Αγιότητα: γιατί δεν είναι το βάρος που φοβάσαι αλλά η ελευθερία που λαχταράς

I.Τι σημαίνει πραγματικά η λέξη «άγιος»;

Αρχικά, ας ξεκαθαρίσουμε μια παρεξήγηση. Στη Βίβλο, η λέξη «άγιος» δεν σημαίνει πρώτα απ' όλα «τέλειος» ή «αναμάρτητος». Δηλαδή, η βασική της σημασία είναι «ξεχωρισμένος», «αφιερωμένος», «κάτι που ανήκει αποκλειστικά στον Θεό». Για παράδειγμα, στην Παλαιά Διαθήκη τα σκεύη του ναού ήταν «άγια» όχι επειδή ήταν ηθικά καλύτερα από τα άλλα, αλλά επειδή είχαν ξεχωριστεί για έναν ιερό σκοπό.

Με τον ίδιο τρόπο, όταν ο Θεός λέει στον λαό Του ότι θα είναι «άγιοι» σ' Αυτόν, εννοεί κάτι τρυφερό. Συγκεκριμένα, τους λέει: «Σας ξεχώρισα για τον εαυτό μου· μου ανήκετε.» Πρόσεξε τη διατύπωση που χρησιμοποιεί στον Μωσαϊκό νόμο: σας ξεχώρισα από τους άλλους λαούς για να είστε δικοί μου (Λευιτικό 20:26). Επομένως, η αγιότητα ξεκινά ως μια σχέση κατοχής αγάπης, όχι ως μια εξέταση που πρέπει να περάσεις.

Σκέψου το έτσι. Όταν δύο άνθρωποι παντρεύονται, αφιερώνονται ο ένας στον άλλον. Δηλαδή, λένε στον υπόλοιπο κόσμο: «Από εδώ και πέρα ανήκω σ' αυτόν τον άνθρωπο και σε κανέναν άλλο.» Αυτό δεν είναι περιορισμός που τους πληγώνει· αντίθετα, είναι μια χαρούμενη παράδοση. Με τον ίδιο τρόπο, το να είσαι «άγιος για τον Κύριο» σημαίνει να ανήκεις ολόκληρος σ' Εκείνον.

II.Το κάλεσμα για αγιασμό: «γίνετε άγιοι, γιατί εγώ είμαι άγιος»

Στην καρδιά αυτού του θέματος βρίσκεται μια εντολή που επαναλαμβάνεται σαν ρεφρέν μέσα στη Γραφή. Δηλαδή, ο απόστολος Πέτρος παίρνει τα λόγια του ίδιου του Θεού και τα τοποθετεί στο κέντρο της χριστιανικής ζωής. Πρώτον, μας υπενθυμίζει ποιος μας κάλεσε· δεύτερον, μας δείχνει σε τι μας κάλεσε.

Πρόσεξε πώς το διατυπώνει. Όπως είναι άγιος Εκείνος που σας κάλεσε, έτσι κι εσείς να γίνετε άγιοι σε όλη σας τη ζωή (Α' Πέτρου 1:15). Στη συνέχεια προσθέτει τον λόγο: επειδή είναι γραμμένο, «γίνετε άγιοι, γιατί εγώ είμαι άγιος» (Α' Πέτρου 1:16). Επομένως, το κάλεσμα για αγιασμό δεν στηρίζεται στο πόσο καλοί είμαστε εμείς, αλλά στο ποιος είναι Εκείνος.

Αυτό αλλάζει τα πάντα. Δηλαδή, ο Θεός δεν σου λέει «γίνε άγιος για να σε αγαπήσω». Αντίθετα, σου λέει «επειδή σε αγάπησα και σε κάλεσα κοντά μου, έλα να μοιάσεις σ' εμένα». Με άλλα λόγια, η αγιότητα δεν είναι η αιτία για να σε δεχτεί ο Θεός· είναι η καρποφόρα συνέπεια του ότι σε έχει ήδη δεχτεί.

