Η μοναξιά της Πρισίλα: η κρυφή τιμή πίσω από έναν ιεραπόστολο

I.Πίσω από τον ήρωα: όταν ξεκίνησε η μοναξιά της Πρισίλα

Ο Τσαρλς Στάντ ήταν μια ζωντανή θύελλα. Συνεχώς ταξίδευε εκεί όπου του άνοιγε μια πόρτα. Τίποτα δεν μπορούσε να σβήσει τον ζήλο του να κερδίζει ψυχές. Η Πρισίλα τον αγαπούσε γι' αυτό. Ωστόσο, ο ίδιος ζήλος που τον έκανε ήρωα στα μάτια χιλιάδων, την άφηνε χρόνια ολόκληρα μόνη.

Αρχικά, δεν έλειπε από κοντινούς ανθρώπους η Πρισίλα. Φίλοι έμπαιναν στο σπίτι, επισκέψεις γίνονταν, η ζωή συνεχιζόταν. Ωστόσο, τίποτε δεν μπορούσε να γεμίσει το κενό μέσα στην καρδιά της. Τελικά κατάλαβε μια αλήθεια. Δηλαδή, ότι η μοναξιά δεν μετριέται με το πλήθος γύρω σου, αλλά με την απουσία του ενός που αγαπάς.

Είχε παλέψει μαζί του να τον μεταπείσει, αλλά μάταια. Ακόμη κι όταν η ιεραποστολική επιτροπή ζήτησε ομόφωνα να τον συνοδέψει, εκείνος αρνήθηκε. Δεν ήθελε να ρισκάρει την υγεία της, της έγραφε με αγάπη. Επιπλέον, προτιμούσε να φέρει αυτή τη θυσία «με ματωμένη καρδιά» παρά να τη χάσει. Όμως η Πρισίλα δυσκολευόταν να συμφιλιώσει τα λόγια της αγάπης του με τις πράξεις του.

Εδώ ξεκινά μια αλήθεια που η Γραφή δεν κρύβει: ο Θεός βλέπει τον μεμονωμένο, τον απομονωμένο, εκείνον που έμεινε πίσω (Ψαλμοί 68:6). Η μοναξιά της Πρισίλα δεν πέρασε απαρατήρητη από Εκείνον, ακόμη κι όταν φαινόταν να περνά απαρατήρητη από όλους τους άλλους.

II.Το κόστος της διακονίας που κανείς δεν βλέπει

Συνήθως μετράμε το κόστος της διακονίας στον άντρα που φεύγει: τις κακουχίες, τις αρρώστιες, τους κινδύνους της ζούγκλας. Σπάνια όμως μετράμε το κόστος για τη γυναίκα που μένει. Κι όμως, η Πρισίλα πλήρωσε έναν λογαριασμό εξίσου βαρύ. Δηλαδή, απλώς ήταν αόρατος.

Αρχικά, είχε αφήσει τη δική της ιεραποστολική κλήση στην Κίνα. Εκεί είχε γνωρίσει τη μεγαλύτερη πνευματική χαρά της ζωής της. Έπειτα επέστρεψε στην άνετη ζωή του Λονδίνου. Εξωτερικά όλα έδειχναν όμορφα. Ωστόσο, εσωτερικά ήταν μια πνευματική έρημος. Συνεπώς, η μόνη ευθύνη για τις θυγατέρες, οι οικονομικές στενότητες και η εύθραυστη υγεία την έκαναν μια βαθιά δυστυχισμένη γυναίκα.

Επιπλέον, δεν είχαν ούτε τα χρήματα να ζήσουν όπως η κοινωνία τούς περίμενε. Για παράδειγμα, οι κόρες της μοιράζονταν ένα μόνο καπέλο για όλες. Η μία το στόλιζε για μια περίσταση και η άλλη το ξανάφτιαχνε για την επόμενη. Πίσω από την αξιοπρέπεια κρυβόταν μια καθημερινή ντροπή που τη βάραινε.

