«Η ζωή μου είναι δική μου, κάνω ό,τι θέλω.» Το έχεις πει. Το έχω πει κι εγώ. Επιπλέον, το ακούς σε τραγούδια, σε σειρές, στις φίλες σου που σε στηρίζουν. Ακούγεται σαν ελευθερία, σαν δύναμη, σαν να πατάς επιτέλους τα δικά σου πόδια. Ωστόσο κάπου βαθιά, σε ώρες που είσαι μόνη, κάτι δεν κουμπώνει. Αν η ζωή μου είναι όντως μόνο δική μου, γιατί νιώθω τόσο κουρασμένη να την κουβαλάω ολομόναχη;
Αρχικά, σ' αυτό το άρθρο θα μιλήσουμε ειλικρινά, σαν φίλες. Όχι με δύσκολα λόγια, αλλά με αλήθεια. Επιπλέον, θα δούμε γιατί αυτό το σύνθημα, όσο όμορφο κι αν ακούγεται, τελικά μας αδειάζει. Τέλος, θα δούμε πού μπορούμε να βρούμε έναν σκοπό που αντέχει, ακόμη κι όταν όλα γύρω μας τρέμουν.
Πώς το ζεις: «η ζωή μου» σαν αλυσίδα, όχι ελευθερία
Αρχικά, ας το παραδεχτούμε. Όταν λες «κάνω ό,τι θέλω», συνήθως δεν εννοείς κάποιο μεγάλο φιλοσοφικό μήνυμα. Εννοείς: «μη με κρίνεις». Δηλαδή εννοείς: «κουράστηκα να ζω για τους άλλους». Και είναι λογικό. Για παράδειγμα, μπορεί όλη σου τη ζωή να σε πίεζαν - η οικογένεια, ο σύντροφος, η δουλειά, η κοινωνία. Έτσι, αυτό το σύνθημα γίνεται η ασπίδα σου. Συνεπώς, είναι ο τρόπος να πεις «φτάνει, τώρα αποφασίζω εγώ».
Ωστόσο πρόσεξε τι γίνεται στην πράξη. Όταν η ζωή σου είναι μόνο δική σου, τότε κάθε απόφαση πέφτει αποκλειστικά στους δικούς σου ώμους. Επιπλέον, κάθε λάθος γίνεται προσωπική ντροπή. Κάθε αποτυχία την κουβαλάς μόνη. Δηλαδή, αυτό που ξεκίνησε ως ελευθερία, σιγά σιγά γίνεται ένα βάρος που δεν το αντέχει κανείς.
Αντίθετα, σκέψου το λίγο διαφορετικά. Αν κανείς δεν έχει λόγο για σένα, τότε κανείς δεν έχει και ευθύνη για σένα. Όσο μεγαλώνεις, αυτή η μοναξιά γίνεται πιο βαριά, όχι πιο ελαφριά. Επομένως, το σύνθημα που υποσχόταν λευτεριά σε κλειδώνει τελικά μέσα σ' ένα κελί που έφτιαξες μόνη σου.
Γιατί δεν στέκει: η ζωή μου δεν ξεκίνησε από εμένα
Αρχικά, σκέψου κάτι απλό. Δεν διάλεξες πότε θα γεννηθείς. Δεν διάλεξες τους γονείς σου, τη χρονιά, τη χώρα, ούτε καν το χρώμα των ματιών σου. Δηλαδή, η ζωή σου σού δόθηκε· δεν την έφτιαξες εσύ. Επομένως, το να λες «είναι αποκλειστικά δική μου» είναι λίγο σαν να βρίσκεις ένα γράμμα στον δρόμο και να λες «το έγραψα εγώ».
Επιπλέον, σκέψου τις στιγμές που νιώθεις πιο ζωντανή. Σχεδόν ποτέ δεν είναι όταν ζεις μόνο για τον εαυτό σου. Είναι όταν αγαπάς, όταν δίνεις, όταν ανήκεις κάπου. Για παράδειγμα, μια μάνα που ξενυχτάει για το παιδί της δεν νιώθει σκλάβα - νιώθει ότι η ζωή της έχει νόημα. Δηλαδή, βαθιά μέσα μας ξέρουμε ότι φτιαχτήκαμε για κάτι μεγαλύτερο από το «εγώ».
