Η θανάτωση της αμαρτίας: ο πόλεμος μέχρι θανάτου, χωρίς κανέναν συμβιβασμό

I.Καμία συμπόνια: η εντολή του Ηλία στο Καρμήλ

Αρχικά, ας σταθούμε στη σκηνή. Ο Ηλίας ήταν ένας μοναχικός άνθρωπος που στάθηκε σαν βράχος μέσα στο κύμα της ειδωλολατρίας. Η βασίλισσα Ιεζάβελ είχε διατάξει να σκοτωθούν οι προφήτες του Κυρίου, κι όμως αυτός ο ένας άνθρωπος αντιστάθηκε σε όλο τον στρατό του ψεύδους. Πρώτα κάλεσε τον λαό να σταματήσει να κουτσαίνει ανάμεσα σε δύο γνώμες. Δηλαδή τους ζήτησε να διαλέξουν ξεκάθαρα ποιον θα ακολουθήσουν. (Α' Βασιλέων 18:21)

Έπειτα, όταν η φωτιά απάντησε από τον ουρανό και ο λαός ομολόγησε ότι ο Κύριος είναι ο μόνος Θεός, ο Ηλίας έβγαλε το λογικό συμπέρασμα. Αφού η αλήθεια αποδείχθηκε, οι απατεώνες δεν μπορούσαν να μείνουν ζωντανοί. Έτσι έδωσε την εντολή που αντηχεί μέχρι σήμερα. Κανένας από τους προφήτες του Βάαλ δεν θα γλιτώσει. (Α' Βασιλέων 18:40)

Ωστόσο, αυτή η ιστορική σκηνή έχει μια βαθύτερη πνευματική εφαρμογή για εμάς. Όπως το σπαθί των Χερουβίμ στρεφόταν προς κάθε κατεύθυνση, έτσι κι αυτός ο λόγος στρέφεται προς την καρδιά μας. Επομένως, η ίδια αποφασιστικότητα που έδειξε ο Ηλίας απέναντι στα είδωλα, καλούμαστε να τη δείξουμε απέναντι στις αμαρτίες που φωλιάζουν μέσα μας.

II.Γιατί η θανάτωση της αμαρτίας δεν είναι προαιρετική

Γιατί όμως να φερόμαστε τόσο σκληρά στην αμαρτία; Πρώτον, επειδή κάθε αμαρτία είναι μια επανάσταση ενάντια στον θρόνο του Θεού. Είναι ένας προδοτικός λόγος που λέει στον Κύριο: δεν θέλω εσύ να βασιλεύεις πάνω μου. Συνεπώς, δεν είναι πρέπον τα παιδιά του Θεού, που εξαγοράστηκαν με αίμα, να παρέχουν άσυλο σε τέτοιους προδότες. Η ίδια η Γραφή μάς προστάζει να μην αφήνουμε την αμαρτία να βασιλεύει μέσα στο θνητό μας σώμα. (Ρωμαίους 6:12)

Δεύτερον, η αμαρτία μάς έχει κάνει ήδη ανυπολόγιστο κακό. Σκέψου τι έφερε στον κόσμο: τον θάνατο, τον πόνο, τους πολέμους, τα ερείπια. Αυτή ήταν η πύλη απ' όπου μπήκε ο θάνατος στην ανθρωπότητα. Γι' αυτό, λοιπόν, ο Ιάκωβος μάς δείχνει την τρομερή αλυσίδα. Η επιθυμία γεννά την αμαρτία, και η αμαρτία, όταν ολοκληρωθεί, γεννά τον θάνατο. Δεν χαϊδεύουμε μια οχιά στην αγκαλιά μας. (Ιακώβου 1:15)

Τρίτον, η θανάτωση της αμαρτίας δεν είναι προαιρετική επειδή καμία αμαρτία δεν μένει ποτέ μόνη της. Όπως οι λύκοι κυνηγούν σε αγέλες, έτσι και μία αμαρτία ανοίγει την πόρτα σε εφτά χειρότερες. Πράγματι, ο πρώτος κλέφτης που μπαίνει από το παράθυρο ανοίγει την πόρτα για όλους τους υπόλοιπους. Επομένως, το να ανέχεσαι ένα μόνο πάθος είναι σαν να αφήνεις μια τρύπα σε ένα πλοίο: αρκεί για να το βυθίσει ολόκληρο. Γι' αυτό η θανάτωση κάθε πάθους είναι ζήτημα ζωής και θανάτου.

