος της μαθητείας: να περάσεις τον ποταμό
Οι Γαδίτες δεν προσχώρησαν με λόγια μόνο. Όταν ο Δαβίδ τους χρειάστηκε, πέρασαν κολυμπώντας τον Ιορδάνη την εποχή που είχε πλημμυρίσει τις όχθες του (Α' Χρονικών 12:15). Δεν περίμεναν να κατέβουν τα νερά, ούτε ζήτησαν εγγυήσεις. Διέσχισαν το ορμητικό ρεύμα, και μετά αντιμετώπισαν κι εκείνους που τους εμπόδιζαν. Αυτή είναι η εικόνα του κόστους της μαθητείας.
Ο ίδιος ο Κύριος δεν έκρυψε ποτέ αυτό το κόστος. Είπε καθαρά ότι όποιος δεν σηκώνει τον σταυρό του δεν μπορεί να είναι μαθητής Του (Λουκάς 14:27). Δηλαδή, η μαθητεία δεν είναι ένα χόμπι του ελεύθερου χρόνου. Είναι μια ολόψυχη δέσμευση, που ενίοτε ζητάει να περάσουμε τον δικό μας πλημμυρισμένο ποταμό: μια παρεξήγηση, μια απώλεια φήμης, ακόμη και τον χλευασμό αγαπημένων προσώπων.
Ωστόσο, η Γραφή δεν μας αφήνει στο κόστος χωρίς την ελπίδα. Όποιος υπομένει μαζί Του, θα συμβασιλεύσει μαζί Του (Β' Τιμόθεον 2:12). Το πέρασμα του ποταμού δεν είναι το τέλος της ιστορίας· είναι ο δρόμος προς τη χαρά. Συνεπώς, ό,τι θυσιάζουμε για τον Χριστό δεν χάνεται, αλλά μας προηγείται και μας περιμένει στο σπίτι του Πατέρα.
Οι εθελοντές του Δαβίδ από την ντροπή στη δόξα
Υπάρχει ένας θαυμάσιος νόμος στη βασιλεία του Θεού: όποιος μοιράζεται την ντροπή του Βασιλιά, μοιράζεται και τη δόξα Του. Όπως οι άντρες που στάθηκαν δίπλα στον Δαβίδ στην έρημο τιμήθηκαν αργότερα στον θρόνο του, έτσι κι εκείνοι που στέκονται σήμερα δίπλα στον Χριστό θα καθίσουν μαζί Του στη δόξα. Η συμμετοχή στο πάθος είναι το προοίμιο της συμμετοχής στη δόξα (Ρωμαίους 8:17).
Αρχικά αυτή η αλήθεια ακούγεται σαν μια μακρινή υπόσχεση. Όμως αλλάζει ριζικά το πώς ζούμε σήμερα. Δεν υπομένουμε τη δυσκολία σαν αδικημένα θύματα, αλλά σαν συγκληρονόμοι που ξέρουν πού πηγαίνουν. Πραγματικά, κάθε μικρό όνειδος που σηκώνουμε για το όνομά Του είναι ένας θησαυρός που μας περιμένει.
Επομένως, η κλήση να γίνουμε σαν τους εθελοντές του Δαβίδ δεν είναι ένα βάρος αλλά ένα προνόμιο. Δεν μας ζητείται να χάσουμε, αλλά να κερδίσουμε αυτό που δεν φθείρεται. Πραγματικά, όπως οι εθελοντές του Δαβίδ προτίμησαν την έρημο με τον χρισμένο από την άνεση χωρίς αυτόν, έτσι κι ο περιφρονημένος αρχηγός μας έγινε ο ένδοξος Κύριος, και όσοι ταχθήκαμε μαζί Του στην ταπείνωση, θα είμαστε μαζί Του και στην ανύψωση.
Σαν τους εθελοντές του Δαβίδ: η αφοσίωση σήμερα
Πρακτικά, πώς μοιάζει σήμερα αυτή η αφοσίωση; Καταρχήν, σημαίνει να μην ντρεπόμαστε για τον Κύριο εκεί όπου ο κόσμος τον χλευάζει: στον χώρο εργασίας, στην παρέα, στα μέσα δικτύωσης. Ο Χριστός είπε ότι όποιος ντραπεί γι' Αυτόν, θα τον ντραπεί κι Εκείνος. Γι' αυτό, μια καλή αρχή είναι να ομολογούμε με σεβασμό και αγάπη ότι Του ανήκουμε.
Δεύτερον, η αφοσίωση χρειάζεται και πειθαρχία, όχι μόνο ζήλο. Οι Γαδίτες ήταν δυνατοί, αλλά και πειθαρχημένοι πολεμιστές που ήξεραν να μένουν στη γραμμή. Αντίθετα, ένας ζήλος χωρίς ταπείνωση συχνά πληγώνει τους ίδιους τους αδελφούς. Επομένως, ας ζητάμε από τον Θεό να μας κάνει και γενναίους και πράους, χρήσιμους μέσα στην εκκλησία και όχι μοναχικούς ήρωες.
Τέλος, ας θυμόμαστε ότι δεν δίνουμε αυτή τη μάχη με δικές μας δυνάμεις. Εκείνος που είναι μαζί μας είναι μεγαλύτερος από όλους όσοι είναι εναντίον μας. Αν θέλεις να εμβαθύνεις σε αυτή την πορεία μαθητείας, μπορείς να βρεις δομημένα μαθήματα στο Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος. Έτσι, η αφοσίωση παύει να είναι μια στιγμιαία παρόρμηση και γίνεται σταθερός τρόπος ζωής.
Βασικά σημεία
- 01Οι εθελοντές του Δαβίδ προσχώρησαν στον βασιλιά όσο ήταν ακόμη περιφρονημένος φυγάδας, και αυτό απέδειξε ότι η αφοσίωσή τους ήταν γνήσια, όχι συμφεροντολογική.
- 02Η κλήση να βγούμε «έξω από το στρατόπεδο» σημαίνει να ταυτιστούμε με τον Χριστό εκεί όπου ο κόσμος ακόμη τον απορρίπτει, αφήνοντας ό,τι μας κρατάει μακριά Του.
- 03Το κόστος της μαθητείας είναι αληθινό, σαν τον πλημμυρισμένο ποταμό που πέρασαν οι Γαδίτες· όμως ποτέ δεν είναι ανώφελο, γιατί όποιος συμπάσχει με τον Κύριο θα δοξαστεί μαζί Του.
- 04Όποιος μοιράζεται σήμερα την ντροπή του περιφρονημένου αρχηγού, θα μοιραστεί αύριο τη δόξα Του στον θρόνο.