Η πλευρά του Κυρίου: με ποια στέκεσαι; Η απόφαση που δεν σηκώνει αναβολή

I.Η κραυγή του Μωυσή: «όποιος είναι με τον Κύριο»

Φαντάσου τη σκηνή. Ο Μωυσής μόλις κατέβηκε από το βουνό, όπου είχε μιλήσει με τον Θεό πρόσωπο με πρόσωπο. Βρίσκει το λαό να χορεύει γύρω από ένα είδωλο. Δεν διαπραγματεύεται, δεν περιμένει να ηρεμήσουν τα πνεύματα. Στέκεται στην πύλη και θέτει το ερώτημα που χωρίζει τα πάντα. (Έξοδος 32:26)

Πρόσεξε ότι ο Μωυσής στεκόταν σχεδόν μόνος. Ο αδελφός του τον είχε απογοητεύσει, οι εβδομήντα πρεσβύτεροι δεν φαίνονταν πουθενά. Ωστόσο δεν δίστασε. Από πού αντλούσε αυτό το θάρρος; Από τις σαράντα μέρες που είχε περάσει μόνος με τον Θεό. Όποιος έχει σταθεί ενώπιον του προσώπου του Κυρίου, δεν φοβάται πια το πρόσωπο των ανθρώπων.

Αυτό είναι το πρώτο μάθημα. Η πλευρά του Κυρίου δεν κερδίζεται με συνθήματα, αλλά με κοινωνία. Πρώτον το γόνατο στην προσευχή, δεύτερον το όρθιο ανάστημα μέσα στο πλήθος. Επομένως, η δύναμη να σταθείς ξεκάθαρα δεν γεννιέται μέσα στη μάχη, αλλά πριν από αυτήν, στη μυστική και άγια συνάντηση με τον Θεό. Δηλαδή το μεγαλύτερο κίνητρο για μια ξεκάθαρη ζωή δεν είναι ο φόβος, αλλά η αγάπη που γεννά αυτή η κοινωνία.

II.Γιατί δεν χωρά ουδετερότητα στην πλευρά του Κυρίου

Πολλοί θα ήθελαν να ζήσουν σε μια ενδιάμεση χώρα. Ούτε εχθροί του Θεού, ούτε όμως και ολόδικοί του. Δηλαδή θέλουν να τους αφήσουν ήσυχους, να μην πάρουν θέση, να μην ενοχληθεί κανείς. Ωστόσο η ίδια η Γραφή λέει ότι αυτή η ενδιάμεση θέση δεν υπάρχει στην πραγματικότητα. (Ματθαίος 12:30)

Ο Κύριος Ιησούς το έθεσε με λόγια που δεν αφήνουν περιθώριο παρερμηνείας. Επομένως, όποιος νομίζει ότι στέκεται στη μέση, στην ουσία στέκεται στη λάθος πλευρά. Πράγματι, δεν υπάρχει τρίτο στρατόπεδο. Συνεπώς, όποιος δεν συνάγει μαζί με τον Χριστό, σκορπίζει, ακόμη κι αν φαντάζεται ότι απλώς κάθεται στην άκρη.

Σκέψου το και πρακτικά. Για παράδειγμα, όποιος δεν είναι ειλικρινής, είναι ανειλικρινής. Όποιος δεν είναι καθαρός, είναι ακάθαρτος. Δηλαδή δεν υπάρχει ουδέτερο χρώμα για την ψυχή. Επομένως, το τέλος στην ουδετερότητα δεν είναι σκληρότητα του Θεού, αλλά μια απλή αλήθεια: η καρδιά πάντα ανήκει κάπου. Άλλωστε η Γραφή δείχνει ότι ο Θεός τιμά όχι τα μεγάλα κατορθώματα αλλά την καρδιά που του δίνεται ολόκληρη, ακόμη και στα ελάχιστα. Το ερώτημα, ωστόσο, παραμένει μόνο ένα: πού;