III.Κανένας να μη γλιτώσει: ο πόλεμος μέχρι θανάτου

Η ανθρώπινη φύση κάνει απελπισμένες προσπάθειες να σώσει τουλάχιστον μία αμαρτία. Όπως ο Σαούλ δεν άντεξε να θανατώσει όλους τους Αμαληκίτες αλλά λυπήθηκε τον βασιλιά Αγάγ και τα καλύτερα ζώα, έτσι κι εμείς θέλουμε να χαρίσουμε ζωή στα αγαπημένα μας πάθη. Σκοτώνουμε πρόθυμα τις αμαρτίες που δεν μας δελεάζουν και κρατάμε ζωντανές εκείνες που μας αρέσουν. (Α' Σαμουήλ 15:9)

Αυτή η μερική υπακοή στοίχισε στον Σαούλ το βασίλειό του. Λέμε ότι μισούμε την αμαρτία, αλλά συχνά εννοούμε μόνο τις αμαρτίες των άλλων. Δηλαδή καταδικάζουμε δυνατά τις παγίδες στις οποίες δεν πέφτουμε εμείς, ενώ δικαιολογούμε τις δικές μας λέγοντας ότι είναι στο αίμα μας, ότι έτσι ήταν κι ο πατέρας μας. Όμως ο λόγος του Θεού δεν μας δίνει κανένα συγχωροχάρτι. (Α' Σαμουήλ 15:3)

Γι' αυτό ο πόλεμος πρέπει να είναι μέχρι θανάτου. Ο συγγραφέας της προς Εβραίους μάς θυμίζει ότι δεν έχουμε ακόμη αντισταθεί μέχρι αίματος στον αγώνα μας ενάντια στην αμαρτία. Με άλλα λόγια, ο Χριστιανός δεν υπογράφει ανακωχή με το κακό ούτε διαπραγματεύεται μαζί του. Αντίθετα, ο διαρκής τρόπος ζωής του είναι ο ασταμάτητος πόλεμος ενάντια σε κάθε μορφή αμαρτίας. (Εβραίους 12:4)

IV.Η θανάτωση της αμαρτίας αντλεί δύναμη από τον σταυρό

Σε αυτό το σημείο ίσως αναρωτιέσαι: ποιος μπορεί να τα καταφέρει όλα αυτά; Πράγματι, η αμαρτία έχει εκατό κεφάλια και εκατό ζωές. Νομίζεις ότι νίκησες ένα πάθος και το ακούς να γελάει από πίσω σου. Γι' αυτό η θανάτωση της αμαρτίας δεν είναι έργο της δικής μας δύναμης. Αντίθετα, ο απόστολος Παύλος μάς δείχνει ότι γίνεται μόνο διαμέσου του Πνεύματος. Αν με το Πνεύμα θανατώνουμε τις πράξεις του σώματος, θα ζήσουμε. (Ρωμαίους 8:13)

Επιπλέον, η μεγαλύτερη δύναμη για αυτόν τον αγώνα δεν είναι ο φόβος αλλά ο σταυρός. Εμείς είδαμε μια θυσία πολύ ανώτερη από εκείνη του Καρμήλ. Στον Γολγοθά δεν κάηκε ένα μοσχάρι αλλά ο Υιός του Θεού. Όταν, λοιπόν, ατενίζουμε τις πληγές του Ιησού, καταλαβαίνουμε ότι γι' αυτές ακριβώς τις αμαρτίες υπέφερε. Πώς θα γυρίσουμε να τις χαϊδέψουμε; Όσοι ανήκουν στον Χριστό σταύρωσαν τη σάρκα μαζί με τα πάθη και τις επιθυμίες. (Γαλάτες 5:24)

Συνεπώς, ο τόπος της εκτέλεσης για τις αμαρτίες μας είναι ο Γολγοθάς. Εκεί ο παλιός μας εαυτός συσταυρώθηκε, για να καταργηθεί το σώμα της αμαρτίας και να μην είμαστε πια δούλοι της. Δηλαδή, η ίδια αγάπη που μας έσωσε είναι η ίδια αγάπη που μας απελευθερώνει. Δεν νεκρώνουμε την αμαρτία για να κερδίσουμε τον Θεό, αλλά επειδή Εκείνος μας κέρδισε ήδη με το αίμα Του. (Ρωμαίους 6:6)

V.Πρακτικά βήματα: πώς νεκρώνεις κάθε πάθος

Πώς, λοιπόν, περνάμε από τη θεωρία στην πράξη; Πρώτον, χρειάζεται ριζική απόφαση, όχι μισόλογα. Ο Ιησούς χρησιμοποίησε τη σκληρότερη εικόνα: αν το μάτι σου σε σκανδαλίζει, βγάλ' το. Δεν εννοούσε αυτοτραυματισμό, αλλά την αποφασιστικότητα να κόψουμε ό,τι μας οδηγεί στην αμαρτία, όσο ακριβό κι αν είναι. Καταρχήν, πρέπει να ονομάσουμε την αμαρτία με το όνομά της, χωρίς να την ωραιοποιούμε. (Ματθαίος 5:29)