Άλλωστε, ακόμη κι αυτές που φωνάζουν πιο δυνατά το σύνθημα, σπάνια ζουν έτσι. Αγαπούν, θυσιάζονται, μένουν δίπλα σε ανθρώπους που τους χρειάζονται. Αντίθετα με αυτό που λένε, η καρδιά τους ξέρει πως η αληθινή χαρά δεν χωράει σε μια ζωή κλεισμένη στον εαυτό μας. Φτιαχτήκαμε για σχέση, όχι για απομόνωση.
Η αλήθεια του Θεού: σε ποιον ανήκω στ' αλήθεια
Εδώ είναι που η Αγία Γραφή λέει κάτι εκπληκτικά παρήγορο. Δεν σου λέει «η ζωή σου δεν αξίζει». Αντίθετα, σου λέει: αξίζει τόσο, ώστε ο ίδιος ο Θεός σε έπλασε με σκοπό (Ψαλμοί 139:14). Δεν είσαι τυχαία. Δεν είσαι ένα λάθος. Επομένως, είσαι κάποια που φτιάχτηκε από Κάποιον που σε ήξερε πριν καν γεννηθείς.
Επιπλέον, υπάρχει κι άλλο. Η Γραφή λέει ότι δεν ανήκεις στον εαυτό σου, γιατί ο Θεός σε εξαγόρασε - δηλαδή σε αγάπησε τόσο, που πλήρωσε ο Ίδιος για να σε φέρει κοντά Του (Α΄ Κορινθίους 6:19-20). Ωστόσο αυτό δεν σε κάνει σκλάβα· σε κάνει πολύτιμη. Όταν κάτι ανήκει σε κάποιον που το αγαπά, φροντίζεται. Αν παλεύεις με την αίσθηση πως δεν αξίζεις, δες και το Αξίζω κάτι; Η αλήθεια για την αξία της γυναίκας.
Ίσως ρωτήσεις: «μα τότε χάνω την ελευθερία μου;» Καθόλου. Ο Ιησούς είπε πως όποιος προσπαθεί να κρατήσει τη ζωή του σφιχτά, τελικά τη χάνει· κι όποιος την παραδώσει σ' Αυτόν, τη βρίσκει αληθινά (Ματθαίος 16:25). Είναι σαν τη γροθιά: όσο πιο σφιχτά κρατάς το νερό, τόσο πιο γρήγορα φεύγει.
Πρακτικά βήματα: πώς παραδίνω τον έλεγχο
Ωραία, αλλά πώς γίνεται αυτό στην καθημερινότητα; Δεν χρειάζεται να αλλάξεις τα πάντα σε μια μέρα. Αρχικά, δοκίμασε κάθε πρωί να πεις μια απλή πρόταση: «Θεέ μου, η ζωή μου είναι δική Σου σήμερα· δείξε μου πού με θέλεις.» Δηλαδή φαίνεται μικρό, όμως αλλάζει το πώς βλέπεις όλη τη μέρα.
Έπειτα, διάλεξε ένα πράγμα που κρατάς σφιχτά από φόβο - μια σχέση, μια απόφαση, μια ανησυχία για το μέλλον - και άφησέ το συνειδητά στα χέρια Του (Α΄ Πέτρου 5:7). Δεν σημαίνει ότι σταματάς να προσπαθείς· σημαίνει ότι σταματάς να κουβαλάς μόνη ένα βάρος που ποτέ δεν ήταν φτιαγμένο για τους δικούς σου ώμους.