III.«Έως πότε θα χωλαίνετε;» Το κάλεσμα του Ηλία

Αιώνες μετά τον Μωυσή, ένας άλλος μοναχικός άνθρωπος του Θεού στάθηκε μπροστά σε ολόκληρο λαό και έθεσε την ίδια ουσιαστικά ερώτηση. Ο Ηλίας, πάνω στο Κάρμηλο, είδε έναν λαό που κούτσαινε ανάμεσα σε δύο γνώμες, και τους κάλεσε να σταματήσουν αυτό το επικίνδυνο κούτσαμα. (Α' Βασιλέων 18:21)

Το «κούτσαμα ανάμεσα σε δύο γνώμες» είναι ίσως η πιο ακριβής εικόνα της μισής καρδιάς. Δηλαδή δεν είναι ανοιχτή άρνηση, είναι αναβολή. Πράγματι, είναι το πόδι που πατά λίγο εδώ, λίγο εκεί, και τελικά δεν προχωρά πουθενά. Επομένως, όσο περισσότερο κάποιος κουτσαίνει, τόσο πιο δύσκολο του γίνεται να βαδίσει σταθερά.

Ωστόσο, πρόσεξε τη χάρη μέσα στην ερώτηση. Ο Ηλίας δεν ειρωνεύεται, καλεί. «Εάν ο Κύριος είναι Θεός, ακολουθήστε αυτόν». Η πρόσκληση μένει ανοιχτή. Η πλευρά του Κυρίου δεν είναι ένα κλειστό κλαμπ για τους τέλειους, αλλά μια πύλη ορθάνοιχτη για όποιον είναι έτοιμος να πάψει να κουτσαίνει και να βαδίσει.

IV.Δύο κύριοι δεν χωράνε: η καρδιά διαλέγει

Ο λόγος που η ουδετερότητα είναι ψευδαίσθηση φαίνεται καθαρά στα λόγια του Ιησού για τους δύο κυρίους. Μπορεί κάποιος να ψευτοϊσορροπεί για λίγο, αλλά αργά ή γρήγορα η καρδιά θα κλίνει προς τον έναν και θα καταφρονήσει τον άλλον. Δεν είναι θέμα θέλησης, είναι θέμα φύσης της καρδιάς. (Ματθαίος 6:24)

Στην εποχή μας ο σύγχρονος μαμμωνάς έχει χίλια πρόσωπα: το χρήμα, η αναγνώριση, η άνεση, η αποδοχή των άλλων. Για παράδειγμα, πολλοί ρωτούν σιωπηλά «ποια πλευρά με συμφέρει;» αντί να ρωτήσουν «ποια πλευρά είναι σωστή;». Ωστόσο, όποιος ανήκει στην πλευρά του Κυρίου μαθαίνει να περιφρονεί αυτόν τον χαμηλό υπολογισμό.

Έτσι, η ξεκάθαρη αφοσίωση δεν είναι φανατισμός, είναι ξεκούραση. Όταν η καρδιά σταματά να υπηρετεί δύο αφέντες, βρίσκει επιτέλους ειρήνη. Παύει το αδιάκοπο ζύγισμα, παύει το άγχος του «τι θα πει ο κόσμος». Ένας Κύριος, μία κατεύθυνση, μία καρδιά αναπαυμένη.

V.Ο κίνδυνος της χλιαρότητας και της αναβολής

Υπάρχει μια κατάσταση που η Γραφή τη θεωρεί πιο επικίνδυνη και από την ανοιχτή ψυχρότητα: τη χλιαρότητα. Στην εκκλησία της Λαοδίκειας ο Κύριος δεν παραπονιέται για ανθρώπους που τον αρνήθηκαν, αλλά για ανθρώπους που νόμιζαν ότι ήταν εντάξει ενώ ήταν απλώς χλιαροί. (Αποκάλυψη 3:15-16)

Η αναβολή τρέφει ακριβώς αυτή τη χλιαρότητα. Δηλαδή «θα το αποφασίσω αργότερα», λέει κανείς, και το «αργότερα» δεν έρχεται ποτέ. Για παράδειγμα, όπως είπε κάποτε ένας στρατηγός σε εκείνους που ζητούσαν χρόνο να σκεφτούν: «Όσο εσείς σκέφτεστε, εμείς προχωράμε». Πράγματι, ο χρόνος δεν μένει ουδέτερος, παίρνει κι αυτός πλευρά.

