Κρύωσε η πρώτη αγάπη σου για τον Χριστό; Πώς να ξανανάψεις τη φλόγα

I.Τι ήταν η πρώτη αγάπη και γιατί την νοσταλγούμε

Η πρώτη αγάπη δεν ήταν μια διανοητική συμφωνία με κάποια δόγματα. Ήταν μια ζωντανή σχέση, μια καρδιά που χτυπούσε μαζί με μιαν άλλη καρδιά. Πράγματι, όταν ο πιστός πρωτογνωρίζει τη χάρη, δεν αγαπά απλώς το βασίλειο του Θεού ή τις αλήθειες της πίστης· αγαπά τον ίδιο τον Ιησού, το πρόσωπό Του. Δηλαδή η αρχική θέρμη είχε όνομα και πρόσωπο, και αυτό ακριβώς νοσταλγούμε.

Για παράδειγμα, στην Αποκάλυψη ο αναστημένος Κύριος μιλά στην εκκλησία της Εφέσου, μια εκκλησία εργατική, υπομονετική, ορθή στο δόγμα. Κι όμως, παρ' όλα τα προτερήματά της, ακούει έναν λόγο που τσούζει με αγάπη.

Ωστόσο, πρόσεξε πόσο τρυφερά διατυπώνεται το παράπονο. (Αποκάλυψη 2:4) Δεν λέει «σε απορρίπτω», ούτε «τελείωσες». Λέει «έχω κάτι εναντίον σου», και αυτό το κάτι είναι ότι άφησες πίσω την πρώτη σου αγάπη. Επομένως το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη έργων· είναι ότι τα έργα έπαψαν να αναβλύζουν από αγάπη. Γι' αυτό νοσταλγούμε εκείνη την εποχή: η ψυχή θυμάται πότε ήταν πραγματικά ζωντανή.

II.Γιατί η καρδιά κρυώνει χωρίς να το καταλάβουμε

Σπάνια κανείς αποφασίζει μια μέρα να σταματήσει ν' αγαπά τον Χριστό. Η καρδιά κρυώνει σιγά σιγά, όπως χάνει τη θέρμη του ένα κάρβουνο που το τραβάς από τη φωτιά. Αρχικά καίει ακόμα, ωστόσο μακριά από τα άλλα κάρβουνα η λάμψη του σβήνει αθόρυβα. Έτσι και η ψυχή: όταν απομακρύνεται από τη μυστική κοινωνία με τον Κύριο, η αγάπη παγώνει χωρίς θόρυβο, χωρίς δραματική πτώση.

Πολλές φορές το παράδοξο είναι ότι τα εξωτερικά παραμένουν άψογα. Συνεχίζουμε να πηγαίνουμε στη λατρεία, να τηρούμε τους τύπους, να υπερασπιζόμαστε τη σωστή διδασκαλία. Όμως μέσα μας η φωτιά έχει γίνει στάχτη. Η ορθοδοξία χωρίς αγάπη, όπως έλεγε παραστατικά ο Spurgeon, είναι σαν μια κατακόμβη όπου θάβεται μια νεκρή πίστη: ένα κλουβί χωρίς πουλί, ένας σκελετός από τον οποίο έφυγε η ζωή.

Άλλοτε πάλι η καρδιά κρυώνει επειδή την κατέκτησαν μικρότερα πράγματα. Οι μέριμνες, οι πληγές, η αμαρτία που χαϊδέψαμε, ή απλώς η συνήθεια που έκανε το θαύμα να φαίνεται κοινότοπο. Ωστόσο, όποια κι αν είναι η αιτία, ο Κύριος δεν θέλει να μας αφήσει εκεί. Συνεπώς το πρώτο βήμα δεν είναι να ντραπείς, αλλά να αναγνωρίσεις τίμια πού βρίσκεσαι, γιατί μόνο μια καρδιά που παραδέχεται την ψύχρα της μπορεί να ζεσταθεί ξανά.

III.«Με αγαπάς;»: η ερώτηση που αποκαθιστά την πρώτη αγάπη

Κανείς δεν ένιωσε πιο παγωμένη και αποτυχημένη την καρδιά του από τον Πέτρο μετά την άρνηση. Τρεις φορές είχε πει «δεν τον ξέρω», και τώρα στεκόταν μπροστά στον αναστημένο Διδάσκαλο σαν να μην του είχε απομείνει πρόσωπο. Ωστόσο, εκεί, δίπλα σε μια φωτιά από κάρβουνα που θύμιζε εκείνη την άλλη νύχτα, ο Ιησούς δεν του έκανε διάλεξη για την πτώση του.