Ο Θεός όμως δεν αγνοεί αυτό το κρυφό βάρος. Κάθε δάκρυ που χύθηκε σιωπηλά, Εκείνος το κράτησε (Ψαλμοί 56:8). Αυτή είναι η παρηγοριά για κάθε σύζυγο που φέρει το κόστος της διακονίας στα κρυφά: τα δάκρυά της δεν χάνονται στο κενό, αλλά φυλάγονται από τον ίδιο τον Θεό.

III.Η σύζυγος του ιεραπόστολου και ο Θεός που γίνεται «άντρας» της

Υπάρχει μια συγκλονιστική υπόσχεση για κάθε γυναίκα που νιώθει εγκαταλειμμένη: ότι ο ίδιος ο Θεός γίνεται γι' αυτήν αυτό που της λείπει. Η σύζυγος του ιεραπόστολου που κοιμάται μόνη, δεν είναι, στην πραγματικότητα, ποτέ μόνη.

Όταν η Πρισίλα κατηγορούσε τον Τσαρλς πως δεν θα είχε φύγει αν την αγαπούσε αρκετά, εκείνη η πληγή ήταν αληθινή και κατανοητή. Επιπλέον, η πικρία απειλούσε να σκοτεινιάσει την ψυχή της. Δεν θα την κρίνουμε γι' αυτό· πολλές γυναίκες σ' εκείνη την ηλικία περνούν μια δύσκολη καμπή, που άντρες σαν τον Στάντ δύσκολα καταλαβαίνουν.

Και όμως, ακριβώς σ' αυτό το σημείο μπαίνει η Γραφή με μια εικόνα απρόσμενα τρυφερή: ο Ποιητής σου είναι ο άντρας σου (Ησαΐας 54:5). Όταν ο επίγειος σύζυγος λείπει, ο ουράνιος Νυμφίος δεν λείπει ποτέ. Όταν ο γήινος πατέρας ή η μάνα μάς εγκαταλείψουν, ο Κύριος μάς δέχεται κοντά Του (Ψαλμοί 27:10).

Αυτή δεν είναι μια εύκολη παρηγοριά που υπόσχεται ότι θα λείψει ο πόνος. Είναι κάτι βαθύτερο: η διαβεβαίωση ότι μέσα στον πόνο υπάρχει Κάποιος που δεν φεύγει ποτέ. Η σύζυγος του ιεραπόστολου δεν καλείται να αρνηθεί τη μοναξιά της, αλλά να την παραδώσει σ' Εκείνον που γεμίζει το κενό με την παρουσία Του.

IV.Η κρυφή θυσία και η αιώνια ανταμοιβή

Ο Τσαρλς Στάντ δεν μιλούσε απλώς για θυσία· πλήρωσε πραγματικά το τίμημα. Είχε αφήσει δόξα, πλούτη, κοινωνική θέση. Έπειτα έβαλε στο θυσιαστήριο την οικογένεια, τη σύζυγο, την κοινωνία μαζί της, την οικιακή θαλπωρή και τα εγγόνια. Όμως ας μην ξεχνάμε: ολόκληρη αυτή η θυσία βάραινε εξίσου και την Πρισίλα.

Η Γραφή δεν εξωραΐζει την τιμή που πληρώνουμε για το Ευαγγέλιο. Όποιος άφησε σπίτι ή αδέλφια ή πατέρα ή μητέρα ή σύζυγο ή παιδιά για το όνομα του Χριστού, θα λάβει εκατονταπλάσια και θα κληρονομήσει αιώνια ζωή (Ματθαίος 19:29). Πρόσεξε ότι η υπόσχεση δεν αναιρεί τον πόνο του χωρισμού· τον αναγνωρίζει και τον τοποθετεί μέσα σε μια αιώνια προοπτική.

Γι' αυτό και η ελαφριά, προσωρινή μας θλίψη εργάζεται για εμάς ένα αιώνιο βάρος δόξας ασύγκριτα μεγαλύτερο (Β' Κορινθίους 4:17). Η κρυφή θυσία της Πρισίλα, τα χρόνια της μοναξιάς, οι αρρώστιες και οι αποχωρισμοί, δεν ήταν χαμένα στα μάτια του Θεού. Αντίθετα, ήταν επένδυση στην αιωνιότητα.