Για παράδειγμα, ένα μικρό παιδί που λατρεύει τον πατέρα του τον μιμείται φυσικά. Στέκεται όπως εκείνος, μιλάει όπως εκείνος, θέλει να φοράει τα ίδια ρούχα. Δεν το κάνει για να κερδίσει την αγάπη του πατέρα, αλλά επειδή την έχει ήδη. Έτσι ακριβώς δουλεύει και ο αγιασμός: τον αγαπάμε, γι' αυτό θέλουμε να Του μοιάσουμε.

III.Γιατί η αγιότητα δεν είναι βάρος αλλά ομορφιά

Εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη παρεξήγηση που πρέπει να γκρεμίσουμε. Δηλαδή, νομίζουμε ότι η αγιότητα μάς αφαιρεί τη ζωή, ενώ στην πραγματικότητα μάς τη χαρίζει. Για παράδειγμα, ένα τρένο είναι ελεύθερο και δυνατό όσο τρέχει πάνω στις ράγες του· αν «απελευθερωθεί» από αυτές, δεν γίνεται πιο ελεύθερο, γίνεται συντρίμμια. Έτσι κι εμείς: μέσα στο θέλημα του Θεού βρίσκουμε την αληθινή μας ελευθερία.

Σκέψου τι μας απαλλάσσει η αγιότητα. Συγκεκριμένα, μας απαλλάσσει από την τυραννία των παθών που μας καταστρέφουν, από τις ενοχές που μας πλακώνουν, από τα ψέματα που πρέπει διαρκώς να θυμόμαστε. Επομένως, ζώντας με αγιοσύνη δεν χάνουμε τη ζωή μας· αντίθετα, τη βρίσκουμε καθαρή και ελαφριά. Πρόσεξε ότι όλα αυτά δεν τα κάνουμε «από φόβο τιμωρίας», αλλά από αγάπη και βαθύ σεβασμό προς τον Θεό.

Επιπλέον, χωρίς αγιότητα χάνουμε το πιο πολύτιμο πράγμα: την ίδια την οικειότητα με τον Θεό. Δηλαδή, η Γραφή μάς προτρέπει να επιδιώκουμε τον αγιασμό, χωρίς τον οποίο κανείς δεν θα δει τον Κύριο (Εβραίους 12:14). Αυτό δεν είναι απειλή· είναι μια τρυφερή υπενθύμιση. Όπως τα θολά τζάμια δεν αφήνουν να περάσει το φως, έτσι και η αμαρτία θολώνει την όρασή μας για το πρόσωπο του Θεού.

Με άλλα λόγια, η αγιότητα είναι ομορφιά, όχι αγγαρεία. Είναι το να γίνεσαι αυτό για το οποίο σε έπλασε ο Θεός. Δηλαδή, όπως ένα λουλούδι είναι πιο όμορφο όταν ανθίζει όπως πρέπει, έτσι κι εσύ λάμπεις περισσότερο όταν ζεις την αγιότητα για την οποία δημιουργήθηκες.

IV.Η χάρη που γεννά την αφιερωμένη ζωή

Σε αυτό το σημείο πρέπει να σταθούμε με προσοχή, γιατί εδώ πολλοί άνθρωποι πληγώθηκαν. Δηλαδή, νόμισαν ότι η αγιότητα είναι ένας αγώνας που δίνουμε με τις δικές μας δυνάμεις, σφίγγοντας τα δόντια. Ωστόσο, η Γραφή λέει κάτι εντελώς διαφορετικό. Συγκεκριμένα, μας διδάσκει ότι η χάρη του Θεού είναι αυτή που μας εκπαιδεύει να αρνηθούμε την ασέβεια και να ζήσουμε με αυτοσυγκράτηση και ευσέβεια (Τίτο 2:11).