Δεύτερον, ζητάμε από τον Θεό να μας ερευνήσει. Δεν αρκεί να κυνηγάμε μόνο τις αμαρτίες που βλέπουμε εμείς. Γι' αυτό προσευχόμαστε όπως ο Δαβίδ, να μας εξετάσει ο Θεός και να φανερώσει αν υπάρχει μέσα μας κρυφός δρόμος ανομίας. Έτσι το Πνεύμα φωτίζει γωνιές της καρδιάς που εμείς αρνούμασταν να κοιτάξουμε. (Ψαλμοί 139:23)

Τρίτον, αντικαθιστούμε το κενό. Ο Παύλος δεν μας λέει απλώς να βγάλουμε τον παλιό άνθρωπο, αλλά να ντυθούμε τον Κύριο Ιησού Χριστό. Δηλαδή, καθώς θανατώνουμε το πάθος, η θανάτωση της αμαρτίας πάει πάντα χέρι χέρι με την καλλιέργεια της αρετής. Αν αδειάσεις το σπίτι χωρίς να βάλεις νέο ένοικο, η αμαρτία επιστρέφει. Επομένως, νεκρώνουμε το πάθος και ζωοποιούμε την αγάπη, την προσευχή, την κοινωνία με τον Χριστό. (Ρωμαίους 13:14)

Τέλος, ομολογούμε ανοιχτά ό,τι κρύβαμε. Όποιος κρύβει τις αμαρτίες του δεν θα ευοδωθεί, ενώ όποιος τις ομολογεί και τις εγκαταλείπει θα ελεηθεί. Δεν αρκεί να μετακινήσουμε την αμαρτία σε μια γωνιά. Πρέπει να τη φέρουμε στο φως και να την αφήσουμε οριστικά. Αν θέλεις να σκάψεις βαθύτερα σε αυτήν την πορεία αγιασμού, μπορείς να συνεχίσεις τη μελέτη σου μέσα από το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος, όπου η Αγία Γραφή ανοίγεται με ζεστασιά και πιστότητα. (Παροιμίες 28:13)

VI.Η πρόσκληση: σήκωσε το σπαθί χωρίς ενοχή

Ο πόλεμος ενάντια στην αμαρτία δεν είναι ένα αγκάθινο καθήκον που μας βαραίνει. Είναι ο δρόμος προς την ελευθερία και τη χαρά. Όταν η αμαρτία βασιλεύει, η ψυχή στεγνώνει, η προσευχή χάνει τη δύναμή της, ο λόγος του Θεού γίνεται βαρετός. Όμως όταν νεκρώνουμε το πάθος, η βροχή της χάρης ξαναποτίζει την ξερή γη της καρδιάς. Πράγματι, ο Πέτρος μάς προτρέπει να απέχουμε από τις σαρκικές επιθυμίες, ακριβώς επειδή αυτές στρατεύονται ενάντια στην ίδια μας την ψυχή. (Α' Πέτρου 2:11)

Πρόσεξε, ωστόσο, πως όλα αυτά γίνονται μέσα στη χάρη. Δεν σε καλώ σε έναν αγώνα αυτοβελτίωσης ούτε σε ένα θρησκευτικό κατόρθωμα που θα σε κάνει άξιο. Αντίθετα, ο ίδιος ο Θεός μάς έδωσε τις επαγγελίες Του, ώστε να καθαρίσουμε τον εαυτό μας από κάθε μόλυσμα και να ολοκληρώσουμε τον αγιασμό με φόβο Θεού. Η θανάτωση της αμαρτίας ξεκινάει από την ευγνωμοσύνη, όχι από την ενοχή. (Β' Κορινθίους 7:1)

Πρόσεξε, επιπλέον, ότι η μεγαλύτερη απειλή δεν είναι η ανοιχτή ανταρσία αλλά η αδιαφορία. Όσοι έτρωγαν και έπιναν αμέριμνοι μέχρι που ήρθε ο κατακλυσμός, έχασαν την ψυχή τους όχι από μίσος αλλά από νωθρότητα. Παρομοίως, η γυναίκα του Λωτ χάθηκε επειδή η καρδιά της κοίταζε πίσω. Συνεπώς, η μάχη με την αμαρτία δεν κερδίζεται με μισή προσοχή και χλιαρή συμπόνια προς τα πάθη μας.

Μην αναβάλλεις, λοιπόν, αυτή την απόφαση για αργότερα. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι να αρνηθούμε ανοιχτά τον Θεό, αλλά να κρατάμε ένα πάθος στην άκρη λέγοντας κάποτε. Όπως ο Ηλίας δεν χαρίστηκε σε κανέναν προφήτη του Βάαλ, έτσι κι εσύ, με τη δύναμη του Πνεύματος, σήκωσε σήμερα το σπαθί. Πιάσε τις αμαρτίες που σε κρατούν αιχμάλωτο, και κανένας να μη γλιτώσει.