«Και άκουσα τη φωνή του Κυρίου να λέει: «Ποιον να στείλω, και ποιος θα πάει για χάρη μας;». Τότε είπα: «Εδώ είμαι· στείλε εμένα».»
Ησαΐας 6:8
Ίσως το έχεις νιώσει: μια ανησυχία στην καρδιά, μια λαχτάρα να μετρήσει η ζωή σου για κάτι μεγαλύτερο. Και ύστερα έρχεται η αγωνία. Με καλεί ο Θεός σε ιεραποστολή; Και αν ναι, πώς θα το καταλάβω; Πραγματικά, πολλοί φαντάζονται ότι η κλήση του Θεού είναι μια δραματική φωνή μέσα στη νύχτα, ένα σημάδι από τον ουρανό, ένα ηλεκτρικό συναίσθημα που δεν αφήνει αμφιβολία. Έτσι, όσοι δεν το βιώνουν, συμπεραίνουν ότι ο Θεός δεν τους θέλει. Αντίθετα, όσοι το βιώνουν, στηρίζονται σε ένα συναίσθημα που την επόμενη εβδομάδα μπορεί να έχει σβήσει.
Ωστόσο, η Γραφή μάς δείχνει κάτι πολύ πιο ήρεμο και πολύ πιο σταθερό. Δηλαδή, η κλήση του Θεού σπάνια έρχεται σαν κεραυνός. Πράγματι, μοιάζει συνήθως με αυγή που φωτίζει σιγά-σιγά, με μια πορεία όπου ο Κύριος σε οδηγεί βήμα-βήμα μέσα από τον λόγο Του, την προσευχή, τις περιστάσεις και την κοινότητα των αδελφών. Επομένως, δεν χρειάζεται να κυνηγάς μυστικές φωνές. Χρειάζεται απλώς να περπατάς κοντά Του.
Σε αυτόν τον οδηγό θα δούμε τι λέει πραγματικά η Βίβλος για την κλήση. Πρώτον, ποια είναι η αρχή κάθε κλήσης. Δεύτερον, πώς ξεχωρίζει η γενική αποστολή κάθε πιστού από την ειδική κλήση στην ιεραποστολή. Τέλος, θα δούμε ποια πρακτικά βήματα σε βοηθούν να αναγνωρίσεις, με ειρήνη και χωρίς άγχος, αν ο Θεός σε στέλνει.
Η κλήση του Θεού ξεκινά από μια καρδιά που λέει «εδώ είμαι»
Πριν ρωτήσεις «πού θέλει ο Θεός να πάω;», η Γραφή σε καλεί σε μια προγενέστερη ερώτηση: «είμαι πρόθυμος να πάω οπουδήποτε;». Δηλαδή, η κλήση του Θεού δεν αρχίζει από έναν χάρτη ούτε από ένα έθνος. Αρχίζει από μια καρδιά παραδομένη. Όταν ο προφήτης Ησαΐας είδε τη δόξα του Κυρίου, άκουσε μια ερώτηση που ακόμη αντηχεί σε κάθε γενιά.
Πρόσεξε ότι ο Θεός δεν διέταξε τον Ησαΐα (Ησαΐας 6:8). Ρώτησε. Άφησε χώρο για μια καρδιά που θα προσφερθεί ελεύθερα, από αγάπη και όχι από πίεση. Ωστόσο, η ιεραποστολή δεν είναι ποτέ καταναγκασμός· είναι ανταπόκριση στη χάρη. Πράγματι, πρώτα ο Ησαΐας είδε ποιος είναι ο Θεός, ένιωσε την αμαρτωλότητά του, δέχτηκε τον καθαρισμό, και μόνο τότε είπε «εδώ είμαι». Επομένως, η σειρά έχει σημασία.
Συνεπώς, αν θέλεις να ξέρεις αν σε καλεί ο Θεός, μην ξεκινήσεις ψάχνοντας ένα συγκλονιστικό συναίσθημα. Ξεκίνα από το γόνατο. Πες Του ειλικρινά: «Κύριε, είμαι πρόθυμος για ό,τι μου ζητήσεις». Πράγματι, αυτή η προθυμία, αυτή η ανοιχτή παλάμη, είναι το χώμα όπου φυτρώνει κάθε αληθινή κλήση. Όπου λείπει αυτή η διάθεση, καμία φωνή δεν θα ακουστεί. Αντίθετα, όπου υπάρχει, ο Θεός βρίσκει τρόπο να οδηγήσει.