Αντίθετα, του έθεσε μία μόνο ερώτηση, την πιο τρυφερή και την πιο καίρια. (Ιωάννης 21:15) Δεν ρώτησε «γιατί με αρνήθηκες;» ούτε «αξίζεις ακόμα να είσαι απόστολος;». Ρώτησε απλά: «Με αγαπάς;». Δηλαδή πήγε κατευθείαν στην καρδιά, επειδή ξέρει ότι η αποκατάσταση δεν περνά από την ενοχή αλλά από την αγάπη που ξαναξυπνά.

Πρόσεξε ότι ο Κύριος ρώτησε τρεις φορές, όσες και οι αρνήσεις. (Ιωάννης 21:17) Δεν το έκανε για να πληγώσει, αλλά για να θεραπεύσει· κάθε ερώτηση σήκωνε ένα από τα τρία βάρη που πλάκωναν τον Πέτρο. Έτσι, μέσα από τον πόνο της ερώτησης, ξαναγεννήθηκε η πρώτη αγάπη. Και σε κάθε καρδιά που ένιωσε ότι απέτυχε, ο ίδιος Ιησούς ψιθυρίζει σήμερα το ίδιο: όχι «έφυγες», αλλά «με αγαπάς;».

IV.Η αγάπη που ξεκινά πάντοτε από Εκείνον

Πράγματι, εδώ βρίσκεται η ανακούφιση για κάθε κουρασμένη ψυχή: δεν καλούμαστε να παράγουμε αγάπη από το πουθενά, σαν να ήταν δικό μας κατόρθωμα. Η αγάπη μας είναι πάντα απάντηση. (Α' Ιωάννου 4:19) Πρώτος Εκείνος μας αγάπησε, και η δική μας θέρμη είναι απλώς ο αντίλαλος της δικής Του φωτιάς. Επομένως, όταν νιώθεις άδειος, δεν χρειάζεται να στύψεις την καρδιά σου· χρειάζεται να σταθείς ξανά μπροστά στον σταυρό και να ξαναδείς πόσο σε αγάπησε.

Γι' αυτό και η αληθινή υπακοή δεν είναι αγγαρεία αλλά καρπός. (Ιωάννης 14:15) Ο Κύριος δεν λέει «φοβηθείτε με και τηρήστε τις εντολές μου», αλλά «αν με αγαπάτε, θα τις τηρήσετε». Δηλαδή η υπακοή ξεπηδά φυσικά από μια καρδιά που αγαπά, όπως το νερό αναβλύζει από μια πηγή. Όταν λοιπόν παλεύεις να υπακούσεις και δεν τα καταφέρνεις, ίσως το πρόβλημα δεν είναι η θέληση αλλά η αγάπη που έχει κρυώσει.

Επιπλέον, αυτή η αγάπη, όταν ζεσταθεί, δεν μένει μισή. (Μάρκος 12:30) Ο Χριστός ζητά μια αφοσίωση που αγκαλιάζει όλη την καρδιά, όλη την ψυχή, όλο τον νου και όλη τη δύναμη. Ωστόσο μην τρομάζεις από το μέγεθος αυτής της κλήσης· δεν σου ζητείται να τη γεννήσεις μόνος σου, αλλά να αφεθείς σε Εκείνον που πρώτος έδωσε τα πάντα για σένα.

V.Πώς ξανανάβει η πρώτη αγάπη: τρία βήματα χάριτος

Ο ίδιος ο Κύριος δίνει τη συνταγή της αποκατάστασης, και είναι εκπληκτικά απλή και γεμάτη χάρη. (Αποκάλυψη 2:5) «Θυμήσου, μετανόησε, κάνε τα πρώτα έργα.» Τρία ρήματα, σαν τρία σκαλοπάτια που οδηγούν την παγωμένη καρδιά ξανά κοντά στη φωτιά. Πρώτον, θυμήσου από πού ξέπεσες· φέρε ξανά στον νου σου εκείνη την πρώτη γλυκύτητα, όχι για να πονέσεις, αλλά για να ξυπνήσει η νοσταλγία της αγάπης.

