Δρόμοι προς τον Θεό: παντού απαιτείς ακρίβεια - γιατί εδώ δέχεσαι ότι «όλοι βγάζουν κάπου»;

I.Το ψέμα: όλοι οι δρόμοι προς τον Θεό βγάζουν κάπου

Αρχικά ακούγεται γενναιόδωρο, σωστά; «Ο καθένας βρίσκει τον Θεό με τον τρόπο του.» «Όλες οι θρησκείες λένε τα ίδια στο βάθος.» Πράγματι, είναι η πιο κοινωνικά αποδεκτή φράση της εποχής, και κανείς δεν θέλει να περάσει για στενόμυαλος αρνούμενός την.

Ωστόσο, σκέψου το λίγο σαν μηχανικός κι όχι σαν διπλωμάτης. Οι μεγάλες θρησκείες δεν λένε «τα ίδια». Αντίθετα, λένε αντιφατικά πράγματα για το ποιος είναι ο Θεός, αν ο άνθρωπος ζει μία φορά ή χίλιες, αν σώζεσαι με έργα ή με χάρη, αν ο Ιησούς είναι ο Θεός ή ένας προφήτης. Συνεπώς, δεν μπορούν να έχουν όλες δίκιο, όπως δεν μπορούν δύο αντίθετοι χάρτες να σε πάνε στον ίδιο προορισμό.

Άρα το «όλοι οι δρόμοι βγάζουν κάπου» δεν είναι ανεκτικότητα. Δηλαδή είναι αδιαφορία ντυμένη ευγένεια. Σου λέει στην ουσία: «Μην το ψάξεις, δεν αξίζει τον κόπο.» Κι εσύ όμως, που έψαξες τα πάντα στη ζωή σου, το δέχεσαι αυτό μόνο εδώ.

II.Πού σε πληγώνει αυτή η ευχάριστη ψευδαίσθηση

Αρχικά το ψέμα ανακουφίζει. Δεν χρειάζεται να αποφασίσεις, δεν χρειάζεται να αλλάξεις τίποτα, μένεις «ανοιχτός». Όμως κάτω από αυτή την ανακούφιση κρύβεται μια κόπωση που πολλοί άντρες ξέρουν καλά: η αίσθηση ότι, ό,τι κι αν κάνεις πνευματικά, στο τέλος δεν ξέρεις τίποτα σίγουρα.

Δηλαδή, αυτή η αβεβαιότητα βγαίνει στα βράδια. Όταν κλείνει η πόρτα του γραφείου και μένεις μόνος με τις σκέψεις σου, η ιδέα ότι «κάπου θα βγάλει» δεν παρηγορεί κανέναν. Πράγματι, δεν χτίζεις σπίτι σε ένα «κάπου». Ούτε εμπιστεύεσαι τη ζωή σου σε ένα «ίσως».

Επιπλέον, αυτό το ψέμα σε κρατά παθητικό ακριβώς εκεί που είσαι συνηθισμένος να δρας. Στη δουλειά ερευνάς μέχρι να βρεις την απάντηση. Εδώ σου επιβάλλουν να μην ψάξεις καθόλου. Και κάπως, ο πιο αποφασιστικός άντρας γίνεται μοιρολάτρης μπροστά στο μόνο ερώτημα που κρίνει την αιωνιότητά του.

III.Η αλήθεια: ο ίδιος ο Ιησούς δηλώνει τον μόνο δρόμο προς τον Θεό

Εδώ τελειώνουν οι ευγένειες και αρχίζει η ουσία. Καταρχήν, ο Ιησούς δεν είπε ποτέ «είμαι ένας από τους δρόμους». Αντίθετα, είπε κάτι σκανδαλωδώς συγκεκριμένο (Ιωάννης 14:6). Πρόσεξε τη διατύπωση: όχι «δείχνω» την οδό, αλλά «είμαι» η οδός. Δηλαδή δεν αφήνει περιθώριο για χλιαρές ερμηνείες.

Επιπλέον, οι πρώτοι μαθητές κατάλαβαν ακριβώς τι εννοούσε και το διακήρυξαν δημόσια, με κίνδυνο της ζωής τους (Πράξεις 4:12). Αν ήθελαν απλώς μια άνετη θρησκεία, θα είχαν επιλέξει κάτι λιγότερο αποκλειστικό. Αντίθετα, στάθηκαν σε ένα και μόνο όνομα.

Δηλαδή, ο ισχυρισμός ότι ο Ιησούς είναι ο μόνος δρόμος δεν τον επινόησαν φανατικοί οπαδοί αργότερα. Βγαίνει από το ίδιο Του το στόμα. Έχεις, λοιπόν, δύο επιλογές, όχι τρεις: ή έλεγε αλήθεια, ή ήταν ο μεγαλύτερος απατεώνας της ιστορίας. Το «καλός δάσκαλος ανάμεσα σε άλλους» δεν στέκει λογικά.