Η Μεγάλη Εντολή: η αποστολή είναι για όλους, η ειδική κλήση για κάποιους
Εδώ χρειάζεται μια σημαντική διάκριση. Δηλαδή, υπάρχει μια γενική αποστολή που αφορά κάθε πιστό, και υπάρχει μια ειδική κλήση που ο Θεός δίνει σε ορισμένους. Η Μεγάλη Εντολή του Κυρίου Ιησού δεν είναι προαιρετική για λίγους ευσεβείς· αντίθετα, είναι η καρδιά του σχεδίου Του και απευθύνεται σε κάθε μαθητή (Ματθαίος 28:18).
Πράγματι, κανείς δεν εξαιρείται από την αποστολή. Όλοι οι πιστοί καλούνται να μαρτυρούν τον Χριστό εκεί όπου ζουν, να προσεύχονται για τα έθνη, να στηρίζουν το έργο. Αμέλεια εδώ δεν είναι ταπεινότητα· είναι ανυπακοή. Επομένως, η πρώτη απάντηση στο ερώτημα «με καλεί ο Θεός;» είναι ένα ηχηρό «ναι»: σε καλεί ήδη να ζεις για τη δόξα Του ανάμεσα στους ανθρώπους γύρω σου.
Ωστόσο, μέσα σε αυτή τη γενική αποστολή, ο Θεός ξεχωρίζει κάποιους για μια συγκεκριμένη διακονία, συχνά μακριά, σε άλλη γλώσσα και κουλτούρα. Όμως αυτή η ειδική κλήση του Θεού δεν κάνει τον ιεραπόστολο πιο πνευματικό από τον αδελφό που μένει και υπηρετεί στον τόπο του. Είναι απλώς διαφορετική θέση στο ίδιο σώμα. Συνεπώς, όλοι αποστέλλονται· άλλοι πηγαίνουν, άλλοι στέλνουν, και τα δύο είναι ιερά.
Γιατί η κλήση του Θεού γεννιέται μέσα από μια πραγματική ανάγκη
Πολλοί περιμένουν να νιώσουν μια κλήση πριν κοιτάξουν τον κόσμο. Ωστόσο, η Γραφή αντιστρέφει τη σειρά: συχνά ο Θεός φωτίζει την καρδιά μας καθώς βλέπουμε την ανάγκη. Πράγματι, δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν ακούσει ποτέ καθαρά το όνομα του Χριστού. Δεν είναι λιγότερο αγαπητοί στον Θεό· είναι απλώς ακόμη χωρίς αγγελιοφόρο (Ρωμαίους 10:13).
Πρόσεξε τη λογική του αποστόλου Παύλου. Η σωτηρία είναι ανοιχτή σε όποιον επικαλεστεί τον Κύριο. Όμως για να Τον επικαλεστούν, πρέπει να πιστέψουν· για να πιστέψουν, πρέπει να ακούσουν· και για να ακούσουν, πρέπει κάποιος να πάει και να κηρύξει. Επομένως, η αλυσίδα δεν σπάει με ευχές· σπάει με ανθρώπους πρόθυμους να σταλούν. Δηλαδή, ίσως η ανάγκη που σε συγκινεί περισσότερο να είναι ακριβώς το μέρος όπου ο Θεός σε σπρώχνει.
Ασφαλώς, η ανάγκη από μόνη της δεν είναι ολόκληρη η κλήση. Πράγματι, υπάρχουν αμέτρητες ανάγκες και κανείς δεν μπορεί να τις καλύψει όλες. Ωστόσο, μια καρδιά που πονάει συγκεκριμένα για έναν λαό, μια πόλη ή μια ομάδα ανθρώπων, είναι συχνά το πρώτο σημάδι ότι ο Θεός στρέφει το βλέμμα σου προς τα εκεί. Επομένως, μη φοβάσαι αυτό το βάρος· πήγαινέ το στην προσευχή και δες αν μένει και μεγαλώνει.
Πώς οδηγεί ο Θεός: πρακτικά βήματα για να αναγνωρίσεις την κλήση
Πώς λοιπόν περνάς από το γενικό στο συγκεκριμένο; Η εμπειρία γνωστών ιεραποστόλων, όπως ο Τζιμ Έλιοτ, δείχνει ότι η κλήση σπάνια ήρθε ξαφνικά ή δραματικά. Ήταν, όπως έγραψε ο ίδιος, «όχι μέσα από σπουδαία γεγονότα, αλλά μέσα από μικρά, ασήμαντα πράγματα». Πρώτον, λοιπόν, υποτάξου ολοκληρωτικά στον Κύριο. Όταν πραγματικά είναι Κύριος, θα δεχτείς πρόθυμα οποιαδήποτε αποστολή (Ρωμαίους 12:1).