Δεύτερον, μετανόησε. Δηλαδή γύρισε ξανά το πρόσωπό σου προς Εκείνον, παραδέξου τίμια την ψύχρα και άφησε τη χάρη να σε αποκαταστήσει, όπως αποκατέστησε τον Πέτρο δίπλα στη φωτιά. Η μετάνοια δεν είναι αυτομαστίγωση· είναι η στροφή ενός παιδιού πίσω στην αγκαλιά του Πατέρα. Όσο μεγαλύτερη η συγχώρεση που γεύεσαι, τόσο θερμότερη γίνεται η αγάπη, γιατί όποιος έλαβε πολλή άφεση, αγαπά πολύ.

Τρίτον, κάνε ξανά τα πρώτα έργα. Δηλαδή όχι για να κερδίσεις την αγάπη Του, αλλά επειδή η αγάπη που ξανάναψε θέλει να εκφραστεί. Επίστρεψε στην προσευχή που είχες αφήσει, στη Γραφή που σκόνιζε, στην πράξη καλοσύνης που σου έδινε χαρά. Έτσι, η φωτιά που μοιάζει στάχτη φουντώνει ξανά. Αν θέλεις να εμβαθύνεις σε αυτή τη βιβλική πορεία αποκατάστασης, μια καλή αφορμή είναι οι μελέτες του Ελληνικού Βιβλικού Σχολείου Λόγος, που βοηθούν την καρδιά να ξαναβρεί τη θέρμη της μέσα από τον Λόγο.

Και μάθε από εκείνη τη γυναίκα που έπλυνε με δάκρυα τα πόδια του Ιησού. (Λουκάς 7:47) Αγάπησε πολύ ακριβώς επειδή της συγχωρέθηκαν πολλά. Έτσι, η συναίσθηση της μεγάλης χάριτος δεν γεννά ντροπή που σε παραλύει, αλλά αγάπη που σε κινεί. Η πρώτη αγάπη ξανανάβει όταν σταματάς να μετράς τις αποτυχίες σου και αρχίζεις να μετράς το μέγεθος της χάρης που σε σκεπάζει.

VI.Η πρόσκληση: άφησε την αγάπη Του να σε τραβήξει πίσω

Στο τέλος, η αποκατάσταση δεν είναι ένα έργο που το βγάζεις πέρα με τη δύναμή σου, αλλά ένα κάλεσμα στο οποίο απλώς ενδίδεις. (Άσμα Ασμάτων 1:4) Η νύφη του Άσματος δεν λέει «θα κάνω τον εαυτό μου να τρέξει», αλλά «τράβα με κοντά σου, και θα τρέξουμε πίσω σου». Δηλαδή ζητάει από τον Αγαπημένο να την ελκύσει. Έτσι κι εσύ: μην προσπαθείς να ξανανάψεις μόνος τη φωτιά· ζήτησέ Του να σε τραβήξει, και θα δεις την καρδιά σου να τρέχει ξανά.

Όταν Εκείνος γίνεται ξανά το πολυτιμότερο, όλα τα άλλα μπαίνουν στη θέση τους. (Φιλιππησίους 3:8) Ο Παύλος δεν θεωρούσε τα πάντα σκουπίδια από μιζέρια ή αυταπάρνηση χωρίς χαρά, αλλά επειδή είχε βρει κάτι ασύγκριτα ωραιότερο: τη γνώση του Χριστού. Γι' αυτό, όταν επιστρέφει η πρώτη αγάπη, δεν χάνεις τίποτα πραγματικά· κερδίζεις Εκείνον που αξίζει περισσότερο από όλα.

Λοιπόν, αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές με μια καρδιά που νιώθει κρύα, άκουσε την πιο τρυφερή πρόσκληση: ο Χριστός δεν στέκεται απέναντί σου με κατηγορίες, αλλά απλώνει το χέρι όπως στον Πέτρο. Η αφοσίωση στον Χριστό δεν ξαναγεννιέται από την πίεση να γίνεις καλύτερος, αλλά από τη ζεστασιά του βλέμματός Του πάνω σου. Γύρισε, λοιπόν. Η φωτιά δεν έσβησε για πάντα· σε περιμένει να την ξανανάψει Εκείνος που σε αγάπησε πρώτος.