Πρόσεξε ποιος είναι ο δάσκαλος εδώ: όχι ο φόβος, αλλά η χάρη. Δηλαδή, δεν αλλάζουμε επειδή τρέμουμε την τιμωρία, αλλά επειδή μας άγγιξε η αγάπη. Για παράδειγμα, σκέψου κάποιον που σταματάει μια κακή συνήθεια όχι επειδή απειλήθηκε, αλλά επειδή ερωτεύτηκε. Η αγάπη έχει δύναμη να μεταμορφώνει εκεί που ο φόβος μόνο τρομάζει.

Γι' αυτό και η Γραφή παρουσιάζει την αφιερωμένη ζωή ως απάντηση ευγνωμοσύνης. Δηλαδή, ο Παύλος δεν μας διατάζει· μας παρακαλεί. Σας παρακαλώ, αδελφοί, μέσα από τη μεγάλη ευσπλαχνία του Θεού, να προσφέρετε τα σώματά σας θυσία ζωντανή, άγια, ευάρεστη στον Θεό (Ρωμαίους 12:1). Επομένως, η αφιέρωση δεν είναι το τίμημα που πληρώνεις για να σε αγαπήσει ο Θεός· είναι το «ευχαριστώ» που Του λες επειδή σε αγάπησε ήδη.

Αν παλεύεις και νιώθεις ότι αποτυγχάνεις ξανά και ξανά, μην απελπίζεσαι. Δηλαδή, ο αγιασμός είναι μια πορεία, όχι μια στιγμή. Ο ίδιος Θεός που ξεκίνησε το καλό έργο μέσα σου θα το συνεχίσει με υπομονή και τρυφερότητα. Αν θέλεις να εμβαθύνεις σ' αυτή την αλήθεια με σοβαρή βιβλική καθοδήγηση, μπορείς να γνωρίσεις τις σπουδές που προσφέρει το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος, όπου η αγιότητα διδάσκεται μέσα από τη χάρη και όχι τον νομικισμό.

V.Η αγιότητα ως κάλεσμα από αιωνιότητα: σε ξεχώρισε από αγάπη

Τέλος, ας δούμε από πού ξεκινάει στ' αλήθεια όλη αυτή η ιστορία. Δηλαδή, η αγιότητά σου δεν ήταν μια ιδέα της τελευταίας στιγμής· ήταν στην καρδιά του Θεού πριν καν δημιουργηθεί ο κόσμος. Πρόσεξε πόσο μακριά πάει πίσω αυτό το σχέδιο: ο Θεός σε διάλεξε πριν από τη δημιουργία του κόσμου, για να είσαι άγιος και άμωμος μπροστά Του μέσα στην αγάπη (Εφεσίους 1:4).

Σταμάτα και άκουσε τις τελευταίες λέξεις: «μέσα στην αγάπη». Δηλαδή, η αγιότητα δεν περιβάλλεται από οργή ή απαίτηση, αλλά από αγάπη. Επομένως, όταν ο Θεός σε καλεί να γίνεις άγιος, δεν σε στέλνει σε μια ψυχρή αίθουσα εξετάσεων· σε προσκαλεί σπίτι, εκεί όπου ανήκεις από πάντα.

Με άλλα λόγια, το «άγιος για τον Κύριο» δεν είναι μια ετικέτα για λίγους τέλειους ανθρώπους. Αντίθετα, είναι η ταυτότητα κάθε παιδιού του Θεού, ακόμη κι αυτού που παλεύει, σκοντάφτει και σηκώνεται ξανά. Δηλαδή, δεν σε καλεί να είσαι άψογος αύριο· σε καλεί να ανήκεις σ' Αυτόν σήμερα και να αφήσεις τη χάρη Του να σε αλλάζει σιγά σιγά.

Λοιπόν, μην ακούς πια τη φωνή που σου λέει ότι η αγιότητα είναι βάρος. Αντίθετα, άκουσε τη φωνή του Πατέρα που σου λέει: «Μου ανήκεις, σε αγαπώ, και θέλω να μοιάσεις σ' εμένα.» Αυτό είναι το αληθινό κάλεσμα της αγιότητας, και είναι από την αρχή μέχρι το τέλος ένα κάλεσμα χάρης.