IV.Γιατί ένας δρόμος προς τον Θεό δεν είναι στενομυαλιά αλλά αγάπη

Πολλοί νομίζουν ότι το «ένας δρόμος» είναι αλαζονεία. Είναι όμως ακριβώς το αντίθετο, και να γιατί. Αν ο Θεός είναι άγιος και εμείς όχι, τότε το πρόβλημα δεν είναι να βρούμε εμείς εκείνον, αλλά πώς θα μας δεχτεί εκείνος εμάς. Συνεπώς, χρειάζεται γέφυρα, και μία γέφυρα φτάνει αν στέκει στέρεα (Α' Τιμόθεο 2:5).

Σκέψου το πρακτικά. Για παράδειγμα, όταν ένας άνθρωπος πνίγεται, δεν τον προσβάλλει το ναυαγοσωστικό που του ρίχνει ένα συγκεκριμένο σχοινί. Δεν λέει «θέλω ένα πιο δημοκρατικό σχοινί». Αντίθετα, αρπάζει αυτό που σώζει. Δηλαδή η αποκλειστικότητα του δρόμου δεν είναι περιφρόνηση των άλλων· είναι το γεγονός ότι ο Θεός μπήκε ο ίδιος στον κόπο να φτιάξει τη διάβαση (Ρωμαίους 5:8).

Συνεπώς, το μήνυμα δεν είναι «εσύ έξω, εμείς μέσα». Είναι «η πόρτα είναι ανοιχτή, και να πού βρίσκεται». Αυτό δεν το λες υπεροψία. Το λες οδηγία διάσωσης.

V.Η στενή πύλη: γιατί ο σωστός δρόμος δεν είναι ο πολυσύχναστος

Ας είμαστε ειλικρινείς: ένα κομμάτι μέσα μας θέλει ο σωστός δρόμος να είναι αυτός που παίρνουν οι περισσότεροι. Πράγματι, νιώθουμε ασφάλεια στο πλήθος. Ωστόσο, ο Ιησούς είπε κάτι που κόβει αυτή τη λογική στη ρίζα (Ματθαίος 7:13).

Το ξέρεις εξάλλου από τη ζωή. Η εύκολη, πλατιά επιλογή σπάνια είναι η σωστή. Για παράδειγμα, ο δρόμος που σε έκανε καλύτερο επαγγελματία, καλύτερο πατέρα, καλύτερο σύζυγο, ήταν συνήθως ο στενός, ο απαιτητικός, αυτός που οι περισσότεροι απέφυγαν. Γιατί λοιπόν στα πνευματικά να περιμένεις διαφορετικά;

Επομένως, το ότι «λίγοι» βρίσκουν τον στενό δρόμο δεν είναι λόγος να τον αμφισβητήσεις. Είναι ακριβώς η υπογραφή της αλήθειας. Η αλήθεια δεν ψηφίζεται· βρίσκεται.

VI.Η ελευθερία όταν παρατάς το ψέμα και διαλέγεις τον δρόμο

Όταν σταματάς να προσποιείσαι ότι «όλα κάπου βγάζουν» και κοιτάς τον έναν δρόμο κατάματα, συμβαίνει κάτι παράδοξο: ησυχάζεις. Δηλαδή παύεις να ψάχνεις στα τυφλά. Δεν είσαι πια ο άντρας που ζυγίζει αιώνια χωρίς να αποφασίζει ποτέ. Συνεπώς, η πίστη παύει να είναι αόριστη διάθεση και γίνεται μια συγκεκριμένη απόφαση εμπιστοσύνης σε ένα συγκεκριμένο Πρόσωπο (Ιωάννης 3:36).

Πράγματι, αυτή η απόφαση αλλάζει τα πάντα. Σταματάς να φτιάχνεις έναν Θεό κατ' εικόνα σου, βολικό και αόριστο, και συναντάς τον αληθινό που νοιάζεται ακόμη και για τα μικρά σου. Δεν χρειάζεται πλέον να δουλεύεις σαν τρελός για να κερδίσεις την εύνοιά Του· Εκείνος σε αγαπούσε πριν κάνεις το πρώτο σου βήμα.

Πρακτικά, τι σημαίνει αυτό για σένα από σήμερα; Πρώτον, σταμάτα να μετράς αξία θρησκειών σαν να αγοράζεις μέσο όρο· αντίθετα, διάβασε τι είπε ο ίδιος ο Ιησούς και αναμετρήσου μαζί Του. Δεύτερον, δοκίμασε αυτό που κάνεις σε κάθε σοβαρή απόφαση: μη μείνεις στη θεωρία, κάνε ένα βήμα. Δηλαδή, μια ειλικρινής προσευχή «Θεέ, αν είσαι εσύ ο δρόμος, δείξε μου» δεν είναι αδυναμία· είναι ανδρεία.

Αν θες να το πας παρακάτω με σοβαρότητα, μπορείς να μελετήσεις τη Γραφή συστηματικά με ανθρώπους που το κάνουν με τιμιότητα, για παράδειγμα στο Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος. Δεν χρειάζεται να ξέρεις τα πάντα για να ξεκινήσεις· χρειάζεται μόνο να πάψεις να κρύβεσαι πίσω από το «όλα κάπου βγάζουν». Ο δρόμος υπάρχει, είναι ανοιχτός, και έχει όνομα.