Γι' αυτό το τέλος στην ουδετερότητα είναι, στην ουσία, μια πράξη ελέους προς τον ίδιο σου τον εαυτό. Κάθε ώρα αναβολής κάνει την καρδιά πιο νωθρή. Αντίθετα, κάθε καθαρή απόφαση για τον Θεό φωτίζει τις επόμενες αποφάσεις της ζωής. Μην αφήσεις την ψυχή σου να συνηθίσει το χλιαρό.

VI.Διαλέγω σήμερα: η πρόσκληση στην πλευρά του Κυρίου

Η ιστορία δεν τελειώνει με μια απειλή, αλλά με μια πρόσκληση. Όπως ο Ιησούς του Ναυή στάθηκε μπροστά στον λαό και διακήρυξε «εγώ όμως και ο οίκος μου θα λατρεύουμε τον Κύριο», έτσι και ο καθένας μας καλείται να κάνει τη δική του δήλωση, ξεκάθαρα και σήμερα. (Ιησούς του Ναυή 24:15)

Πρόσεξε όμως ότι η αφοσίωση δεν είναι μόνο μια στιγμή απόφασης, αλλά και μια ολόκληρη ζωή προσφοράς. Ο απόστολος Παύλος μας καλεί να παραστήσουμε τα σώματά μας ως ζωντανή θυσία. Δηλαδή η πλευρά του Κυρίου δεν είναι μόνο ένα «ναι» με τα χείλη, αλλά ένα «ναι» με όλη την καθημερινότητα. (Ρωμαίους 12:1)

Και αυτή η προσφορά δεν μένει χωρίς ανταπόδοση. Ο ίδιος ο Χριστός υπόσχεται ότι όποιον τον υπηρετεί, θα τον τιμήσει ο Πατέρας. Συνεπώς, η ξεκάθαρη αφοσίωση δεν είναι απώλεια, αλλά κέρδος. Δίνεις μια καρδιά διχασμένη και παίρνεις μια καρδιά ολόκληρη, αναπαυμένη και τιμημένη από τον ίδιο τον Θεό. (Ιωάννης 12:26)

Ωστόσο, η αφοσίωση αυτή έχει και μια άλλη σημασία, που ξεπερνά εσένα τον ίδιο. Όσοι στέκονται καθαρά στην πλευρά του Κυρίου γίνονται μιμητές του και φώτα μέσα σε μια σκοτεινή γενιά. Δηλαδή ο πιστός που διάλεξε ξεκάθαρα, λάμπει. Δεν χρειάζεται να κάνει μεγάλα πράγματα, ακόμη και τα μικρά και ελάχιστα έργα μιας αφοσιωμένης ζωής γίνονται φως για όσους τον βλέπουν.

Αν λοιπόν διαβάζεις αυτές τις γραμμές και κάτι μέσα σου κουτσαίνει ακόμη ανάμεσα σε δύο γνώμες, η ώρα είναι τώρα. Όχι από φόβο, αλλά από αγάπη γι' αυτόν που σε αγάπησε πρώτος. Όπως οι γιοι του Λευί έτρεξαν στην κραυγή του Μωυσή, μπορείς κι εσύ σήμερα να σταθείς, να αναπνεύσεις βαθιά και να πεις: «εγώ είμαι με τον Κύριο». Για περισσότερη βοήθεια σε αυτό το ταξίδι αφοσίωσης, μπορείς να δεις τις βιβλικές μελέτες στο Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος.