«Θα σε συνετίσω και θα σε διδάξω τον δρόμο που πρέπει να βαδίσεις· θα 'χω το βλέμμα μου πάνω σου και θα σε συμβουλεύω.»
Ψαλμοί 32:8
Η πικρία της αναμονής δεν είναι απλώς η αδημονία να βρεις επιτέλους τον άνθρωπό σου. Αντίθετα, είναι κάτι πιο βαθύ. Δηλαδή ένα κρυφό παράπονο που σιγοκαίει: «Πέρασαν τα χρόνια, οι φίλες μου παντρεύτηκαν, κι εγώ ακόμα περιμένω. Γιατί σ' εμένα, Θεέ μου;» Αν το έχεις ψιθυρίσει κι εσύ, δεν είσαι ο μόνος και δεν είσαι αμαρτωλότερος από τους άλλους.
Υπάρχει όμως ένας πειρασμός που κρύβεται μέσα σ' αυτή την κούραση. Είναι ο πειρασμός να ορμήσεις, να αρπάξεις την πρώτη σχέση που μοιάζει «αρκετά καλή», να βιαστείς σαν άλογο που δεν έχει χαλινάρι. Ωστόσο, όπως θα δούμε, ο Θεός μάς ζητάει το αντίθετο. Όχι από σκληρότητα, αλλά επειδή πολλές φορές μας σώζει ακόμη κι από έναν λάθος γάμο που εμείς θεωρούσαμε σωστό.
Σε τούτο το άρθρο θα ακολουθήσουμε δύο αληθινές γυναίκες που περίμεναν μέχρι τα τριάντα. Αρχικά θα δούμε πώς ομολογείς και παραδίνεις την πικρία. Έπειτα, πώς μια ραγισμένη καρδιά γίνεται θυσία στον βωμό. Τέλος, πώς μαθαίνεις να εμπιστεύομαι τον Θεό αντί να τρέχω μπροστά Του. Συμπερασματικά, θα μιλήσουμε με χάρη, με κατανόηση και με ελπίδα, ποτέ με ντροπή.
Όταν η πικρία της αναμονής σε σπρώχνει να ορμήσεις
Ο Ψαλμός 32 χρησιμοποιεί μια εικόνα που τρυπάει την καρδιά κάθε ανυπόμονης ψυχής. Πρώτα έρχεται η τρυφερή υπόσχεση του Θεού: «Θα σε συνετίσω και θα σε διδάξω τον δρόμο που πρέπει να βαδίσεις· θα 'χω το βλέμμα μου πάνω σου και θα σε συμβουλεύω» (Ψαλμοί 32:8). Δηλαδή ο Πατέρας σού λέει: «Μην ανησυχείς για το αύριο. Εγώ κρατώ τον χάρτη.»
Αμέσως όμως ακολουθεί η προειδοποίηση. «Μη γίνεσαι σαν το άλογο, σαν το μουλάρι που δεν έχει μυαλό· πρέπει να τα δαμάζεις με χαλινάρι και γκέμι, αλλιώς δε σε πλησιάζουν» (Ψαλμοί 32:9). Να, λοιπόν, η εικόνα του ανυπόμονου ερωτευμένου. Δηλαδή το άλογο ορμάει μπροστά, ενώ το μουλάρι κωλώνει πεισματικά. Πράγματι, καμία στάση δεν εμπιστεύεται τον αναβάτη. Συνεπώς και οι δύο χρειάζονται χαλινάρι.
Η πικρία της αναμονής μάς κάνει ακριβώς έτσι. Άλλοτε ορμάμε, λέγοντας «δεν αντέχω άλλο, θα τον πάρω όποιος κι αν είναι». Άλλοτε κωλώνουμε από φόβο και θυμό, λέγοντας «ο Θεός με ξέχασε, ας τα κανονίσω μόνος μου». Ωστόσο ο Ψαλμός κλείνει με παρηγοριά. «Πολλοί οι πόνοι του ασεβούς· όποιον όμως ελπίζει στον Κύριο, έλεος θα τον περικυκλώσει» (Ψαλμοί 32:10). Επομένως το χαλινάρι δεν είναι τιμωρία. Είναι η αγάπη που σε κρατά να μην πέσεις στον γκρεμό.
Η πικρία της αναμονής που ομολογείς και παραδίνεις
Μια γυναίκα, που μόλις είχε χωρίσει από τον άντρα που αγαπούσε, έγραψε χρόνια αργότερα κάτι ανέλπιστο. «Νόμιζα πως η ζωή μου τέλειωσε. Κόντευα τα τριάντα και προσευχόμουν όλο και πιο έντονα. Ο πόθος για έναν πιστό σύζυγο ήταν απερίγραπτος.» Όμως ο Θεός, λέει, τη θεράπευσε μ' έναν παράξενο τρόπο. «Μου έδειξε τις ρίζες της πικρίας και του θυμού μου, για να μπορέσω να Του τις παραδώσω.»
Αυτό είναι το κλειδί που πολλοί προσπερνούν. Δηλαδή η πικρία της αναμονής δεν φεύγει επειδή την πιέζεις προς τα μέσα ή επειδή κάνεις πως δεν υπάρχει. Αντίθετα, θεραπεύεται μόνο όταν την ξεθάβεις και την ονομάζεις μπροστά στον Θεό. Πράγματι, δεν είναι αμαρτία να πεις την αλήθεια στον Πατέρα σου, το αντίθετο μάλιστα. «Ρίξτε όλη σας τη μέριμνα πάνω Του, γιατί Εκείνος φροντίζει για σας» (Α' Πέτρου 5:7).
Πρόσεξε τι θεωρεί ο Θεός πραγματική θυσία. Όχι την τέλεια εικόνα της δυνατής, χαμογελαστής ανύπαντρης. Αντίθετα: «Θυσία στον Θεό είναι το συντριμμένο πνεύμα· καρδιά συντριμμένη και ταπεινωμένη, Θεέ, δεν θα την περιφρονήσεις» (Ψαλμοί 51:17). Επομένως, όταν φέρνεις στα χέρια Του την κουρασμένη, πικραμένη καρδιά σου, δεν Τον απογοητεύεις. Του προσφέρεις ακριβώς αυτό που ζητάει. Κι Εκείνος δεν περιφρονεί ποτέ μια τέτοια προσφορά.
Όταν μια ραγισμένη καρδιά γίνεται θυσία στον βωμό
Η δεύτερη γυναίκα είχε ζήσει αυτό που τόσοι φοβούνται. Είχε γνωρίσει έναν γοητευτικό άντρα, τον Κέβιν, και η σχέση βάθαινε γρήγορα. «Ήταν πειστικός και ήξερε να φέρεται στις γυναίκες», ομολογεί. «Μου είπε πως μ' αγαπούσε, και ήμασταν κι οι δυο σίγουροι πως αυτό ήταν.» Όμως η σωματική οικειότητα, όπως γράφει η ίδια, «θόλωσε τη σκέψη μου και μπέρδεψε όλη την υπόθεση».
Εδώ αξίζει να σταθούμε με χάρη, όχι με ηθικολογία. Ο λόγος που η Γραφή λέει «να αποφεύγετε την πορνεία» (Α' Κορινθίους 6:18) δεν είναι για να μας στερήσει τη χαρά. Αντίθετα, είναι επειδή ο Θεός ξέρει πως η σωματική οικειότητα πριν τον γάμο θολώνει την κρίση μας και μας δένει με λάθος ανθρώπους. Δηλαδή δεν προστατεύει κάποιον κανόνα, αλλά προστατεύει εσένα. Όταν λοιπόν λίγους μήνες μετά η σχέση κατέρρευσε, η καρδιά της είχε γίνει θρύψαλα.
Και τότε ήρθε η πιο παράδοξη παρηγοριά. Της θύμισαν πως τώρα είχε κάτι καινούριο «να προσφέρει» στον Θεό: μια ραγισμένη καρδιά. Έτσι την έφερε στον βωμό. Νόμιζε πως δεν θα γινόταν ποτέ καλά, ωστόσο άκουσε μια αλήθεια που την ελευθέρωσε: είναι ψέμα του εχθρού ότι ένα παρελθόν λάθος μπορεί να εμποδίσει τον Θεό να εκπληρώσει το θέλημά Του στη ζωή σου. Πράγματι, «έλεος του Κυρίου είναι που δεν αφανιστήκαμε, γιατί δεν τελειώνουν οι οικτιρμοί Του (Θρήνοι 3:22)· καινούριοι είναι κάθε πρωί· μεγάλη η πιστότητά Σου» (Θρήνοι 3:23). Αν έχεις κι εσύ ένα παρελθόν που σε βαραίνει, αυτό το πρωί σου ανήκει.
Πώς ο Θεός σε σώζει από έναν λάθος γάμο
Να το πιο εκπληκτικό κομμάτι της ιστορίας. Χρόνια αργότερα, η ίδια γυναίκα συνάντησε τον Ντέιβιντ, τον άντρα που τελικά παντρεύτηκε. Και τότε κατάλαβε κάτι που πρώτα της είχε φανεί σκληρό. «Πόσο ευγνώμων είμαι στον Θεό», γράφει, «που με φύλαξε από το μεγάλο λάθος να παντρευτώ τον Κέβιν! Ο Κύριος μάς προστατεύει από τους ίδιους μας τους εαυτούς.»
Σταμάτησε σ' αυτή τη φράση. Δηλαδή νόμιζε με βεβαιότητα πως ήξερε τι ήταν το καλύτερο γι' αυτήν, και τα συναισθήματά της φώναζαν «αυτός είναι». Κι όμως ο λάθος γάμος που εκείνη θεωρούσε σωστό ήταν στην πραγματικότητα μια παγίδα, κι ο Θεός την κράτησε έξω απ' αυτήν. Γι' αυτό η Γραφή δεν μας λέει «ακολούθησε την καρδιά σου». Αντίθετα: «Στηρίξου στον Κύριο μ' όλη σου την καρδιά και μη βασίζεσαι στη δική σου σύνεση (Παροιμίες 3:5)· σε όλους τους δρόμους σου να Τον αναγνωρίζεις, κι Εκείνος θα ισιώσει τα βήματά σου» (Παροιμίες 3:6).
Πώς όμως κρατιέσαι όταν η πικρία της αναμονής σε σπρώχνει να βιαστείς; Η ίδια ψυχή έμαθε να μην κάνει σχέδια «πριν μπει το δαχτυλίδι στο δάχτυλο». Έμαθε, δηλαδή, την υπομονή του Ψαλμού: «Ανάπαυσε τον εαυτό σου στον Κύριο και πρόσμενέ Τον· μην αγανακτείς γι' αυτόν που ευημερεί στον δρόμο του» (Ψαλμοί 37:7). Αν θες να εμβαθύνεις σ' αυτή τη βιβλική στάση απέναντι στην αναμονή και την αγνότητα, ρίξε μια ματιά στις μελέτες του Ελληνικού Βιβλικού Σχολείου Λόγος. Η αναμονή δεν είναι χαμένος χρόνος· είναι το διάστημα που ο Θεός φυλάει το μέλλον σου.
Να εμπιστεύομαι τον Θεό αντί να τρέχω μπροστά Του
Και οι δύο γυναίκες κατέληξαν στο ίδιο σημείο. Σταμάτησαν να κυνηγούν και άρχισαν να εμπιστεύονται. Η πρώτη το έθεσε υπέροχα: «Πάλεψα και ζήτησα το θέλημά Του, όχι μόνο την ευλογία Του.» Δηλαδή δεν ήθελε απλώς ο Θεός να σφραγίσει την επιλογή της· ήθελε να μάθει αν αυτή η επιλογή ήταν όντως δική Του. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στο να ορμάς και στο να εμπιστεύεσαι.
Πρόσεξε πως η Γραφή κάνει την αναμονή αμοιβαία. Δεν περιμένεις μόνο εσύ τον Θεό· κι Εκείνος περιμένει για σένα. «Έτσι θα προσμείνει ο Κύριος για να σε ελεήσει, και θα υψωθεί για να σε σπλαχνιστεί· γιατί ο Κύριος είναι Θεός δικαιοσύνης· μακάριοι όλοι όσοι Τον προσμένουν» (Ησαΐας 30:18). Επομένως η αναμονή σου δεν είναι μοναξιά. Είναι ένα ραντεβού που ο Θεός το έχει ήδη ορίσει στον τέλειο χρόνο Του.
Στο μεταξύ, το χαλινάρι του Ψαλμού 32 γίνεται φίλος, όχι δεσμώτης. Σε κρατάει να μην ορμήσεις σε λάθος γάμο και να μη βυθιστείς στην πικρία. Η εντολή είναι απλή κι ανδρεία: «Πρόσμενε τον Κύριο· να 'σαι θαρραλέος, κι ας δυναμώσει η καρδιά σου· ναι, πρόσμενε τον Κύριο» (Ψαλμοί 27:14). Δεν ξέρεις αν θα παντρευτείς· κανείς δεν το ξέρει με βεβαιότητα. Ξέρεις όμως Ποιον εμπιστεύεσαι. Κι Εκείνος δεν έχει αφήσει ποτέ ένα παιδί Του να ντροπιαστεί που Τον περίμενε.
Βασικά σημεία
- 01Η πικρία της αναμονής μάς σπρώχνει είτε να ορμήσουμε σαν άλογο είτε να κωλώσουμε σαν μουλάρι· και στις δύο περιπτώσεις το χαλινάρι του Θεού είναι αγάπη, όχι τιμωρία.
- 02Δεν θεραπεύεσαι κρύβοντας την πικρία αλλά ομολογώντας και παραδίνοντάς την· ο Θεός δεν περιφρονεί ποτέ μια συντριμμένη καρδιά.
- 03Μια ραγισμένη καρδιά γίνεται θυσία στον βωμό· κανένα παρελθόν λάθος δεν εμποδίζει τον Θεό να εκπληρώσει το θέλημά Του, και το έλεός Του είναι καινούριο κάθε πρωί.
- 04Τα συναισθήματα μπορεί να φωνάζουν «αυτός είναι» για έναν λάθος γάμο· ο Θεός συχνά μας προστατεύει από τους ίδιους μας τους εαυτούς όταν στηριζόμαστε σ' Εκείνον κι όχι στη δική μας σύνεση.
- 05Να εμπιστεύομαι τον Θεό σημαίνει να ζητώ το θέλημά Του κι όχι μόνο την ευλογία Του· η αναμονή είναι αμοιβαία, γιατί κι Εκείνος προσμένει για να μας σπλαχνιστεί στον τέλειο χρόνο Του.