Δεύτερον, υπάκουσε σε ό,τι ήδη ξέρεις από τον λόγο Του. Πράγματι, δεν δίνεται περισσότερο φως σε κάποιον που δεν περπατά στο φως που έχει ήδη. Τρίτον, ενημερώσου και εκπαιδεύσου. Ο Θεός σπάνια σε στέλνει σε λαούς για τους οποίους δεν έχεις ακούσει ποτέ· διάβασε, ρώτησε, γνώρισε τις ανάγκες, και θεμελιώσου στη Γραφή μέσα από συστηματική μελέτη, όπως προσφέρει το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος. Επομένως, η πληροφορία και η κατάρτιση τροφοδοτούν την καθοδήγηση. Έτσι η αόριστη επιθυμία αρχίζει να παίρνει συγκεκριμένο σχήμα.
Τέταρτον, μείνε ευαίσθητος στο Άγιο Πνεύμα. Δηλαδή, δεν είναι μια απρόσωπη επιρροή, αλλά ένα Πρόσωπο που μπορείς να εμπιστευτείς και να αγαπήσεις, και που δίνει δύναμη για τη μαρτυρία (Πράξεις 1:8). Πράγματι, η φωνή Του, όπως και για τον Ηλία, μοιάζει με «μια ήσυχη, λεπτή φωνή» που ακούγεται μόνο όταν απομακρυνθείς από τον θόρυβο του κόσμου. Επομένως, η προσευχή και η ησυχία δεν είναι πολυτέλεια· είναι το κανάλι μέσα από το οποίο έρχεται η καθοδήγηση.
Η εκκλησία επιβεβαιώνει: η κλήση δεν αναγνωρίζεται μόνη της
Εδώ είναι ένα σημείο που ο σύγχρονος δυτικός τρόπος σκέψης συχνά χάνει. Δηλαδή, νομίζουμε ότι η κλήση είναι μια ιδιωτική υπόθεση ανάμεσα σ' εμένα και στον Θεό. Ωστόσο, η Γραφή δείχνει ότι η τοπική εκκλησία παίζει κεντρικό ρόλο στην αναγνώριση και την αποστολή. Πράγματι, η πιο καθαρή εικόνα είναι στην Αντιόχεια, όπου το Πνεύμα μίλησε ενώ οι ηγέτες προσεύχονταν και νήστευαν μαζί (Πράξεις 13:2).
Πρόσεξε ποιος άκουσε την κλήση. Δεν ήταν μόνο ο Βαρνάβας και ο Σαύλος που «ένιωσαν κάτι» και ανακοίνωσαν τα σχέδιά τους. Αντίθετα, ήταν η κοινότητα των αδελφών που, μέσα στην προσευχή, αναγνώρισε ότι ο Θεός ξεχώριζε αυτούς τους δύο. Έπειτα η εκκλησία τους έστειλε με ευλογία. Επομένως, η προσωπική αίσθηση και η επιβεβαίωση του σώματος συμβάδιζαν.
Συνεπώς, αν πιστεύεις ότι ο Θεός σε καλεί, μη μείνεις μόνος με τη σκέψη σου. Άνοιξέ την σε ώριμους πιστούς, στους πρεσβυτέρους, στην εκκλησία σου. Πράγματι, άφησε ανθρώπους που σε γνωρίζουν και σε αγαπούν να δοκιμάσουν την κλήση μαζί σου. Ωστόσο, αν είναι από τον Θεό, θα έρθουν επιβεβαιώσεις: από τον λόγο, από τους αδελφούς, από τις περιστάσεις. Και τότε, με την ειρήνη του Θεού στην καρδιά, μπορείς να κάνεις το επόμενο βήμα χωρίς να ψάχνεις φωνές στα μεσάνυχτα.
Βασικά σημεία
- 01Η κλήση του Θεού σπάνια έρχεται σαν δραματική φωνή· συνήθως ξεκαθαρίζει σιγά-σιγά μέσα από τον λόγο, την προσευχή, τις περιστάσεις και την εκκλησία.
- 02Υπάρχει η γενική αποστολή που αφορά κάθε πιστό (η Μεγάλη Εντολή) και η ειδική κλήση σε συγκεκριμένη διακονία· καμία δεν είναι πιο ιερή από την άλλη.
- 03Πρώτο βήμα δεν είναι ένα συναίσθημα, αλλά μια καρδιά πρόθυμη να πει «εδώ είμαι» και να υποταχθεί ολοκληρωτικά στον Κύριο.
- 04Η αναγνώριση της κλήσης δεν είναι ιδιωτική υπόθεση· επιβεβαιώνεται μέσα στην κοινότητα της τοπικής εκκλησίας.
- 05Η ιεραποστολή είναι πράξη αγάπης για ανθρώπους που ο Θεός αγαπά, όχι επιβολή· γεννιέται από χάρη και οδηγεί με ειρήνη, όχι με ενοχή.