Επιπλέον, δοκίμασε να διαβάζεις λίγο από την Αγία Γραφή κάθε μέρα, έστω πέντε λεπτά. Δεν χρειάζεται να τα καταλάβεις όλα αμέσως. Αρχικά, άφησε απλώς τα λόγια του Θεού να σου θυμίζουν ποια είσαι για Εκείνον. Σιγά σιγά θα δεις πως η ματιά σου για τη ζωή σου αρχίζει ν' αλλάζει από μέσα προς τα έξω, χωρίς να σφίγγεσαι.
Τέλος, μην το κάνεις μόνη. Βρες έναν χώρο που θα σε στηρίξει να μάθεις ποια είσαι μέσα στα μάτια του Θεού. Αν νιώθεις ότι δεν προλαβαίνεις καν, διάβασε το Δεν έχω χρόνο για τον Θεό;. Και αν θέλεις να καταλάβεις βαθύτερα τη Γραφή, μπορείς να ρίξεις μια ματιά στο Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος.
Η ζωή μου ξανά: από το «δική μου» στο «δοσμένη»
Κάποια στιγμή θα νιώσεις τη διαφορά. Η ζωή μου δεν παύει να είναι ζωή μου επειδή την παρέδωσα στον Θεό. Αντίθετα, αποκτά για πρώτη φορά κατεύθυνση. Δηλαδή σταματάς να ρωτάς μόνο «τι θέλω εγώ;» και αρχίζεις να ρωτάς «για ποιον σκοπό υπάρχω;». Επομένως, είναι σαν να σε έβγαλε κάποιος από έναν λαβύρινθο όπου τριγυρνούσες χρόνια, και ξαφνικά βλέπεις τον δρόμο.
Και να η έκπληξη: αυτή η δεύτερη ερώτηση δεν σε μικραίνει. Αντίθετα, σε μεγαλώνει. Γιατί όταν ξέρεις σε ποιον ανήκεις, ξέρεις και ποια είσαι. Συνεπώς, δεν ζεις πια για να αποδείξεις την αξία σου· ζεις από την αξία που ήδη σου έδωσε Αυτός που σε έφτιαξε.
Ίσως δεν αλλάξουν αμέσως οι περιστάσεις σου. Μπορεί η δουλειά, η οικογένεια ή οι ανησυχίες να μείνουν ίδιες για λίγο. Ωστόσο εσύ θα τις κουβαλάς αλλιώς, γιατί δεν θα είσαι πια μόνη. Τέλος, θυμήσου: ο Θεός δεν παίρνει πίσω αυτό το δώρο εύκολα· εμείς είμαστε που μπορεί ν' απομακρυνθούμε. Γι' αυτό κράτα ανοιχτή την καρδιά σου σ' Αυτόν, μέρα τη μέρα.
Αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές και νιώθεις κάτι να σε αγγίζει, μην το προσπεράσεις βιαστικά. Δεν χρειάζεται να τα έχεις λυμένα όλα, ούτε να γίνεις «τέλεια» πρώτα. Αντίθετα, απλώς πες Του, με δικά σου λόγια, ότι θέλεις να σταματήσεις να ζεις μόνη. Τέλος, θυμήσου: αυτό το μικρό, ειλικρινές «ναι» είναι η αρχή κάθε αληθινής αλλαγής - και η πιο όμορφη απόφαση που θα πάρεις ποτέ.
Βασικά σημεία
- 01Το «η ζωή μου είναι δική μου» ακούγεται απελευθερωτικό, μα σε αφήνει να κουβαλάς τα πάντα ολομόναχη.
- 02Δεν διάλεξες τη γέννησή σου· η ζωή σού δόθηκε, άρα δεν ξεκίνησε ποτέ μόνο από εσένα.
- 03Η Γραφή λέει πως ανήκεις στον Θεό που σε έπλασε και σε εξαγόρασε - κι αυτό σε κάνει πολύτιμη, όχι σκλάβα.
- 04Όποιος κρατά τη ζωή του σφιχτά τη χάνει· όποιος την παραδίδει στον Θεό τη βρίσκει αληθινά.
- 05Πρακτικά: ξεκίνα τη μέρα παραδίνοντας τον έλεγχο, άφησε ένα φόβο στα χέρια Του και μην το κάνεις μόνη.