Πράγματι, αργότερα η Πρισίλα μεταμορφώθηκε. Από μια απογοητευμένη, άρρωστη γυναίκα έγινε η κύρια στήριξη ολόκληρης της ιεραποστολικής αποστολής στην πατρίδα. Όταν αναγνώρισε ότι «βρισκόμαστε σε πόλεμο· ο χωρισμός είναι μέρος του», βρήκε μια ειρήνη που κανένας δεν μπορούσε να της πάρει. Η μοναξιά δεν χάθηκε μεμιάς, αλλά έπαψε να την εξουσιάζει.

Αυτή η βαθιά αλλαγή δεν ήρθε από τη δική της δύναμη, αλλά από μια καινούργια συνάντηση με τον Θεό. Αν θέλεις να μελετήσεις σε βάθος πώς η Γραφή θεμελιώνει αυτή την ελπίδα, μπορείς να δεις τα μαθήματα του Ελληνικού Βιβλικού Σχολείου Λόγος, που βοηθούν κάθε πιστό να ριζώσει στον λόγο του Θεού.

V.Τι λέει η μοναξιά της Πρισίλα σε κάθε σύζυγο σήμερα

Ως νεαρός, ο Στάντ ήταν ένας από τους λαμπρούς νέους του Κέμπριτζ που σόκαραν την Αγγλία αφήνοντας τα πάντα για τον Χριστό. Ο γάμος του με την Πρισίλα ήταν μια συμμαχία, μια κοινή είσοδος στον ίδιο αγώνα. Το ρητό που όριζε όλη του τη ζωή, ότι καμία θυσία δεν είναι πολύ μεγάλη, σήμαινε στην πράξη ότι κι εκείνη θα πλήρωνε ακριβά.

Σήμερα δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε έναν άνθρωπο σαν τον Στάντ. Κι όμως, δεν είμαστε εμείς οι κριτές της καρδιάς του ή της Πρισίλα. Δεν λάβαμε τη δική τους κλήση ούτε ξέρουμε τι συνέβη ανάμεσα σ' εκείνους και τον Θεό. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να αντλήσουμε παρηγοριά και κουράγιο.

Αν είσαι σύζυγος που σηκώνει το βάρος ενός διακόνου, ενός ιεραπόστολου ή απλώς ενός ανθρώπου που η κλήση του τον κρατά συχνά μακριά, η ιστορία αυτή σου μιλά κατευθείαν. Η θυσία σου δεν είναι μικρότερη επειδή γίνεται στα κρυφά. Συνεπώς, μην πιστέψεις ποτέ το ψέμα ότι η σιωπηλή σου πιστότητα περνά απαρατήρητη.

Ο Κύριος είναι κοντά σ' εκείνους που έχουν συντετριμμένη καρδιά, και σώζει όσους έχουν ταπεινωμένο πνεύμα (Ψαλμοί 34:18). Δεν χρειάζεται να φοράς το προσωπείο ότι όλα είναι καλά. Μπορείς να φέρεις τα δάκρυα, τους φόβους και τις φωνές της καρδιάς σου στον Ιησού, ακριβώς όπως έκανε τελικά η Πρισίλα, και να Τον βρεις αξιόπιστο.

Η ελπίδα δεν είναι ότι θα πάψει η θυσία, αλλά ότι δεν την κουβαλάς μόνη. Ο ίδιος Θεός που βάζει τους μοναχικούς σε οικογένεια, που μετράει τα δάκρυα και που γίνεται «άντρας» της εγκαταλειμμένης, είναι μαζί σου εδώ και τώρα. Αυτή είναι η πρόσκληση: να αφήσεις τη μοναξιά σου να σε οδηγήσει όχι στην πικρία, αλλά πιο βαθιά στην αγκαλιά Εκείνου που δεν φεύγει ποτέ.